yosma zamanlar yaşamak  

hayattan çalarsın anca; kendini yer bitirirsin. yüreğin yanar, derdine laf dinletemezsin, yüreğini ateşe veren de sensindir, ateşin ortasında kalmak isteyen de… çıkmak, gitmek de istersin, sesi çıkmayan içli feryadı oynamak da. hayaldir zaten. yaşadığın her şey hayaldir, oyundur, küçükken de oynardın ya sen…

meşgule verilmiş telefon çığlığı gibi yarıda kesilen ufak mutluluklarla avunmuş, yanmış tutuşmuş meşale gibi biteceğin güne kadar kaldıramazsın perdeyi. ne bir hıçkırık vardır, ne de gelişigüzel çıkmış bir tını. ayırdında değilsindir zamanın ve yaşamın. bedenin olmasın istersin. uçsan, gökyüzü kabul eder mi bilmezsin.

hayattan çalarsın anca; uzak ülkelerin bilinmeyen dehlizlerinde kaybolur, yolunu şaşırır, klarnet sesi gibi doğuya mı, batıya mı ait olduğunu bilmezsin; üflenen melodi ne sana göredir, ne de hayallerine. zaten hayaldir ya hani...

sürgülü dolap kapaklarına kazınmış gibidir derdin. bir ön, bir arka. bir derin, bir sığ. kim kontrol eder bilmezsin. çekip çıkaran da yoktur, çıkmak isteyen de. yalnızlığa oturduğun, rakına meze bulamadığın adalarda, deryalarda yaşamak istersin.

hala yaşamak mı istersin bu yosma zamanlarda(?)