1. ilk defa bir yakının yakını öldüğünde içine düşülebilecek durum. daha önce yakının yakını ölmüş başka bir yakından yardım alınabilinir.

    (bkz: tecrübe)
  2. bulmak için çabalamamak daha hayırlıdır.. zira iş iyice sarpa sarabilir ve de karşıdakinin daha kötü hissetmesine sebep olunabilinir...en temizi başsağlığı ve sabır dilemek...lafı uzatıp saçmalamanın anlamı yok...
  3. teselli etmeye çalışmak hatadır, onun için kasmamak gerekir. en doğrusu "başın sağolsun" deyip kişiyi kendi haline bırakmaktır, hele ki ağlıyorsa, ağlayabildiği yere kadar ağlamaını beklemek en doğrusudur.
  4. yakın zamanda, bir ara beraber çalıştığım, yakın bir dost, beyin kanaması geçirdi. hastahaneye kaldırılırken yanındaydım. 4 gün yoğun bakımda yattı. sonra çalıştığım yere öldü haberi geldi. apar topar hastahaneye gittim. eşi ve kızı bir köşede sessizce ağlıyordu. yanlarına yaklaşıp "başınız sağolsun" dedim. bir cevap vermediler. sonra öğrendim ki henüz beyin ölümü gerçekleşmiş, ama tıbben ölmemişti. bize haber veren kişi sadece öldü demişti. yani eşi ve kızı hala onu ölmüş diye görmüyorlardı. o günden 2 gün sonra tıbben de ölmüştü artık. yaklaşık bir ay geçti ama o lafın*onları orada çok üzmesine veya benim neden öyle bir şey söylediğime anlam verememelirene yol açmış olmak....

    yani pişmanım, evet yakınımı kaybettiğim için çok üzgünüm, ama o lafı söylemem ailesini o anda kısa bir süreliğine üzdüyse daha çok pişmanım. en iyisi konuşmamak galiba
  5. böyle bir durumda yapılan en doğal şeydir. zira yakını ölene teselli için söylenecek söz yoktur.
  6. o anda ne söylense zor gelir insana karşıdaki bilmiyoki bu acıyı diye düşünülür. konuşmak için çabalamak gereksizdir. yanında olduğunu hissettirmek ve o dönemde yalnız bırakmamak yeterlidir.
  7. sözün bittiği yer olmasından mütevellit, kişinin yanında olunması ve enerjinizi "ihtiyaç duyduğunda ben burada olacağım" mesajını verebilmeniz en önemli destek olacaktır.