"bu memleket bizim,terketmeyeceğiz" şeklinde gerekli cevabı verilen söz..yaşadığı ülkeyi seven insan ile yaşadığı ülkenin sistemini beğenmeyen insan arasında dağlar kadar fark vardır..sistem,ülke değildir.
ezikliğini anca buraya yazı yazarak giderebileceklerini sananlara gayet ciddi bir şekilde söylenebilecek söz öbeğidir. çok doğru bir yaklaşımdır.
insanın sevmediği yerde bulunması ve gitmek istememesi gururunun da kalmadığına dâlalettir. ayrıca, sevmemek daima sevilmemeyi de doğurur bu konularda. yani, sevmediğiniz zaman, bilin ki sizi de sevmeyecekler ve bir an önce gitmenizi isteyeceklerdir, zaten bu lafı söylemek gitmenizi istemenin ilk adımıdır. daha sonraki adımlar bu laf kadar yumuşak olmayabilir. bunu bilerek orada kalmaya çalışmak (sevmemeye ve sevilmemeye rağmen) tam bir gurursuzluk örneğidir.
insanoğlu, vasfıyla, istenmediği yerde durmamalıdır. (bunun detaylarına inmek de lazım ama, bu başlık altında değil).
aslında sevmeden de bir yerde bulunulabilir. yani bir amaç için de sevmediğiniz yerde bulunabilirsiniz. örneğin, alsas loren e giren alman ordusunun bir eri, aslında orayı hiç sevmiyor ama görev mecburiyeti açısından orada bulunuyor olabilir pekala, düsseldorflu bu er, belki anasını veya sevgilisini filan özlemekte ve bir an önce evine dönmek istemektedir. işte böyle bi durumda ya sev ya terket demek saçma olur.
ha, şimdi diğer ya sev ya terket dediğimiz insanlara gelince, onların da bu şekilde bir amaçları varsa; bir şey diyemiyoruz. bu şekilde amaçları olanlara ancak biz de o şekilde cevap veririz. onlar, ya sev ya terket denilmeden doğrudan kovulur. ama yoksa, sevmedikleri bu memlekette, bu memleketi sevenlerin haykırışlarıyla ilelebet karşı karşıya kalacaklardır.
evet. "ya sevin yahut terkeyleyin, biz kovmadan önce son bir onur kırıntısı varsa içinizde, kendiniz gidin" şeklinde devam ettirilebilecek cümle de denilebilir, nihai olarak.
kendinden başkasını düşman gören zihniyetin kullandığı düşmanlık kokan slogan. oysa tarihte ilerlemeler hep mevcut durumu kabullenmeyen ve değiştirmeye uğraşan insanlar sayesinde olmuştur. insanlarımızı ve ülkemizi sevmek kadar normal bir şey olamaz. ama açlığı, yoksulluğu, sömürüyü, işkenceyi nasıl bir insan sineye çeker. bunları istememek terk etme nedeni değil kalıp mücadele etme nedenidir. ve birileri istese de istemese de bu ülkede olumsuz olan her şeyle en başta da faşist düşünce yapısıyla mücadele eden insanlar olacaktır.
ara bir seçeneği bulunmayan, ikisinden birinin muhakkak seçilmesi şart konulan emir.
insan bu sevdiğini terk eder mi, seve seve terk eder mi, bilerek acı çeker mi, terk edecekseydi eğer sever miydi başından beri? bu soruları sormaz emir veren kişi. ona göre hayat ya siyahtır ya beyaz; gerisi zaten hayat dışı!
''dolandırıcıları,,insanların emeğini sömürenleri,özelleştirme adı altında sata sata memlekette yaşayacak toprak bırakmayanları biz alkışlıyoruz,senin miden kaldırmıyorsa git kardeşim,ya da gel beraber alkışlayalım''düşüncesinin sloganlaşmış hali.
genelde faşist,hadi hafifletelim, aşırı miliyetçi kişiler tarafından zikredilen cümledir. kendi içlerinde çelişmelerinin en güzel örneğidir bu cümle. bi yandan kalmak için bu ülkeyi sevmenin yeterli olduğunu belirten bu cümleyi sarfederler,bi yandan da o ırktı,şu bölgeydi,bu renkti diye ayrım yaparlar.
bir ülkede muhalefet olmak, değişim istemek "sevmemek" anlamına gelmemeli. ya da vatanseverliğin ölçüsü bir duygudan ibaret olmamalı. olan biteni olduığu gibi kabul edenleri "seven", aksini iddia edenleri "sevmeyen" olarak sınıflandırıp onlara iki seçenek sunmak basit bir slogandan öteye gidemez. kaldı ki bu sevgi "neye göre, kime göre" değer kazanıyor.
sevgi(vatan-millet sevgisi), bulunduğun coğrafyada yaptıklarının o topraklar üzerinde yaşayanlara kattığı değer ile anlam kazanır kanısındayım. oysa bu slogana göre ülkesini sevdiğini söyleyen bir mafya mensubu buraya aitken, muhalif bir bilimadamı değildir. nitekim kurşunlara gelmektedir. sanki o bilimadamının derdi bu coğrafyanın yüksekliği, sanki o bilimadamının "3 tarafı denizlerle çevrili bir yarımadayı sevmem, ada olsa neyse ne" gibi bir iddiası vardı da bu ülkeyi (hatta evreni) terketmek zorunda bırakıldı.
samimi olmadığını düşündüğüm "bu ülke için seve seve" sloganında bile ölçülebilir davranışlar (göstermelik de olsa indirim vs.) vardı. her farklı düşünceyi vatan hainliğiyle özdeşleştirmediğimiz, tezlere antitezler üretebildiğimiz, sözümüzün bittiği yerde yumruğa, kurşuna başvurmadığımız, kısacası üretken, çalışkan olduğumuz zaman "sevmek" duygusu zaten ortaya çıkacaktır .
orijinali love or leave olan amerikan neofaşistlerinin sloganı.türkiye'de ise daha ne olduğunu kavrayamamış bünyelerin ve onların içinde bulundukları oluşumların kullanımı dahilindedir.efil efil lümpenlik kokar.
geçen yüzyılın başlarında ermenilere söylenmiş bir sözdür. elbette onlar da en doğal cevabı vermişlerdir: "ybsg". şimdi o gazla yapılanlar şişirilip pişirilip önümüze sunuluyor. ama o söz söylenmeye devam ediliyor. kim kimi nerden kovuyor ki? insan çok yüzsüz olur, peri bacalarını beğenmeyen turiste söyler bunu...
üniversitelerin girişine yazılmasını talep ettiğim ve gerekli olduğunu düşündüğüm cümle. sevmeden olmuyor bu işler...
(bkz: bugün anladım)
(bkz: kendimden biliyorum)
yaygın olarak kullanılan, bu memleketi sevmeyenler defolsun gitsin anlamındaki cümle. ama genelde memleketi sevip sevmemekten ziyade, söyleyen kişiler kendilerinin sevmedikleri kişilere söylemektedir. ülkemizde en yaygın kullanımlarına göz atmakta yarar vardır.
- işyerimiz özelleştirildi, mesailer uzatıldı, maaşlar düştü, çalışanların üçte biri işten çıkarıldı
+ ya sev ya terk et
- parasızlıktan eğitimime devam edemiyorum, eşit ve parasız eğitim istiyorum
+ ya sev ya terk et
- nüfus cüzdanımda doğduğum şehri gören devlet daireleri işlemlerimi yapmakta zorlanıyor, yolda yürürken yapılan en basit kimlik kontrollerinde bile göz altına alınıyorum.
+ ya sev ya terk et
- yurtta bana burda kalamazsın deniyor, odamdan dışarı çıkamıyorum
+ ya sev ya terk et
ve en yaygın kullanımı:
- memleketimiz abd işgali altında, her yerde üsleri var, ülkemiz parsel parsel yabancı sermayeye satılıyor
+ ya sev ya terk et
