zavallı  

başına "hıh" geldiğinde, acımadan çok, aşağılama ifadesi haline gelen kelime.

her şeyi kendine eleştiri olarak gören, her şeyi benmerkezcil düzlemde ele alma dürtüsünün esiri olan, "ben ben ben gene ben..." cümleleri zihninde yankılanan insanların genel niteliği...

(bkz: türk aydını)

1990 yapımlı ilyas salman filmi. senaryo, yönetmen, başrol; ilyas salman.

çok hastalıklı bir filmdir. zeka özürlü bir karakteri canlandıran ilyas salman ailesi tarafından evlendiriliyor, kız da özürlü. ağabey rolündeki adam bunlara kötülükler yapıyor falan. çocukluğumuzun etkili filmlerinden.

insanların büyük çoğunluğunun içinde bulunduğu durumun adı. öyle bir acziyetin içindeler ki bir ömür bir iki temel şeyin peşinde koşabilenler bazen kendilerini iyi konumda görebiliyor. geçmişten bugune bu acziyetin şeklinde bir parça düzelme olmuş, e ne mutlu bize. köleliğin adı ve yöntemi değişmiş, bir parça kolaylaşmış sanki. hala en tepedeki bir avuç sözde şanslı varlığın hüküm sürdüğü piyasa şartlarında hayatını sürdürmek zorunda olmak ve hayatını dolaylı veya dolaysız bu gücün teslimiyetine bırakmak... tamam 60lar geride kaldı, 70lerden sonra aslında her şey beklendiği gibi gelişti. bugün 60ların mirasını önemli ölçüde kullanan ve o dönem yaşananların hayranı biri olarak bunları buraya yazabilmek, yani elimdeki artıların farkındayım da bilmiyorum belki gerçekten yeni bir paygambere ihtiyaç duyuluyor, o da neyi ne kadar değiştirebilecekse... biz görebilecek miyiz? belki de en güzeli delilik, bugün her ne kadar toplumun dışında bırakılsalar da belki onlar en güzel hayata sahip olanlar. imrendim...

yazarların başlıklar için düşünüp yazdığı, tam da bir araya gelmişken, sevgili yazarın vazgeçip sayfayı yenilemesiyle sonsuza dek kaybolan kelimelere denebilecek en güzel söz.