yolda bir taşı tekmeleyerek beraberinde getirmek  

yere baka baka giderken böyle dalmış gitmiş bir haldeyseniz birden bir taşı gözünüze kesitiriverirsiniz. ne güzel vurulur buna diye bi iştahınız kabarır o hırsla bir tekme savurursunuz. hayda olmadı ya taa nereye gitti*! neyse önemli değil o tarafa seyirtirsiniz bir tekme daha! bu böyle sürüp gider. burda önemli olan taşın çok büyük olmaması. gözünüze * dana kadar taş kestirirseniz baş parmağınız acıyabilir. hani çakıl taşı derler ya onlardan olacak* ama çok küçük olmasın tekme savurdum derken bi de bakmışsınız havayla muhatap olmuşsunuz. işte diyorum ya ayakkabınızın ucuna gelecek kadar büyük ama asla ve asla *çok büyük değil. işte size boş gezenin boş kalfasının en önemli uğraşı.

yol birde seksek tarzına uygunsa çıldırmak an meselesi olabilir bu eğlence sırasında. çizginin dışına çıkarmamak bir yere kadar da, karşınıza çıkan insanların oluşturduğu engeller iyice zorlar insanı.

(bkz: anne ben psişik oldum)

kendinizi taşa bakmaya ve onu tekmelemeye çok kaptırmanız sonucunda karşıdan karşıya geçerken araba çarpmasıyla son bulabilen eylem.

mutlu mutlu taşınızı seçmiş ilerlerken birden nispeten daha taşlı bir sokağa gelmenizle taşınızı keybetme kabusuna bağlanabilecek hadise.

insanı bir anda neşelendirebilir. yolda bir o tarafa bir bu tarafa gidilir taşın peşinden. yaşadığınız çevrede bu eylemi gerçekleştiriliyosa 'kaç yaşına geldi bak hala neler yapıyor' şeklinde eleştiriye maruz kalınabilir. en büyük kabus taşı alakasız bir yere tekmeleyim kaybetmektir. insanın bir anda kazandığı neşe bir anda yok olur.

eğer yolda eski model elektrik direkleri de varsa süper bir atraksiyona döneşen eylem. direğin iki bacağının arası kale olur ve eğer belli bir mesafeden taşı gol yaparsanız o gün sizin için iyi geçecektir. lise öğrencileri arasında yaygın bir inanıştır. tabi her an taş bulmak mümkün değil, o yüzden belli bir mesafeden topu sürmek gerekiyor.

daha gelişmişi için(bkz: teneke kutusunu tekmeleyerek yolda götürme)

birşeyi çift sayıda yapma gibi bir takıntınız varsa başınıza bela açabilecek durum. ha bu nesne taş olur, kola kutusu olur, şanslı gününüzdeyseniz patlak bir plastik top olur. çok farketmez...nesne beraberinde getirilirken genelde ona kaç kere vurulduğu da sayılır. gereksiz düşüncelerin de eşlik ettiği bünye zaten kendinden geçmiştir artık. gözünüz sadece o nesneyi ve kaç kere vurduğunuzu görmektedir. bir vakit gelecek, nesne sizin uzanamayacağınız gözden de uzak bir yere kaçacaktır, kaçınılmazdır. genelde bu yer de bir otomobilin altıdır. işte bu esnada tek sayıda kalmışsanız psikopatça nesneye en azından ayak ucu ile bir kere dokunmak istersiniz. artık arabanın altına sürünerek, çeşitli şekillere girerek sayıyı çiftlemeye çalışırsınız ki gününüzün kalanı kötü geçmesin.
(bkz: çocukken kafanın boş şeylere çalışması)

(bkz: araba tekerini tekmeleyerek sürükleme)
(bkz: son sürat gelen tıra kafa atma)

(bkz: çizgilere basmadan yürümeye çalışmak)

ayakkabı düşmanı bir aktivite..

otobüsten indikten sonra eve gidene kadar katedilecek yolu eğlenceli hale dönüştürmenin yoludur. bi şekilde hiç bir aksilik olmadan taşı apartmanın önüne kadar getirebildiyseniz artık ayrılma vakti geldiğinde bi tuhaf olur içiniz. "lan eve mi götürsem" gibi içsesler eşliğinde o orda beklerken dönüp dönüp taşa bakabilirsiniz de. o artık sizin için taştan çok daha fazlasıdır..
(bkz: can sıkıntısında son nokta)

(bkz: kaldırımda seksek oynayarak yürümek)

bir de tenha sokaklarda okul sıralarında 3'lü para oyunu prensibiyle oynanan şut çekmece oyunu vardır ki çok daha dikkat, nizam ve teknik gerektirir. önce vuracağınız taş topunuz yolun üzerindeki kale olmaya muktedir * iki taş da kaleniz olur. sonrasında vurduğunuz taş kale, biraz önceki taşlardan biri de topunuz olur. oyanaması kesinlikle yazmasından daha zevkliymiş bi de...

(bkz: önümüze gelene bir tekme)

(bkz: kola kutusunu top yapıp futbol oynamak)

(bkz: dost yerine taşı bağrına basmak...)

gidip bi psikologtan bunun analinizini yapması istenmiştir psikolog da hemen başlar ,efendim bu tip insanlar yalnızdırlar,psikososyal çevreleri hedeleri hödeleri gelişmemiştir halbuki taştır altı üstü demek gelir içinden diyemezsin en son bundan cinsel hayat yorumu yapmaya kalkınca ybsg denir ve psikolog tartaklanır

can sıkıntısıdır. her insanın ömür hayatında mutlaka yaptığı bir eylemdir.

çok taşı bu şekilde yerinden etmişimdir. can sıkıntısı işte, zevkli oluyor. bazen olan hıncınızı o küçücük taştan çıkarıyorsunuz. rahatlatıyor onu tekmelemek. taşı sürüklüye sürüklüye götürme esnasında bir arabanın altına kaçmasıyla suratımı astığım bile olmuştur. bazen de küçük bir kale belirler taşı oraya tekmeler "goooll" diye bağırırdım. düşünüyorum da cidden canım çok sıkılmış bunu yaptığıma göre.*

(bkz: ocd)

çocukluğumun en tuhaf mutluluk sebeplerinden biriydi. özellikle bir mahalleden, oturduğum mahalleye doğru yürürken, o mahallede gözüme ilişen bir taşı -top sürer misali- bizim mahallenin sokaklarına kadar getirirdim. bunu yapmamla mahalleme, diğer mahalleden bir taş kattım diye mutlu olurdum. bir de taşın kaderiyle oynadım diye galiba.

bunların dışında pek hazzetmediğim yürüyüş denen sıkıcı iş eğlence haline gelirdi ki taşı tekmelerle o kadar sürme çabası eğlenceli bir oyundu.

ayağınıza tesadüfen denk gelen ve fırlatmaya başladığınız o zavallı taş, birkaç darbeden sonra üşenip gidemeyeceğiniz bir uzaklığa fırlayana dek bir o yana bir bu yana tekmelenir durur.
(bkz: can sıkıntısı)

akabinde o taş yolun tam ortasındaki rögar kapağındaki küçük deliklerden içeri sokulmaya çalışılır.

küçükken çok yapardım ben bunu.birde işin garibi sanki taş canlı bir nesneymiş gibi düşünürdüm.
"ooh bak ordan kesin sıkılmışsındır birazda burda takıl" falan derdim.şimdi düşünüyorumda manyak falanmışım ben küçükken.