HİÇBİR ŞEY

Oldu işte hiçbir şey oldu bana... Tüm bu gidişlerden, tükenişlerden sonra olabilecek tek bir şey kalmıştı: hiçbir şey...

Hiçbir şey söyledi bana, ben de hiçbir şeyin hesabını sordum ona. Konuştuk ya da sustuk ne fark eder? Görkemli bir bitişti bizimki...

Son kez hırpaladı beni, kollarımı sıkıca kavradı ve bir varlığına bir de yokluğuna savurdu bedenimi. Ona her çarpışımda vücudunda açtığım yaralar benim tenimde kabuk bağladı. Ben de son kez kanattım onu, son kez nefretle baktım yüzüne , o da fırlatıp duvarın dibine bıraktı beni. Toparlanıp kalktım ve bir şarkı açtım gecenin gölgesine gidişini müjdelesin diye.
Bu defa bir başka kadın nağmelerle fısıldadı ona benden gittiğini.

Bu sonu ikimizde üstlenmedik... Kimse bir diğerini suçlamadı. Gittiği gün sanki hayatımda hiç varolmamış gibi hissettim. Yaşattığı iyi ve kötü günleri sadeleştirdim ve sıfıra eşitledim kendimi. Sonra kalbimde bıraktığı tırnak izlerini kerpetenle çekip çıkardım ve kalbimi iki gün suda beklettim. Böylece kokusu da yitip gitti!

Ama bazen giderken beni de bavuluna sakladığından şüphe ediyorum. Çünkü bir türlü bıraktığım yerde bulamıyorum kendimi. Tam da bu yüzden diyorum ya, "hiçbir şey oldum." diye. Vazgeçecek bir şeyim kalmadı artık, söyleyecek pek fazla sözümde yok esasen. Tükendim diye tüm bu çığırtkanlığım. Hiç oluşuma biraz içerlemiş olabilirim.

Son kez onun için yıkamıştım beynimi, deterjan niyetine kendimden çok koydum sanırım ya da “Gittikçe tükeniyor yollar.” derler ya, gidişiyle tükenen yol olabilirim belki bende. Bilemiyorum, belki de kendimi sıfıra eşitleyerek hata ettim. Hangi işlemle tükettim varlığımı bilmiyorum, bildiğim bir tek şey var o da hiçbir şey olduğum.

Neden inanmayan gözlerinizi diktiniz yokluğuma? Sizin varlığınız kullandıkça azalmıyor mu? Siz hiç hiç olmadınız mı yoksa?

(yazma meraklısı bir mavi çoraplı, 06.11.2009 07:41)
bu yazının oyu: