yılmaz erdoğan bu ismi verir mi o sahneye bilmem ama benim aklımda hep bu isimle kalacak olan bir
vizontele tuuba sahnesi.
oradaki diyalog, deli emin'in içtenliği... tamam ağlatmak için uğraşılmıştır biraz ama sözler o kadar gerçek ki. özellikle de hakkari'de yaşayan bir insanın içinden geçenler, bazen istanbul'da şehrin kalabalıklarında yalnız kalmış bir bünyenin ağzına da yakışıyorsa...
tuuba - yazarım sana.
emin - yazma! o zaman.. o zaman bekliyor insan. e buraya çok az insan gelyor. çok insan gidiyor. e, kalan da hep bekliyor ama bazen çok uzun bekliyor. yani hani mesela zannediyorsun ki, bir yoldan birisi gelecek. boş uzun bir yol. devamlı ona bakıyorsun. sonra hiç bir şey gelmiyor. yazma sen.
tuuba - ben seni hiç unutmayacağım.
