|
|
- muzaffer izgü, kendi çocukluğunu anlattığı zıkkımın kökü'nde çok başarılı şekilde resmetmiştir yoksulluğu.
bugünlere taşınınca pek bir anlamı yok gibi gelse de, anlatılanları gözünde canlandıran insan yoksul olmanın nasıl birşey olduğunu çok iyi anlar.
her sene tyenekeyi çamur kaplayıp kışlık soba yapmak, bakkaldan çay bardağıyla yemeklik yağ almak, bir çorba kaşığı çay ile demlenen çay için çocukların "baba, ben bu sefer iki tane içecem", "baba ben şeker de koysam olur mu" demesi, ilk defa şarap içip sarhoşluktan şişeyi kıran kardeşine "ne kırıyon lan, satar tek sigara alırdık" diye çıkışan ağabey, bugün anlayamayacağımız doğallıkta verir yoksulluğun ne olduğunu.
|
