ben yıllarca bu laf karşısında "aptalım ama yine de çalışmıyorum" şeklindeki tavrımı korusam da ailem düşüncesi tam olarak bu yöndedir. annanem bile eğitim-öğretim le ilgili hiçbir şey bilmemesine rağmen bu sıfatı bana layık görmüştür."güzel ebeveynlerim basmıyo kafam zorla güzellik olmaz" lafını üniversiteye girdikten sonra daha çok dillendirsem de eczacı olarak mezun olup üç beş kişiyi öldürdüğüm güne kadar ciddiye alınmayacağımı artık anlamış durumdayım. ayrıca büyük bir hata olarak dedemin babasının(evet doğru bir hafta öncesine kadar yaşıyordu) evine götürdüğüm
tori isimli yazar müsvettesi sofrada yokluğumdan istifa ederek gerçeği bilmesine rağmen aile büyüklerimin yanında atıp tutarak insancıkların benim aslında ne büyük bir deha olduğuma ama benim bunun farkında olmadığıma dair düşüncelerini kuvvetlendirmiştir. yetiştiğimde duyduğum son cümleleri
-teyzecim ben bu çocuğun zekasına meftunum..ah bi çalışsa..tembel..