takoz olarak nitelendirilebilecek telefonlardır. anneannem de bulunan modelinin telefon olduğundan bile şüpheliyim zaten. bir de bu telefonların üzerlerinde dört adet tuşunun renkli renkli boyanmış olanları vardır ki o da anneannelerimiz pin kodunu bu tuşlara sırasıyla basarak girebilsin diyedir.
çocukları veya torunşarı telefonları eskiyince onlara verdikleri için eskidirler normalde cep telefonu istemezler
"zaten anlaşılmayan takozları niye daha anlaşılmaz hale getirelim değil mi?" mantığının hakimiyetiyle, piyasada bulunan en basit, en büyük tuşlu ve büyük yazılı telefonun anneanneye verilmesi işlemidir. zaten o cep telefonu cepte falan da taşınmaz. evde ev telefonunun yanında sürekli şarja bağlı olarak kalan ömrünü geçirir.
nokia 3310 dan başkasına cep telefonu muamelesi yapmayan anneannem için esas olan,
telefonunun
gülpembe* melodisi çalabilmesidir,yeterlidir.
telefon melodilerinin sinir bozucu, işitme bozukluğu olma ihtimali yaşlılarda daha yüksek olduğu için telefon çaldığında duyma süresinin uzun olmasından dolayı çoğunlukla toplu taşım araçlarında yaşlı olmayan kitlenin sinirini bozan telefonlardır.
en sağlamları da o telefonlardı zaten, ellerinde iphone'la dolaşmalarından iyidir kanımca..
(bkz:
3310)
(bkz:
tek geçerim)
orta yaş grubuna dahil olan annem hala ilk aldığı telefonu kullanıyor, sanırım yedi sene falan oldu.daha bir kere bozuldu telefon bu zamana kadar.
anne sana yeni bi tane alalım diyince de annemin cevabı hep aynıdır:
- ne gerek var kızım açınca alo desin yeter.
annem için telefonun tek özelliği arama yapması.ne radyosunu kullanır ne de mesaj çekmeyi bilir.annem için telefon yeşil tuş ve mavi tuştan ibaret.
genelde ellerindeki değil bellerindeki eski cep telefonlarıdır. zira dedeler bu küçük aygıtları kemerlere takılan igrenç deri aksesuarlarda taşımayı tercih ederler. telefonu ekstra bir ip yardımıyla kemere tutturanı da görülmüştür.
(elira, 07.06.2009 00:25) melodileri şaşırtıcıdır. yahu iki saatir çalan bu amcanın telefonumuymuş der, kalırsınız
