cumhuriyet'in kuruluş yıllarında geliştirilen temel dış politika stratejisinin manifestosudur. türkiye cumhuriyeti, misak-ı milli doğrudan tehdit altına girmedikçe hiç bir ülkeyle savaş durumuna girmeyecek, toprak elde etme amaçlı askeri harekat yapmayacaktır. bu bağlamda yalnızca uluslar arası toplumun onayını almış birleşmiş milletler barış gücü operasyonlarına katkı sağlanmaktadır.
türkiye iki kez açıkça bu ilkeyi çiğnemiştir. birincisi 1950'deki kore iç savaşı, ikincisi ise 1974'teki kıbrıs barış harekatı'dır. ikisinin de kendilerine göre savunulabilir, belki de haklı sebepleri olsa da, türk dış politikasının temel düsturuna aykırı hereketlerdir.
sağa sola cephe açılması, geç kalınmadan şurada burada askeri varlık gösterilmesi konularında kalem oynatan fikir erbabının, politikacıların, ya da kiminse kimin, bu ilkenin anlamı, önemi, altında yatan sebepler hakkında etraflıca düşünmesi, tartması yerinde olur.
*