her akşam eve girerken kapıyı açacak kimse olmadığı için zile basmayıp anahtarınla açtığın, evde tek başına olup konuşacak kimseyi bulamadığın, sevgilinin resmine bakıp onu özlediğini anladığın,annenle telefonda konuşunca ondan uzak olmanın verdiği hasretle içinin yandığı anlardır...
1 hafta boyunca kimse ile konuşmadığını, kapıya gelen sucuyla konuşurken fark ettiğim an. yapılmadıkça kaybolan bir yetimidir bilmem, sesim konuşmam bir garip oldu, kendimi tanıyamadım.
artık odada asılı resimleri öpüp koklamaya başladığınız zamanlardır. yatarken iyi geceler der resmini öpüp yatarsınız, kalkınca günaydın der yine resmini öpersiniz. işte böylesine koyar insana yanlız olduğunuz anlar.
evde tek başına oturmuş bugün ne yapsam diye kara kara düşünürken telefon rehberindeki büyük çoğunluğu arayıp "abi naber işin yoksa bir şeyler yapalım bugün" dedikten sonra olumsuz cevap aldığın andır
arkadaşlarla buluşmaya giderken süslenmek, püslenmek, aynaya bakıp kendini pek bir beğenmek, unutulamayan eski sevgilinin bu halinizi görmeyeceğini, ''bebeğim çok güzel olmuşsun'' demeyeceğini düşünüp üzülmek, üzülmek...
yemek yapmak işkence gibi geliyor, yerken keyif hissiyatınız yoksa
odanızda oturup tek baktığınız yer bilgisayar ekranıysa
odanızın orta yerinde çoraplar, kıyafetler varsa
buzdolabınızda bira veya votkadan başka hiçbir şey yoksa
kül tablanız yukarıdan bakıldığında bir kirpiyi andırıyorsa
bir parti veya diskoda parmağınızı dahi kıpırdatmak içinizden gelmiyorsa
arkadaşlarınızla otururken yeri, duvarı, tavanı seyrediyorsanız
farkında olmadan ortalıkta volta atıyorsanız
bahçede çimler üzerinde arkadaşlarınızla oturmak yerine ayağınıza bir top alıp ortalıkta koşturuyorsanız
yalnız olmak istemediğiniz halde yalnızsınız demektir.