yurtta kalmak  

sonsuz deplasman hissi yaratan ve zamanla temiz olmayan ortamlara karşı bağışıklık kazanılmasına sebep olan olay.bünyesi zayıf olup üstüne birde parası olanlar eve geçmektedir.bu yüzden kendi sahasında oynayana ev sahibi denir.

ülke dışına çıkmama eylemi.

en kral arkadaşlıkların temelinin atılması için en önemli şartlardan birini sağlıyor olmak.

pasaportunu kaybettiği için ülke dışına çıkamayan bir insanın gerçekleştirdiği durağan bir eylem.

bakterilerin medeniyet kurma girişimlerine göz yummak, emperyalist cif ve benzeri muhteviyatı odaya sokmayarak onlara bu haklı mücadelelerinde destek olmaktır.

sevmediğiniz yemekleri düzenli yemek manasına da gelir.

hey gidi hey diyerek hatırlanacak olay.
(bkz: kepo)

unutulmaz dostluklar kurmak,pislik içinde yaşamaya alışmak, kendi ayaklarının üzerinde durmayı öğrenmek, anne yemeklerini özlemek, kimi zaman yalnızlıktan uyuyamamak kimi zaman kalabalıktan uyuyamamak, sigaraya başlamak demektir, bulunulan ortamın ne kadar rahatsız olduğuna bakılmaksızın bilinçsizce yaşamak anlamına gelir.özellikle 5-6 yıldan sonra bağımlılık yapar.eve gidildiğinde yenen o güzelim yemekler bir anda sığınılaca liman gibi görülür ve anneye tekrar hayran olunur.

sefalet, açlık ve sefilliğin eş anlamlısıdır. acıyarak bakınız...

bir insanın ne kadar yaşama bağlı olduğunu ölçen bir testtir. açlığa, uykusuzluğa, anti-hijyenik ortamlara dayanıklılık gibi evreleri vardır. bütün evreleri tamamlayan insanlar hayata atılmaya hazır olarak yurttan ayrılırlar.

mevzu bahis yurtkura ait bir yurtsa;kalabalık odalar,ranzalar arasına gerilmiş iplerde kurutulan çamaşırlar,saatli sıcak su nedeniyle duş sırası beklemek,bolca yurt kedisi-eğer oda kapısı açık bırakılmışsa kendi yatağınızda uyuyan bir kediye rastlayabilirsiniz-,odalarda prizin olmaması koridor boyunca çekilen uzatma kabloları,tüm bu olumsuzlukların yanında edinilen sağlan dostlar,sabaha kadar yapılan sohbetler,yurda kaçak sokulan içkilerle alem yapmak,youtube atılan videolar çekmek,gece geç gelen yada gelmeyen arkadaşın yerine imza atmak,ayda birkaç kez evden gelen yemek kolileriyle ziyafetler çekmek,koridorda volta atıp sevgiliyle kurum hattından sabaha kadar konusmak bazen cilveleşmek bazen kavga etmek,yine koridorda içilen etüt arası sigaralarla yapılan sohbetler.güzel şeydir yurt yaşamı...

kalınan yurt, devlet yurdu değilse fıstık gibi olan durummuş. ben kalanların yalancısıyım.

kişiliğime kattıklarıyla ve benden götürdükleriyle anılarımı şöyle bir tarttığımda iyiki yaşamışım ve iyiki hala yaşıyorum dediğim durumdur..açıkcası her yurdun böyle olacağını sanmam ama lisede okul yurdunda kalmanın tadı başkadır.arkadaşlıklara çıkarsız,masum duygularla başlamak;beraber büyümektir..evden ilk kez ayrılmanın hüzünlü heyecanını etrafta seni bekleyen dostluklara sımsıkı sarılarak yaşamaktır.üst dönemlerin yaptığı şakalara maruz kalıp korkudan tutuşmaktır,isyan etmektir belki de..ertesi sene daha da fazlasını büyük bir zevkle yeni gelenlere yapmak,kendini yıllar yılı sürmüş okul geleneklerine kaptırmaktır..unutulmaz anılara sahip olmak,uzun gecelerde yapılan sohbetlerde o anıları her hatırlayışta dudaklarda bir tebessümle geçmişin içinde kaybolmaktır..hayatta hem yalnız hemde insanlarla iç içe olduğunu aynı anda hissedebilmek,aynı anda ağlayıp gülebilmek,kahkahanın,eğlencenin dibine vurmaktır bir bakıma..ayrılacağın günün yaklaşmasıyla insana acı veren bir sızı duymak,son günleri dolu dolu yaşamaktır..güzeldir..

uykusuz, aç, perişan günleri yanında getirmesine rağmen , unutulmaz yurt anıları ve kardeşten öte arkadaşlıklarda orada yaşanır.

daha sabırlı bir insan olmanızı sağlar. olamazsanız, barınamazsınız orada zaten.

insanı değiştirir. hem de öyle böyle değil. arkadaşlıktan dostluktan nasibini almamış insanlar bu sürenin sonunda dünyanın en iyi dostları oluverirler. tabii söylediklerim lise dönemi içindir. üniversiteye odun gelenler kolay kolay değişmezler çünkü.

önceleri kendi ayaklarının üzerinde durduğunu görmek aileden ayrı yaşabilmek falan çok güzel gelir insana hafta sonuna doğru ev iyice özlenir (ben hafta sonu eve gidebilenlerdendim) sonraki haftalarda canınız sulu yemek çeker yani o an bamya bile olsa yemek istersiniz odanızı yatağınızı özgürce tv izleyebilmeyi herşeyi özlersiniz en sonunda da eeeh yeter be ben anadolu yakasından avcılara gidebilirim diyip her gün sabah 6 akşam 8 faliyetlerine girersiniz gerisi için (bkz: deniz otobüsü ile okula gitmek) (bkz: deniz otobüsünü okul servisine çevirmek)

askeri yurtta kalmaksa bir kışla düzeni içinde yaşamak, bir de sevimli müdirelerin öğrencilere babalarının rütbeleri ile doğru orantılı şirinlikler yapmasına maruz kalmak demektir.12 eylül sonrasında bir geceyarısı gürültüye uyanıp, yatılan ranzanın üst katı seviyesinde bir asker kafası ve tüfeği görmek,korkudan donakalmaktır.asker abiler iç çamaşırlarımızın bulunduğu çekmecelere kadar arayıp gitmişlerdi.

oda arkadaşınızla iyi anlaşamıyorsanız işkenceye dönüşen eylem. her gün nefret ede ede odaya girip, aynı havayı solumak öyle kötüdür ki..

yalnız kalamamakla eş değerdir. sürekli kalabalıktır, sürekli birileri vardır, sürekli birileri girip çıkıyordur. zaman zihninizi eşelerken, odaya sinmiş sigara kokuları da ciğerlerinizi eşeler. adam gibi bir melankoli yaşatmazlar insana. yazdırmazlar insana, "ne yazıyorsun, deli misin sen?! bir de şiir üstelik, hasta!" derler insana. insan gücenir, onlar kalabalıklarına karışır. uyuyacağınız zaman illa ki yatıştırıcı uyku travmalarına karşı insomniac gürültüler vardır etrafta.

'yurtta, kalamamaktır' işin aslı. şehrin dört bir yanında yalnızlık köşeleri yaratırsınız. sokaklara açarsınız dilinizi, üstünüz başınız yara bere içerisinde kalır.

bir geçiştir yurtta kalmak. küçük mutluluklar için büyük acılar çekmektir ki, işin özünde de bu vardır, di mi asaf?! evet özdemir..

zaman zaman gayet eğlenceli olan.


(bkz: pollyanna)

kötü beslenmek, hızla kilo almak, banyoya havlu asma kavramıyla tanışmak, yarım ekmek arası kaşarlı sucuklu yumurta ile tanışmak, ısıtıcıda makarna yapıp 8 kafa gömülmek, o makarnanın tadını başka makarnada bulamamak, yapılan anonslara gülmek, salatadan sinek patatesten böcek çıkması, elde çamaşır yıkamak, oda arkadaşlarıyla bereber çocuklar gibi şımarmak, envai çeşit insan görmek, daracık bir dolaba sığmak, memleketten dönüşte odadakilere sarma ziyafeti çekmek, büyümek, güçlü olmak, hayattaki tek dostunla tanışmak, her akşam imza atmak, kimi geceler uyuyamamak, yemek fişlerini birleştirip yemeği beleşe getirmek, yanık tavuk döneri yemek, toza toprağa karşı bağışıklık kazanmak, teftişe gelen memurelere sinir olmak, dışarda kar varken doğru düzgün yanmayan kalorifere rağmen odanın sıcak olmasına hiç şaşmamak, sabah uyanınca koku yüzünden keşke uyanmasaydım demek ve daha sayamayacağım yüzlerce şeyi yaşamaktır.

350 mb'ın sizde çağrıştırdığı şeyin dizi olması.

insanı yaratıcı kılar odalarda saat 12 de ışıkları söndürme zorunluluğuna çareyi şöyle bulmuştum. üst ranzada kalıyorum, lambanın karpuzuna lacivert şortumu geçirip bir paçasını toparlayıp diğer paçasından süzülen ışığı kitabımın üzerine düşürüyordum.

birçok iyi yanı bir tarafa, tek bir kötü tarafı her şeyi alt edebilir. bir şehirdesin ve o şehirde kapısını çalabileceğin, içine girebileceğin bir ev yok. biz ki bir evin içine doğmuşuz. ve şimdi öyle bir şey yok.