asıl zulüm, zalimin fiiliyatı değil, sebep olduğu kayıpları küçümsemektir şahsı kanaatimce.
insan acıya dayanır her türlü. dayanmaktan da öte alışır. hakların elinden alınsa hatta ailen yok edilse, bağrıma taş basarım derler ya...
bi şekilde üstesinden gelirsin zannımca. ama bi de çıkıp "ne var ki canım" şeklinde küfreder gibi dalga geçer gibi konuşmak var ya. sözlük bizden tanım istemiş, işte tanımım budur. yoksa vurdu kesti bi yere kadar.
zulüm deyince aklıma hep dünya savaşında köyünden çıkıp da ilk defa başka bir yer görmüş bir adam gelir. o patlayan bombalar, parçalanan vücutlar; ve şöyle haykırdığını "bu kıyamet olmalı." ya da daha kötüsü: "ya bu kıyamet değilse, dünya yarın da dönecekse, bunu yapanlar hangi yüzle yaşayacaklar".
korkun buysa korkma. yaşıyorlar. hatta sorsan onlar medeni barbar olanlar da bizleriz.
bir atıf yılmaz filmi. başrollerde türkan şoray-kartal tibet-murat soydan. filmin sonu gerçekten saçmadır. yok artık türkan dedirtmiştir sultanıma (canıma). fakat bu filmde türkan şoray yine ve yine çok çok güzeldir. ayrıca bu film benim kartal tibet in gençliğinde çekici bir adam olduğunu dan diye anlamamı sağlamış olan filmdir. iki sahne var: birincisi filmin başında türkan şoray taksi beklerken kartal tibet in arabayla yanaşması sırasında zamanın kopması, bu bir atıf yılmaz oyunudur, ve bir de türkan zulüm şarkısını icra ederken "kerim(murat soydan-abi rolü) kızı seninle tanıştırmak istiyor" diyen nedret güvenç'e kartal tibet'in ettiği tebessümdür. ki bu tebessüm yukarıdaki anlama anını cereyan ettirmiştir.
zulüm; bir gülü çay bardağına koymaktır.
zalimin zulmüne; 'zalimi zalim kırdı' diyerek sessiz kalır, oturur ve o zulmü önlemek için bir hareket yapmazsak; bizi de kıracak birilerinin gelmesini bekleyelim.
