|
|
- the great white'ın the great zeppelin konserinde en güzel yorumladığı ledzep şarkısı
- led zeppelin iv albümünde bulunur.
- 1929 yılında joe mccoy tarafından yapılmış bir şarkıdır, ancak led zeppelin orjinalinden oldukça farklı bir şekilde coverlamıştır, aşmış bir parça olmuştur.
if it keeps on rainin', levee's goin' to break,
if it keeps on rainin', levee's goin' to break,
when the levee breaks i'll have no place to stay.
mean old levee taught me to weep and moan,
lord, mean old levee taught me to weep and moan,
got what it takes to make a mountain man leave his home,
oh, well, oh, well, oh, well.
don't it make you feel bad
when you're tryin' to find your way home,
you don't know which way to go?
if you're goin' down south
they go no work to do,
if you don't know about chicago.
cryin' won't help you, prayin' won't do you no good,
now, cryin' won't help you, prayin' won't do you no good,
when the levee breaks, mama, you got to move.
all last night sat on the levee and moaned,
all last night sat on the levee and moaned,
thinkin' 'bout me baby and my happy home.
going, go'n' to chicago,
go'n' to chicago,
sorry but i can't take you.
going down, going down now, going down.
- robert plant'ın aşmış da aşmış vokaline sahne oluyor bu şarkı. şarkının girişinden yükselişine sonra bitişine kadar plant'in performansı hiç düşmüyor, aksine sonuna kadar öyle bir dinletiyor ki kendini..
simdi bu sarkiyi a perfect circle da coverlamış da, dinliyorum 10 dakkadır artarda. yine de aynı şarkı değil. kabul edemiyorum. kesinlikle kekleniyorum perfect circle tarafından.
bir kez daha tezimi kanıtlıyorum ki. plant'ın üstüne vokal, zeppelin'in üstüne grup tanımam arkadaş.
- bir çok insanın girişinde mızıka çalındığına inandığı; fakat müzikte gitar ve davuldan hiçbir şey kullanılmayan şarkı.(evet o sesler gitar.)( ybsg dediğinizi duyar gibiyim canlı performansını izledim şarkının bildiğin gitar.)
- (bkz: when the water breaks)
- a perfect circle coverının mükemmel olduğu şarkı. insanı uçuruyor dinlerken. sonra da dağıtıp, parçalayıp geri getiriyor. o aradaki piyano melodileri, maynard'ın o buğulu sesi. mük kemmel.
- bir çok led zeppelin parçası gibi eski bir blues klasiğinin john bonham'ın ne kadar büyük bir davulcu olduğunu gösteren parçalardan biridir.
parçanın kaydı sırasında grup üyeleri aynı odada çalışırken john bonham'ı arkada başka bir odaya göndermişler ve ortaya bu başyapıt çıkmış. girişinde mızıka olduğu düşünülen şeyin gitar olduğu fark etmek de ayrıca dehşet vericidir ve jimmy page'in yetenek boyutlarını bir kere daha gösterir.
|
