hayvan tabibi. takdir edilesi ve zor bir mesleğin neferleri. hayanlarla ilgili türlü hastalıkların tanısı ve tedavi yöntemlerinin tayini onların işidir. genelde köy köy gezmelerini icap ettirir mesleklerini yapmak.
nedense baytar deyince akıllara omuza kadar uzanan eldiven takmış ineğin makatına kol sokan bir adam gelir. halbuki mesleklerinin bir parçasıdır bu. zira amaç hayvana kol sokmak değildir. amaç bir şey sokmak olsa bacak sokarlardı herhalde.
-hayvan doktorudurlar.
-kendilerine "veteriner" denmesinden hiç hoşlanmazlar.
-hani ne yalan söyleyelim paraya da düşkün olurlar(parayı kim sevmez ki).
-kendilerini ve meslektaşlarını çok severler. hatta mümkünse veteriner hekimlerden veya avam tabakadan oluşan bir çevre kurarlar kendilerine.
-neden böyle kendinizi farklı ve üstün görüyosunuz sorusunu " biz üniversitede bununla ilgili ders aldık" yanıtını verirler.
-veteriner hekimleri pek sevmezler birbirlerinin rakibidirler, ticari kaygılar taşırlar sonuçta.
-ama dışarıya asla yansıtmazlar aralarındaki sorunlarını.
-devlette çalışanların havası daha bambaşkadır.
-zor şartlarda büyük mücadeleler vererek sağlıklarından bile oldukları olur zaman zaman.
-sadece hayvan alemine hizmet aşkıyla yanıp tutuşan bir veteriner hekim yok denilecek kadar azdır. **
-panter emelin en çok olmak istediği meslektir.
veteriner hekimlerin görev ve yetkileri şunlardır;
a) hayvanları muayene, hayvan hastalıklarını tedavi etmek ve hayvanlar üzerinde muktedir olabildiği her türlü ameliyatı yapmak, ihtisası icab ettiren ahvalde ise mütehassıs (veteriner hekim) e müracaatı tavsiye eylemek;
b) hayvanların vasıfları ve sağlık durumları hakkında rapor vermek;
c) kara ve deniz hayvanlarından elde edilen gıdai, sınai maddelerle mamullerini, hayvan yemi olarak kullanılan maddelerin muayene ve ihtisas sahibi ise tahlil etmek;
d) (veteriner hekim) likte tatbik olunan her türlü aşı, serum, biyolojik maddelerle müstahzaratı (ihtisas sahibi olmak ve bu maksatların tahakkuku için tedvin olunmuş hususi kanunların hükümlerine uymak şartiyle) ihzar, muayene,tahlil eylemek ve bu gibi hususatta rapor verebilmek;
e) eczanesi bulunmıyan yerlerde hayvan hastalıklarında kullanılan her nevi aşı, serum, müstahzar ve biyolojik maddeleri muhtevi bir ecza dolabı tesis eylemek ve bu ilaçları satabilmek;
f) memleket hayvancılığının ıslah ve inkişafını engelleyici hareketleri, ve bulaşıcı hayvan hastalıklarını görür veya işitirse en kısa bir zamanda keyfiyetten resmi makamları haberdar etmek ve istilai mahiyet arzeden vakayide ise derhal muktedir olabileceği önleyici tedbirlere girişmek ve zootekni sahasında haiz olduğu ilmi salahiyetini kullanmak.
evcil hayvanı bulunun herkes bu kişileri aileden biri olarak kabul edip,bağrına basar.nitekim karşı taraf sizin onu sevdiğiniz kadar sizi sevmez.bunu anlayınca yeni bir aile dostu aramaya girişirsiniz.bu böyle sürüp gider.
%90'ının bilgisine, zekasına, iş ahlakına, benim ve çevremdekilerin her türlü küfürü ettiği meslek grubudur.
neden mi?
köpeğimiz kriz geçirmeye başlar. çırpınmaları, salya akıtmaları vs. dıştan sara krizi olarak görünmektedir. kriz anında veteriner hekime götürülür. veteriner hekim tahliller yapar. kalp'ten dolayı der. ilaç verir. yüklü bir faturayı da alır. hemşire olan teyze işyerinde kendisi tahlil yapar. kalp olması imkansızdır. başka veteriner hekime götürülür. veteriner hekim tahliller yapar. faturayı mideye ve bize çıkarmıştır. bize çıkarılan fatura küfür ede ede ödenilir. ancak veteriner hekimin hayvana nasıl baktığı görülmüştür. can taşıyan birine mi, karpuza mı baktığı belli değildir. arada başka başka veteriner hekimlere gidilir. teşhisler de aynı şekilde değişmektedir. dışarı ile sohbetlerle beraber veteriner hekimlere olan güven sarsılmıştır. tahliller yapılır. "röntgen" çekilir. bir veteriner beyin tümöründen dolayı sara der. bizim araştırmalarımız da aşağı yukarı bunu göstermektedir. ilaçlar değiştirilir. epilepsi ilaçları kullanılmaya başlanılır. ancak hayvan hala kriz geçirmeye devam etmektedir. tekrar veteriner hekime gidilir. kriz geçiren hayvana tahlil yaparken hekimin eli titremektedir. bizim şüphelendiğimiz şeyleri paylaşırken hekim bize uymaktadır. bu veterinerde tüm tahlillerine bakılır (hepsi). sara, yapılacak birşey yok denilir. 1 ay geçer ancak hayvan kriz geçirmeye devam etmektedir. sonunda uyutmak için özelde çalışan bir doçente götürülür. doçent tahlillere bakar, uyutmaya gerek olmadığını, sorunun karaciğerde olduğunu söyler. kullanılan ilaçlar ile zaten hasta olan karaciğerin "amına koyduğumuzu" söyler. flashback: 2 sene önce bir şikayet için götürüldüğü zaman karaciğer değerleri yüksektir. ancak veteriner hekim önemli birşey değil der. (burada gidilen veterinerlerin hepsi farklıdır). sonuç: artık aileden biri olmuş köpeğin kurtulabilecekken ölüme gitmesi mi, verilen onca paraya mı üzülme konusunda yaşanılan tereddüt.
arkadaşın köpeği evden 2 gün kaçmıştır. bulunduğu zaman çiftleşmiş olacağı düşüncesi ile kürtaj yapılmak istenir. 1. götürülen veteriner hekim, benim şuncacık tıp bilgimle adetten kesildiği için hamile olabileceğini gördüğüm halde, "gaz" olduğunu söyler. yüklü bir parayı da alır. karın büyümeye devam etmektedir. başka bir veteriner hekime götürülür. tekrar bunun gaz olduğunu söyler. yüklü bir miktar parayı da alır. vs. vs. sonuç: köpek şu anda 4 yavrusu ile mutlu mesut yaşamaktadır.
ananem tarla için ilaç almak ister. veteriner hekime gider. bir ilaç önerir. ananem bu ilacın zehirli olduğunu, florayı mahvedebileceğini söyler. veteriner hekim birşey olmayacağını söyler, ikna eder,yüklü bir miktar para alır. sonuç: havada uçan kuşun bile yanınıza ölü olarak düştüğü, attığınız her adımda hayvan leşi ile karşılaştığınız tam bir çevre felaketi. ananem ilacı tarladan zor kaldırır.
ananemin komşusunun ineği süt vermemeye başlar. veteriner hekime gidilir. ilaç verilir, yüklü bir miktar para alınır. sonuç: süt vermeme gibi basit bir neden için ineğin ölümü.
bunun gibi bildiğim çok örnek var. çevremden hayvanını veteriner hekime götürüp de tedavi ettiren birisine rastlamadım. bu kadar büyük bir genelleme yapabilmemin sebebi de bir istatistiki bilgi çıkarabilecek kadar çok veteriner hekime gitmiş olmamız.
not: gerçekten işini yapan, hayvanların da bir canı olduğunu bilen ve hayvanları seven %10'luk kesimi tenzih ediyorum. ama şu ana kadar böyle biri ile tanışmadım.
edit: birinci ve ikinci örneklerde görüşülen toplam veteriner hekim sayısı 20'yi geçmektedir. diğer örnekleri kafa ağrıtmamak için buraya yazmadım. özelden sayısız örnek verebilirim.
bi zamanlar yurtta çalışma salonunu boşaltıp,rahatça at koşturabilmek için,ezberlemek zorunda oldukları hayvan kemiklerini getirip,masalara yayarak insanları kaçırdıklarına şahit oluğum,baytar denmesine kati surette karşı çıkan,bu bölümde okuyan arkadaşlarımdan da gördüğüm üzere ağır,zorlu bir eğitimden geçen topluluğun ünvanıdır.
bulundukları bölgenin hayvan çeşitliliğine göre ineğin kıçına kolu sokup gebe olup olmadığını öğrenen, aynı yöntemle bu sefer 2 kol birden arkadan sokarak suni tohumlama yapan,hayvana yuttuğu metaller zarar vermesin diye kafesli mıknatıs yutturan,zoonoz hastalıkların* tehtidi altında olan ve bunların yanısıra orası burası şişen,yaralanan,gebermek üzere olan hayvanları her türlü pisliğin ** içine girme pahasına kurtarmaya çalışan, gecenin bi yarısı bir telefonla doğuma giden emektar kişidir*.
olmayı bir o kadar çok istediğim ama bi türlü olamadığım meslek.
parası için yapanlar gaddar kişilerdir, üniversiteyi isteksiz isteksiz bitirenlerdir ya da '' ahh bi mazun olsam paraları kırsamm nihohahaaa '' tarzında düşünen insancıklardır. bu yüzden tam anlamıyla yapılamıyo bu meslek adam parasına bakıyo.
köpüşümü ölümden döndüren hüseyin amcama burdan sevgiler saygılar. bu olayda şöyle gelişmekte,, benim küçük minik yaramaz köpüşüm şu bilindik çam tırtıllarıyla oynuyo pek bi meraklı olurlar ya hani minicikken ısırıp atıveriyo ama kolay kurtulamıyo.. çam tırtılı yeterince zehirli bişeymiş zaten vücut sıvısıda yeşilli, bok renkli bişey garip her neyse köpüşümün dilinin parçalanmasına, gırtlağa doğru geri gitmesine neden olmuş. yuvasına gittiğimde kulubesinden dışarı kafayı dışarı çıkartıp ağzından salya akıtıyodu hayvancık bir yandanda zırıl zırıl viyaklıyodu. bi anda anne babaya haber verilip koştur koştur sevgili veterinerimize gittik. bir sürü viyaklamalar ciyaklamalar sonrasında zehirlendiği anlaşıldı boğaz yolu kapanmak üzereymiş tam zamanında yetiştirmişiz yoksa ölücekmiş zaten bi süre ne yemek yiyebildi ne su içebildi boğazı iltihaplandı şişti kilodan yürüyemeyen rejim yaptırmak zorunda kaldığımız hayvanın kaburgaları sayılır oldu vitaminlerle ayakta durdu vs. hatta boğaz yolu tıkalı olduğu için boğazı cam bi boruyla açılcaktı ama hiç gerek kalmadan eski sağlığına geri döndü her ne kadar dilinin bi ucu azıcık olmasada.. köpüşümüzün eski haline dönmesi bi aydan azıcık uzun oldu. bütün işlemler sonunda yüklü bi miktar ödeme yapılacağı beklenirken çok az ve bizi şaşırtan bi ödeme yaptık.. işini severek yapmak böyle bişey olsa gerek. böyle veterinerlerimizde var işte o küçücük yüzdelikte olsalarda varlar. iyiki de varlar..
işler iyi gittiğinde ve hayvan iyileştiğinde "sağol süpermen yine gel"
hayvan öldüğünde ise, "hayvanımı öldürdü" muamelesine maruz kalandır.
oysaki modern tıbbın bütün imkanlarını kullanan çok donanımlı hastanelerde de insanlar ölmektedirler.
yani her canlı doğar büyür ve ölür. ama hekim o an bir katil muamelesi görmekten kurtulamaz
hasılı zor işlerin adamıdır veteriner hekimler
insan hekimliğinde senelerce okuyup bir göz hastalıkları uzmanı olunduğu düşünülürse durum daha da iyi anlaşılacaktır.
çünkü veteriner hekimler, beş yıl içinde bütün evcil hayvanların bütün organlarının hastalıkları hakkında bilgi sahibi olmaya zorlanmaktadırlar.
veteriner hekim doğum uzmanıdır, dahiliye mütehassısıdır, cerrahtır, ortopedisttir...
üstelik hayvana "nereniz ağrıyor" deme şansı da yoktur.
hayvanın neresinin ağrıdığını kendi bulmak zorundadır.
bu esnada ısırılır, tırmalanır, tekmelenir...
teşhis imkanları kısıtlıdır. bu yüzden tecrübe çok önemlidir.
ben bir veteriner hekimim ve mesleğimle gurur duyuyorum.
çünkü yer yüzünde aynı anda hem insanlara hem de hayvanlara faydalı olunabilecek yegane meslektir bu.
ve bizler mesleğimizin bütün zorluklarına ve bize yönelik önyargılara rağmen işlerimizi iyi yapmaya çalışan insanlarız.
ve emin olun biz bir köpeğe, bazı doktorların size verdiklerinden çok daha fazla önem veririz.
her meslek dalında art niyetli ve kalitesiz insanlar bulmak mümkündür. bu örnekler koskoca bir camiaya mal edilemez.
zaten bizim sizlerden bir teşekkür beklediğimiz falan da yoktur.
karabaş, tekir ve sarıkız bizi gayet iyi tanırlar.
onların kendi dillerince anlattıkları minnettarlıkları ve sevgi dilleri bize yeter...
efenim bu insanları ben şu şekilde tanıdım. bir muhabbet kuşumuz vardı. işte çocuğuz tabi anne alalım nolur? yalvarmalarıma karşılık bebek bi muhabbet kuşu alınmışlığı oldu ama kuşa bi isim bile koymadık neyse bu hayvan 7 yıl kadar yaşadı sonra ben evde yokken hastalanmış mı bir şey olmuş.. annem bu hayvanı aldı götürdü veterinere, veteriner abim de ilaç vermiş, bir şeyler yapmış ama en sonunda demiş; kurtulması mucize olur, karnında ur var zaten çok yaşlı vs.
benim anne salya sümük eve dönmüş tabi. o zamana kadar kimse kuşa ilgi göstermiyordu. bir anda herkes ondan mucize bekler oldu..
1 hafta sonra ise veteriner telefon açtı anneye. kuşunuz bi mucizeyi gerçekleştirdi, tıp aleminde bir devrim yarattı.. sevinç gözyaşları döküyormuş şerefsizim.. böyle de mübarek bi insandır bu kişiler işte..
herneyse şimdi kuş bey hala yaşıyor.. ve geçen günlerde su kaplumağasını götürdüm bu abime.. adam insan yerine koydu küçücük rıza'yı. vitamin, antibiyotik bir şeyler verdi yine ayaklandırdı hayvancağızı..
saygım büyük bu insanlara, seviyorum sizi veteriner hekimler..
bir hayvanı tedavi ettiği sırada " baytar bey bir iğne de bizim mahmut'a vur çükü kalkmıyormuş ipnenin muhahahaha!" tarzında espirilere maruz kalan meslek gurubu. akabinde mahmut'un da "siktir lan! asıl buna vur bununki kalkmıyormuş buna vur" şeklinde bir tepki vermesiyle hazzın doruklarına ulaşan, mesleklerinden anlık tiksintiler yaşayan insanlardır.
büyük şehirlede değilde özellikle hayvancılıkla uğraşılan küçük yerleşim alanlarında inanılmaz paralar kazanacağınız meslektir. bir kedinin hasta olması çoğu zaman ölümcül değildir ama bir inek hastaysa ortada çok büyük bir maddi kayıp var demektir. köylü için çok şey anlam ifade edersiniz.
küçüklüğümden beri beslediğim civciv, kuş, balık gibi hayvanların haricinde 4 yıldır birlikte yaşadığım bir kedim var. herkes bilir ki, kedi köpek gibi hayvanlarla yaşamaya başladıktan sonra veteriner hekimler hakkında daha çok bilgi sahibi olabiliyorsunuz. ne yazık ki talihsiz bir kediye sahip olunca da bu bilgi daha da artıyor. kedinin daha 1 aylıkken sokaktan eve geçme aşamasından başlarsak; bir büyükbaş hayvan hekiminin bilinçsizce yaptığı aşı yüzünden hayvan felçlikten dönmüştü. ona göre bi şey yoktu tabi. aşının dozu biraz fazla kaçmıştı. hayvan hayatını bu kadar basite alabilen bi insan nasıl hekim diye dolaşıyor ortalıkta orası meçhul. böyle bi durumdan sonra araştırıp iyi bi veteriner polikliniği bulduk. ordaki hekim ise, sokakta gördüğü her yaralı hayvanın tedavisini yapacak kadar, kendisine gelen hastaları iyileşmesse gece evine götürüp başında beklicek kadar hekimliğin ötesinde muhteşem bi hayvan sevgisi olan biriydi.
kedinin bu 4 yılda başına gelenler saymakla bitmez, bi kitap oluşturur ama bu aşamada her türlü veteriner ile karşılaştım. son günlerde başına gelen göz rahatsızlığında ise bir çoğuyla telefonda konuştum, mail attım. bi kısmı ilgilendi, bi kısmı ilgilenmedi. tabi hayvan sevgisi olmayan ve birlikte hiç yaşamamış biri bu duyguyu bilmez ama ağzı dili olmayan bi canlının canının acıdığını bile bile bi şey yapmamak da insanlığa sığmaz. vicdanı olan hiç bi insan buna dayanamaz. gerçi insana bile ne kadar değer verildiği malum olan bi ülkede yaşıyoruz. hayvan için neler bekliyoruz ki?
bu göz rahatsızlığı neticesinde yaklaşık 1 aydır büyük bi şehirde yaşamamıza rağmen tam olarak hastalığını açıklayabilen bi hekim bulamadık. artık kendim internetten araştırsam da hastalığı az çok tahmin etsem de hep neticede tedavi yöntemine gelince "bir veteriner hekime başvurun" yazısıyla karşılaştım. en sonunda internetten bulduğum en iyi veteriner polikliniğini aradım. tüm hekimlerin pratisyen insan doktoru gibi olduğunu söyledi. anladım ki, sadece hayvanların traş, aşı, kısırlaştırma gibi genelde insanlarla birlikte yaşamaları için gerekli olan müdahaleler üzerine var olan bi meslek imiş. zamanında tam gelişmeye açık olduğumuz yıllarda üniversitelerde tıp gibi bu alanda da bölümlere ayrılma olayı söz konusuymuş ama her şey gibi bu da işte günümüzde bu halde. diyecek, yapacak hiç bir şey yok, malesef...
insanların hatalarını görmezden gelemeyeceği meslek gurubudur. insanların beklentisi çok yüksektir ama çoğu veteriner gerçekten de olmadık yerde ilgisizliğinden, sevgisizliğinden, kendine yeterince güvenmediği halde hiçbir işi kaçırmak istememesinden mesleğin adını kirletir.çünkü veteriner fakültesi öss sonrası mecburen yada tesadüfen gidilen bir bölümdür çoğu zaman.çünkü puanı düşüktür. artık sınavdan bıkmış, bian evvel kapağı üniversiteye atmak isteyen insanlar 'amaan hiçbiyer tutmadı bari veteriner olayım' yada 'şu tercih listesini doldurayım en altlara da bikaç bişe yazayım' gibi düşünceler içinde girer bu okula. belkide hayvanları hiç sevmeden. sonra o dersleri vermek için uğraştıkça, kadavralar kemikler önüne yığıldıkça dahada hırslanıp 'ulan bari iyi para kazanayım şu işten, itle köpekle uğraşıyoruz anca' demeye başlar ve her gelen hayvana, canlıdan çok müşteri gözüyle bakar. belki de gerçekten veteriner hekimlerin sadece %10 u işini severek yapıyordur ama buna bile şükretmeliyiz sanırım çünkü emin olun okula giren öğrencilerin %10 dan çok daha azı bölümü isteyerek tercih ediyor.
iyiki bu okuldayım. hiçkimseden mesleğim için saygı beklemiyorum ben kendime yeterince saygı duyuyorum.
