ruhuma getirdiği karamsarlıkla beraber istanbul'a, türkiye'ye, türklere yukarıdan bakma imkanı veren (burada kastettiğim kargaşadan sıkıldığınız zaman kargaşadan hafif uzaklaşıp kargaşanın ne durumda olduğunu görebileceğiniz bir yer olmasıdır; burada hem kargaşanın içerisindesinizdir hem de kendinizin içinden çıkıp herşeyi görebilirsiniz) yaşlı bir kule.
bahsettiğim duyguyu bana türkiye'de sadece iki yer daha yaşatabilmiştir. istanbul üniversitesi beyazıt kampüsünün kuzey noktaları ve her ne kadar kendimi ve başkalarını ikna etmekte zorlansam da anıtkabir. anıtkabiri bir
elysion olarak tarif ederek doğru açıklamaya yaklaşabiliyorum. geriye kalan bütün türkiye'yi bir kendinin farkında olmama halet-i ruhiyesi, istenmeyen vaatler ülkesi olarak görürsek anıtkabir geriye kalan türkiye'nin ne olduğunu farkettirmesiyle, bilhassa içinde bulunduğunuz zamanlarda kendisinin ne olduğunu itiraf etmesiyle verdiği bilinçlilik ile kanımca türkiye'nin en kutsal mekanıdır.
aynı buralar gibi vefa da asla sahne değildir. zaman zaman sahne olduğunu zannedersiniz ama asla bir galatasaray, istanbul erkek değildir. vefa gerçektir. türkiye gerçeğini hem insani hem de maddi bakımdan olabilecek en erken zamanlarınızda anlamanızı sağlar. içinize farketmek isteyenin farkedeceği kalıcı bir hüzün yerleştirir ama olsun. değer.