zevk almanın doruk noktasıdır. kişiye yaşamsal -cinsel değil- bir orgazm yaşatacaktır. ama aynı zamanda sorumsuzluğu ve vurdumduymazlığı da beraberinde getirecektir.
evet yarın ölecekmiş gibi yaşamalıyız,o kadar basit yaşamalıyız ki o kadar sade yaşamalıyız ki bir gün en sevdiklerimizden ayrılabileceğimizi bile düşünebilmeliyiz.arkanızdan ağlayacak olanlar ananız babanız sevdiğiniz olacaktır.yarın öleceğimizi bilsek kesinlikle kalp kırmaz.üniversite sınavını dert etmez,günümüzü gün eder sevdiklerimle doya doya yaşardım her anı.ibadetle meşgul olmazdım çünkü bunca zaman bişey yapmadıysam son bir güne hiçbirşeyi sığdıramazdım.allahın gaffar sıfatından rahman sıfatından ümüdimi kesmez sevdiklerime doya doya sarılırdım.günün sonuna dek ağlamaya başlardım ölümden korktuğum için değil sevdiklerimden ayrıldığım için.geçmişte yaptığım salak salak sürtüşmelerin,kalp kırmaların ne kadar komik olduğunu düşünürdüm.o günlere yanardım.hiçbirşeyi kafama takmazdım.sadece sevdiklerimin mutluluğunu düşünürdüm.bu başlık önemli bir felsefenin hayata dair olanların hayatın ne kadar boş ve anlamsız olduğunun açık bir kanıtıdırda.aynı zamanda bir insan yarın öleceğini bilse etrafındaki sevdiklerine ne kadar acırdı.yarın ağlayacaklar diye.onları üzmemek için ölmek istemezdim.ölümden hiç korkmazdım sevdiklerimi üzmekten korkardım.bana dair anıların unutulup gitmesinden,anamın babamın ağlamasından sevdiceğimin ağlamasından korkardım.allahın yada inandığınız tanrının bu acıları yaşatması onun da bir hoş cilvesidir.kahrında hoş lütfunda hoş düsturuyla hareket edemezseniz bu psikjozun içinden çıkmanız kolay olmaz.ezel ebed düşüncesini irdelemez,olaya sadece kara toprak gözüyle bakılırsa olay acıdan öteye geçmiyor.yaşadığınız,yediğiniz,içtiğiniz,anılarınız,eşyalarınız siz öldükten sonra ne olacak bunları düğşündükçe hayata dair iç burkan detaylara daha da sıklıkla girebilirsiniz.belki isanın son akşam yemeği gibi bir yemek yersiniz size hainlik edenlere gülersiniz havarilerinizide alır gidersiniz.son günleriniz,son dakikalarınız,son bakışlarınız,son dokunuşlarınız,son elveda ediş ve son nefes.hayat acı.acı olduğu kadar da değerlidir.acıyı tatlılaştıran zamandır.zaman herşeyin ilacıdır.kalbinizin derinliklerine gömdüğünüz insan gün geçtikçe aklınıza gelir,yumruk yeseniz de o anıları hatırlamak istemezsiniz.o yüzden ölmek istemezsiniz.sevdikleriniz üzüleceğinden dolayı.belki tatile çıkarsınız sevdiğinizle.belki bir hediye alırsınız ona.öleceğinizi bilseniz aklınız bir çok şey gelir heralde o sırada.ama kaderin oyunudur bu işte onu bilemezsiniz veya bir kedi bunu size haber vermez.bir anda mideniz kasılır,dün sevdiğiniz insan gitmiştir işte.heralde ona son bakışınızı unutmazdınız.dünyanın dibine vurdukça anlarsınız.ölümü,aşkı,sevgiyi,sadakati,beklemeyi.ama hiçbirşey diyemezsiniz.boğazınıza ilmek ilmek işlenir bütün yaşadıklarınız.vücudunuz alarm vermeye başlar kasılırsınız öleceğinizi bilseniz.kalbiniz atar bir meçhule doğru.sizden sonra sizin eşyalarınızın kullanılması size öteki taraftan nasıl bir duygu verir.bugün gittiğiniz dükkanlar yarın sizsizdir artık.otobüsler,sokaklar,arkadaşlarınız siz olmadan muhabbet ederler.en acısı diyorum ya en acısı çok sevdiklerinizin acısı sizi kavurur.daha da yazılır ama hatta çoook yazılır günlerce aylarca.ama ölüm hak.allahtan geldik allaha döndürüleceğiz.bütün canlılar ölümü tadacaktır.
size şah damarınızdan daha yakınız ve daha nicesi.
yakar sizi bu acı ve kelimeler kifayetsiz kalır artık.
bundan sonra amaç kimseyi üzmemek olmalı ne olursa olsun...
yarın ölecekmiş gibi yaşamak,şimdiden namaz,oruç vb. şartları yerine getirmekle başlayabilir.. borçtur,ödenmelidir.. ölecekse kişi yarın ve bunu biliyorsa öbür tarafı garantiye almaya bakmalıdır, bu yanı bırakıp..
"her şeyi yap, seni ne mutlu ediyorsa onu yap" anlamlarından ziyade bende başka bir izlenim uyandırır. zira ben yarın öleceğimi bilerek yaşasam, afedersiniz ama böğüre böğüre ağlarım. isyan ederim. "niye ben ölüyorum lan yarın!" derim. özgürlük, sınırsızlık gibi kavramlar aklıma gelmez bile. götüm tutuşur. bu nedenle hiç istemem ben böyle bi şeyi.
ayrıca bizim alt kat komşusu var, nebahat teyze. o mesela yarın ölecekmiş gibi yaşıyo hakkaten. kadının evinden her gün bi bağırışlar, çığlıklar falan. "ben yarın ölmek istemiyorum!" diye inletiyo apartmanı. en son ziyaretine gittim. "teyze sen yarın ölmüyosun işte. niye olay yapıyosun ki?" dedim. ağlamaya başladı. "çok yalnızım." dedi. çay içtik birer bardak. "yalnız kalırsan gelebilirsin. komşular ne için var!" dedim. evime gittim. o günden beri gayet huzurlu, geliyo bana ara sıra.
bu nedenle ben asla yarın ölecekmiş gibi yaşamam.
hergün tekrarlanan bir aktiviteye dönüştüğünde bütün hazların son raddesine kadar tüketilmesinden ; yarın olsa da ölsem artık şekline dönüşecek yaşam felsefesi mi ne işte ondan.
kararsızlığa bire bir yaklaşım. uzun uzun düşünülen şeyler o kadar basitleşir ki, az önce tırnaklarını yiyip saçlarını yolan insan kendisine gülmeye başlar.
gece yatarken arkasında utanacağı hiçbişey bırakmamaya çalışır insan. sabah uyanamayacağını düşünüp, aileden uzakda geçen hayatında arkasında bıraktığı şeylerin yaratacağı hayal kırıklığının verdiği utançla ne kadar da iki yüzlü olduğunu farkeder. irkilir...
en sevdiklerimize, en sevildiklerimize bile bunu yapabiliyorsak sabah uyanmayalım, artık yaşamayı haketmiyoruz.
ölüm denilen bilinmezin ne zaman geleceğini bilmeden her an gelebilirmiş gibi yaşamaktır. doğru olan bu olabilir. zamanı, yeri ve şekli bilinmeyen başlı başına bir bilinmeze bağımlı lakin bir o kadar da bağımsız bir şekilde yaşamaktır.
okadar da gerçekçi olmayan bir düşünce tarzı. yani yarın öleceğini bilen bir insanın, "hasktir, napıcam lan ben şimdi?" diye düşünmekten o anı yaşayabileceğini sanmam pek. yaşanmak istenen onca şeyi bugüne sığdırmak imkansızdır ne de olsa. burda vurgulanan aslında bir 'benzetme' tabi onunda farkındayım ama bu da işte biraz insanın kendini kandırması gibi geliyor bana. yani fazlasıyla rahat yaşayan, bulduğunu savuran, sadece yemeyi ve içmeyi bilen, kısacası dünyadan bihaber olan bir kişinin, "ulan sende bokunu çıkardın, kendine gel lan biraz, yarını da düşün" tarzında alacağı tepkilere karşı, "yarın ölecekmiş gibi yaşıyorum olm ben, sen ne diyon?" şeklinde geliştirdiği bir savunma mekanizmasıdır bu olsa olsa. kötü bir şey değil tabi ama 'yarın'lar bitmediği sürece iyi bir şey de değil. dengeyi kurmak lazım. sonra 'yarın' olupta ölmediğinde kafayı taşlara vurabilir insan.
bugünün günah çıkarmayla ve insanın içinde kalanları dışa vurumuyla geçmesini sağlar. biraz da öbür dünya için bir şeyler yapmaya çalışırsın...
bütün borçları öde, eski sevgilileri arayıp özür dile, babaya okulun uzadığını söyle, komşu kızına ergenliğe girdiğinden beri masturbasyonlarının başrol oyuncusu olduğunu söyle, bilmem kaç senedir dersinden geçemediğin hocaya sağlam bi kafa at... ben bunları bir güne sıkıştırırım ama ertesi gün ölmezsem o zaman yarrağı yediğimin resmidir...
