vazo  

toprağı alsan, su katsan... çamuru alıp da günlerce elinin emeğini, gözünün nurunu versen, vazo elde etsen, vazo ne kadar güzel olsa, çiçekler vazoda, vazo masada ne kadar güzel dursa, masa mobilyalarla uyum içinde olsa da, yaşayamaz... ölür kopan çiçekler...

vazo, kopup gelen çiçeklerin, bir arada ya da yalnız, bir süre içebildiği kadar su içip, iki güneş görüp, bir gün öldükleri mekandır. eni boyu, önü sonu farketmeyendir.

çiçek mezarı..

küçüktüm, ufacıktım.. top oynar acıkırdım.

ne zaman terli terli su içsem, annem çiçekleri çıkarır vazoyu indirirdi kafama.. vazo kırılmazdı, zaten pek ruhu da yoktu. sade, vazo gibi vazo, oysa kafam acırdı hep.

hep vazonun karşısına girip "kafam girsin sana" derdim, ama o kafamdan çıkmazdı.. hep kafamdaydı-annem sağolsun..

ama artık hasret bitti sanırım. guenever sağolsun. kafam vazodan hiç çıkmayacak.. benim de artık onun bunun kafasına atacağım bir vazom olacak. dünyanın en mutlusu, en şeni, en ibnesiyim..

(bkz: duygu hezeyanı)

vazo gibidir aşk.
bittiğinde paramparça olur.
duvara çarpılmış gibi.
ve her aşk eksiltir bir parçasını
günün birinde tükenene dek.

genellikler çiçek koymak için kullanılan, cam, toprak, porselen vb. maddelerden yapılan, türlü boyut ve biçimlerde olabilen kap