yolda giderken gülümsemek  

yolda giderken karanlıkta, kartopu oynayan ihtiyar bir çift görüldüğünde yapılacak eylem.

aklına güzel bir anının gelmesiyle kendiliğinden sırıtmak...tabi bu bazen çevredekilerinin garip bakışlarına maruz kalmanıza sebep olabilir.

(bkz: yolda giderken yok yere gülümsemek)

yanında, yörende, aklında, elinde, nefesinde* seni gülümseten yegane varlığın olması sebebiyle de insanın içinden gelebilecek mutluluk belirtisi, hatta ürünü.

istanbul'da işten bile değil bir durumdur netekim elbet birileri sizi kopartacak bi harekette bulunuyo gözünü sevdiğim şehirde.
(bkz: istanbul not constantinople)

arkadaşlarla komik bi olay geçirdikten hemen sonra eğer eve gitmeniz gerekiosa ve tek başınıza yürüyosanız millet tuhaf düşünmesin die ağzı kaşıomuş gibi davranmanızı gerektiren durum

çok samimi olunmayan ama sevilen bir tanıdığı gülümseyerek selamladıktan sonraki adımlarda o gülümsemenin surata yapışması

tatlı bir anın akla gelmesiyle olusabilecek durum, çevredekilerin etkisiyle gülümseme farkedildiğindeyse tamamen bilinçle, güldüğüne gülme durumu.

her insan evladının yalnız bir mutluluk yaşadıktan sonra yuvasına doğru ilerlerken suratında beliren ifade.

dur bakalım daha neler görücez diye düşünürken kendiliğinden vuku bulan yüz hareketi. *

her defasında bana orhan veli'yi hatırlatan eylem.

"sokakta giderken,kendi kendime
gülümsediğimin farkına vardığım anlarda
insanların beni deli zannedeceğini düşünüp
gülümsüyorum..."

yaşlı ve sevimli teyzelerin bazen gençlere bakarak yaptığı eylem, kendi gençliklerini mi düşünürler yoksa onların yaşlı hallerini mi bilinmez ama yine da karşı tarafta da bir gülümsemeye sebep olur.

(bkz: @2429481)

kulağa ses gelmeyen bir kulaklık takılarak, rahat rahat gerçekleştirilebilen eylem. ses gelen de olabilir, ama güleceğiniz şeye konsantre olamayabilirsiniz, o bakımdan.

yapan kişinin kişisel gelişim kitapları ile fazlaca haşır neşir olduğu söylenebilir.

gelen mesaja ya da dinlenen şarkıya tepki olması muhtemel eylem.

evet sizi seyrediyorum gençler. kahramanlarımız küçük bir şehrin muhtemel küçük bir lisesinden tanış iki genç. kızın mor bir elbisesi ve güzel bacakları var. çocuğun pek bir şeyi yok. yolda karşılaştılar. sarıldılar. naber- iyiyim sen- ben de iyiyim- peki görüşürüz- görüşürüz. ayrıldılar. kız gitti. çocuğun suratında aptal bir gülümseme. ağzını sırıtır hâlde unuttu. onçün. ne dedim ben.

deli işi değildir, ama az kalmıştır muhtemelen. yolda normal, kendi halinde yürüyen-konuşan insanları görmek bile gülümseme sebebi olabilir.

o kadar uzaklaşmışız ki gülen yüzlere artık bize garip geliyor.yolda yürürken gülümsemek dünyanın en güzel eylemlerinden birisi olsa gerek

orhan veli bir şiirinde der ki bu durum için:
ki ben tam hatırlayamayabilirim.
yolda gülümsediğimde,insanların beni deli sanacagını düşüp gülerim. böyle bir şeydi. bazen farkında bile olmazsın güldüğünün, ya da otobüste bir tanıdıkla selamlaşmışsındır ona gülümsemen donup kalmıştır yüzünde ve tüm yolu gülümseyerek gidersin. ne zaman ki uyuşur dudakların gülümsediğini anlarsın. gülmek güzeldir. sorun değil.

(bkz: brad pitt yürüyüşü)

aklına güzel anıların gelmesi.

haftada 5 sezon scrubs izledikten sonra olan durum. hatta gülümsemekle kalmayıp yarılabilirsiniz de. aman dikkat derim.