yaşadığını hissedememek  

bazı olaylar, yaşananlar ve gelinen nokta sonucu, bazen kendini bir rüyada gibi hissetmeye başlarsın. bir hayalet gibi ya da... etrafındaki kalabalığa, bindiğin dolmuşa, hatta uyandığın yatağa bile ait hissetmezsin kendini. cut paste edilmiş gibi hissedersin kendini varolduğun ana. konuştuğun zaman sesine yabancı olursun, sanki kimseler de duymaz seni, cevap verseler de sana, tatmin olmazsın. dokunursun kendi ellerine, dokunursun duvarlara, varım işte, öyleyse? dersin. kendine çimdik atasın gelir, utanır, yapamazsın. depresyona girmiş olmaktan korkarsın, belki de girmişsindir, tek istediğin yeniden yaşadığını hissetmektir.

düşünmeyi bırakmakla başlar.*başka deyişle boşvermekle.düşünmezsin bu beden ne yapıyor.bırakmışsındır dümeni dalgalara.fırtınadır yeldir,ne tarafa sürüklerse seni o tarafa gidersin.duyarsızlaşmışsındır artık hissetmesin.kötü birşey olur hissetmezsin.sevinmen gerekir sevinmezsin.yapamazsın.
günler geçer öylece.arkana bakarsın hiçbirşey hatırlamazsın.sanki yaşamamışsındır.

aniden olmamıştır tabiki bütün bunlar.duyarsızlaşman zaman almıştır.belki bir iki büyük olay tetiklemiştir sonunda kopmuşsundur.bırakmışsındır kendini.artık o bir iki büyük olay da etkilemez seni.olsundur.boşverdir.
ara sıra çırpınır son nefesini verir gibi hatıralar. sende bişeyler hissetmeye başlarsın sanki.acaba dersin.sonra bir ses derki içinden boşver.boşver gitsin.böyle iyiyiz biz.
boşverirsin.duyarsızlaşırsın bırakırsın kendini...

sevgilinin uzakta olması durumunda insanın hasretle içinin kavrulması yüzünden içine düşülen durum.

günümüzde insanların büyük çoğunluğunun parasızlık yüzünden de içinde bulunduğu durum.

hafta içi günlerini akşam mesailerle geçirip haftasonu da iş yerine kalınmaya zorlanması sonucu hissedilen duygu durumu.

ne olduğundan çok, ne olmadığını biliyor insan.

kapılardan geri dönmek değil mesela. ya da acı çekmek, umutsuzluk değil. mutluluk, neşe hiç değil.bunlar yaşamaya işaret.yaşadığı sonucunu bunlardan çıkarabilir insan.

ama üzülecek ya da sevinecek bir şey bulamıyorsa, günlerin aktığından haberi olsa bile bunun karşısında sessiz çaresizlik yaşıyorsa, yaşadığını hissetmiyor demektir.

akılda kalan onlarca soru olmasına rağmen, bir tanesini yanıtlayacak gücü kendisinde bulamamak en büyük hissizlik olmalı.

yaşadığını hissedemeyen insan belki de grip olmuştur demeli.en güzelinden yese de kokusunu alamadığından tadı da kalmıyor damakta.ne yediğini anlamıyor insan.

hayatın ne şekilde aktığına aldırmaksızın, sadece akışına bırakmak. sürüklenmek.
duyguları harekete geçirecek herhangi bir olay, kişi, paylaşım bulamamak.
insanları sessizce, donuk gözlerle dinlemek.
mutsuzluğu, tepkisizlikle örtbas etmek.
.
.
.
yaşayan ölü olmaktır.

sıcaktan kavrulup susuz kalırsınya.. sonra cehennem gibi olur etrafın dilin damağın kurur hani... su ararsın bulamazsın.. bulduğunda da soğuk bir su dikersin kafana.. nefes almadan içersin. boğazına takılır aldığın her yudum ne ne içtiini anlarsın ne de soğunu alırsın daha da hararetlenir vücudun ne ne içtiğini anlarsın ne de yaşadığının...

tez zamanda tekme tokat dövülüp kendisine getirilmesi gereken canlı.

adrenalin salgılatan lunapark araçlarına binildiği vakit geçecek durumdur.

shakespeare derki:
ınsanlarin cogu kaybetmekten korktugu icin sevmekten korkuyor.
sorumluluk getirecegi icin dusunmekten korkuyor.
elestrilmekten korkugu icin konusmaktan korkuyor.
gencligin kiymetini bilmedigi icin yaslanmaktan korkuyor.
dunyaya birsey vermedigi icin unutulmaktan korkuyor.
ve olmekten korkuyor,aslinda yasamayi bilmedigi icin...

(bkz: benden bir ruhsuz yaratmayı nasıl başardınız)

şehre geldiğimden beri içtiğim sigara sayısını iki katına çıkardım. sigaranın bile tadını almıyorum. üflediğim duman, yaşam belirtisi gibi gelmemeye başladı. şükredecek bir şey yok.

çok az yemek yiyorum. sanırım iki günde tek öğün. buna rağmen kilo aldım. ruhum şiştikçe bedenim de şişiyor. beynim ve elbette ki kalbim sıkışıyor. düşünemiyorum.

tüm gün uyumasam da yatıyorum. çok büyük bir zaman boşluğu var dolduramadığım. eksik şehirlerde bile güle oynaya akıp giden zaman şimdi beni esir alıyor. saatleri yok ettim. bu gidişle ölüm bine bana yaklaşmazmış gibi geliyor.

bir filmin yarısını üç günde izliyorum. algıda zorluk çekiyorum. kitaplar rafta toz tutuyor. camdan sürekli odaya sızan ılık ışık gözüme batıyor. komşuların kavga sesleri uykumu bölüyor. zaten uyuyamıyorum. kalkıp tırnaklarımı kesiyorum dibinden.

duşa giriyorum. sürekli. bir şeyler akıp gidecek, derim değişecek, aynada farklı duracağım falan sanıyorum. olmuyor elbette. yastığıma sigara kokusu sinmiş. koridorda uçuşan tüy öbekleri genzime doluyor. anahtarımı bulup sokağa çıkıyorum.

insanlar çok aceleci. kaçıncı yediğim omuz bu, kaçıncı ayağıma basışları saymadım. kendimi görünmez hissettiriyorlar bana. solunacak oksijen, bakılacak bir yeşillik de kalmamış. kaçmak istiyorum. kendimi suçluyorum döndüğüm için, dönüştüğüm için.

acı çekmek, suçluluk, bu ağrılar dahi bana yaşadığımı hissettirmiyor. birilerini görsem diyorum belki.. belki tanıdık yüzler sevindirebilir beni. bir kere gülünce gerisi gelebilir diyorum. telefona sarılıyorum.

insanlar fazla bencil olmuşlar. sürekli aşklarından, kariyerlerinden, maddi durumlarından bahsedip beni iyice kopartıyorlar dünyadan. aşık olmam lazım sanırım diyorum kendi kendime. ama omurgam jelleşmişçesine dik duramıyorken kendi karşımda bile, bir başkasının kalbine kök salarak ayakta durmayı denemek niye?

en ufak hissin bile ne kadar değerli olduğunu fark edince sona erdiğinin de anlaşıldığı durum.

teoman'ın fahişe'sinde yazdığı gibi;

"kayalar kesti ayaklarımı, yine de,
bir şey hissetmek güzel hala."