vefa  

(bkz. vefa anadolu lisesi)

(bkz. vefa bozacısı)

sevgide sebat demiş tdk bu kelimenin açıklamasında. sebat, sabır, direnme...

uçun kuşlar uçun doğduğum yere
şimdi dağlarımda mor sümbül vardır
ormanlar koynunda bir serin dere
dikenler içinde sarı gül vardır.

uçun kuşlar uçun burda vefa yok
öyle akar sular, öyle hava yok
feryadıma karşı aksi seda yok
bu yangın yerinde soğuk kül vardır.

eminönü'de bir semt adı.
vefa lisesi,vefa bozacısı,cibali lisesi,irili ufaklı birçok camii ve tarihi yer,bozdoğan kemeri'nin bir yarısı,istanbul üniversitesi'nin arka kısmı,şehzadebaşı camii, gibi mekanları;kırosundan,pezevengine kadar her çeşit insan bulunduran eski bir semtimiz.

sevgi ilişkisini hatırlayabilme kabiliyeti

vefa; elinden geldiğince – artık elinden gelmese bile – yüküne, emeğine ortak olabilmek için hala yanıp tutuşana sahip çıkmaktır.

niyeti değil - gücü tükenmiş yol dostunu seve seve sırtında taşımak, tıkandığın, tükendiğin yerde inip bisikletinden bir ağacın dibinde birlikte yatmaktır...

(bkz: vefa lisesi)

(bkz: vefa bir semt adı mı)

dostluklardaki önemli kelimelerden.

insanın iki eli kanda olsa bile "gel" diyen arkadaşlarına gitmesini sağlayan insani bir duygudur.
gerekli midir, pek emin değilim, olmazsa da arkadaşlıklar olur. yine keyifli olur gülünür eğlenilir, gezilir tozulur.
ama az biraz eksik olur zannımca.
ayrıca
(bkz: vefa istanbulda bir semt mi sadece)
(bkz: hüsamettin özkan)

süleymaniye cami'sinin gölgesinde kurulmuş, eski zaman istanbul'unda seyre çıkılmış hissini veren,tarihi konakları ve camileriyle şirin bir dersaadet semti. yolunuz düşerse, süleymaniye cami'sinden yedi tepeli şehri temaşa etmeyi, bunun yanında vefa bozacısı'na uğramayı unutmayın...

renkleri yeşil beyaz olan vefaspor'a adını veren semt.

onca şey yaşanmış eski dostun "manita"yapmasından sonra sırra kadem basınca onda olmadığı anlaşılan şey.hele ki bu arkadaş zamanında size aşık olup tarafınızdan reddedilip canciğer arkadaşlık müessesesine hala devam ettiğiniz biriyse..

"bana kendini anlatabilir misin? seni tanımak, sana sahip olmak istiyorum."

"ah siz insanoğulları… beni, bir iki kavramın arkasına sığınarak hapsettiğiniz yetmiyormuş gibi bir de kendimi tanıtmamı isteyerek adeta azap çektiriyorsunuz bana.

ben, öyle bir şeyim ki bana sahip olmak isteyen kişi sevmeyi, anlayışı, fedakârlığı, yargılamadan hoş görülü davranmayı, karşılık görmemeyi, beklentisizliği, kendinden vazgeçmeyi ve yeri geldiği vakitte gururunu düşünmeden bir kenara bırakmayı göze alması gerekir. bana sahip olmak istemenin ise bir sebebi yoktur."

"ben, sana sahip olmak istiyorum. çünkü sana sahip olursam, vefasız insanlara vefayı gösteririm ve onlara vefayı öğreterek daha fazla vefalı insan kazanmış olurum."

" dur, dur yanlış anladın beni. sana yargılamamak dedim oysa sen başkalarına vefasız diyerek bunu ihlal ettin. anlayış ve beklentisizlik dedim, sen ise senin gibi olmalarını isteyerek beklentiye girdin. bana sahip olmak için başka sebebin yok mu?"

"aslında var. sana sahip olursam vefamdan dolayı karşımdaki kişinin gözünde oluşan bir parıltı bile yeterlidir bana."

"maalesef, yine anlayamamışsın beni. beklentiye girmişsin yine, bana sahip olmak istediğinde bırakman gerekirdi bunu. karşıdakinin gözünde oluşan parıltı dediğin, ya minnet duyduğu için olur ki başkasından karşılık beklediğin manasına geliyor bu. ya da o kişi öyle bencildir ki senin ona gösterdiğin vefayı kendisi ile alakalı zanneder, karşıdakini bu derece vefalı birisi yaptığı için gurur duyar tüm bencilliği ile ve seni hiçe sayar. görüyorsun ya bu ışıltıyı görebilmen demek gurursuz olman da demek aynı zamanda.

bana sahip olmak demek, acıya, unutulmuşluğa, yalnızlığa, hayal kırıklığına alışmak; onları yaşayarak mutlu olabilmek demektir aynı zamanda. unutmaman gereken başka bir nokta ise; sadece insanlara karşı değil aynı zamanda seçtiğin yolda da beni içine sindirmen gerekir eğer bana sahip olmak istiyorsan…"


hiçbir getirisi olmayan bu yolda ilerlemeli miyim, yoksa hiçe sayarak gittikçe bencilleşmeli miyim diye düşünceye dalmıştım, tüm bu açıklamalardan sonra vefa dönüp giderken.


bir an durdu arkasına bakmadan, “en önemlisini söylemedim. hiçbir zaman beni seçtiğinden dolayı pişmanlığa düşüp tereddüt de kalmamalısın. işte o zaman bana sahip olmuşsun demektir.” dedi ve yoluna devam etti…

bir televizyon programında bir kardeşimizin söylediği üzere almancada karşılığı olmayan kelime, dolayında da almanlarda karşılığı olmayan kavram imiş.

kolombiya'da bir kadın, yaralı ve aç bir aslan yavrusunu kurtarır. eve götürüp evde kalamayacak büyüklüğe ulaşıncaya dek ona bakar. sonra da çaresiz yerel hayvanat bahçesine götürür. işte aslanın kurtarıcısını karşılaması vefa nedir bizlere gösteriyor:

(bkz: http://youtube.com/...)

kış aylarında boza içerken aklıma gelen semt

vefa, dost ikliminde yetişen güllerdendir. onu düşmanlık atmosferinde görmek nadiratdan ve hatta, mümkün değildir. vefa, duyguda, düşüncede, tasavvurda aynı şeyleri paylaşanların etrafında üfül üfül eser durur. kinler, nefretler, kıskançlıklar ise, onu bir lahza iflah etmez öldürür. evet o, sevginin, mürüvvetin bağrında boy atar gelişir, düşmanlık ikliminde ise, bir anda söner gider...

şimdi vefa yalnızca bir bozacının ve semtin ismi.
oysa vefalı olmalı insan sevdiklerine karşı.
yaşananları unutmamalı.günümüzde herşey değiştiğinden vefa duygusuda çoktan tozlu rafa kalktı.

fuzuli'nin aşağıdaki gazelde bir güzel anlattığı kavramdır.

vefa her kimseden kim istedim ondan cefa gördüm
kimi kim bîvefa dünyada gördüm bîvefa gördüm

(her kimden vefa istediysem ondan cefa gördüm; kimi gördüysem vefasız dünyada, onun vefasızlığını da gördüm)

kime kim derdimi izhar kıldım isteyip derman
özümden bin beter derd ü belaya mübtela gördüm

(kime derman için derdimi açtıysam, onu benden bin beter dertli gördüm.)

mükedder hatırımdan kılmadı bir kimse gam def'in
safadan dem uran hemdemleri ehl-i riya gördüm

(kederli gönlümden kimse üzüntülerimi gidermedi. esenlikten dem vurarak beni teselli edecek dostlarımı iki yüzlü gördüm)

ayak bastım reh-i ümmide, sergerdanlık el verdi
emel serriştesin tuttum elimde ejderha gördüm

(ne zaman umut yoluna ayak bastım, başım dönüp durdu. emel ipinin ucuna yapıştım elimde ejderha gördüm)

fuzuli ayb kılma yüz çevirsem ehl-i âlemden
neden kim her kime yüz tuttum andan yüz bela gördüm

(ey fuzuli, artık insanlardan yüz çevirirsem beni ayıplama. çünkü kime yaklaştıysam ondan belanın yüz türlüsünü gördüm)