|
|
- izlediğimiz bir filmde başrolde oynayan adamın/kadının yerinde kendimizi düşleriz hep. küçükken de çizgi filmdeki süper kahraman olmuşuzdur zaten. hep ben olsam daha iyisini yaparımcılık vardır içimizde. mesleğinde zirvede olanlar hep kıskanılır, ama zirvedeki de kendi için çoktan yeni bir hedef koymuştur bile.
bir bakıma insanın kendisi için daha iyisini düşünmesi güzel fakat bu durum ne yazık ki çoğu insan için bir saplantı halinde. hastahanedeki temizlik işçileri acilde müdahele eden hekimin işçiliğini beğenmez, hemşireye çemkirir, ne biçin dikiyorsun , çift dikiş git falan diye çıkışırlar. inşaatlarda çalışan işçilerin çoğu potansiyel ibrahim tatlısestir, taksi şoförleri f1 yarışçılarına özenir, ben bu trafikte kıvrak kullanıyorum, o bomboş yolda neler yaparım havasındadırlar.
dünyanın her yerinde çoğu insan kendisinin hep daha iyisine layık olduğuna inanır. belki de bir bakıma haklı insanlar fakat yapılan işlerin değerinin farkında değiller. tabiattaki dengeyi sağlamak için üstlerine düşen rolün önemi kavrandıkça insanlar da kendi işlerinin dünyadaki en iyi iş olduğunu anlayacaklardır.
- (bkz: reenkarnasyona inanma sebepleri)
|
