vapur  

yüzen otobüs, yolculuk halinde bir sigara yakılası çayı**da içilesi mekan-ı harika..
acaip acaip satıcılar gelir martılar öter durur lakin siz manzarayı izler müziğinizi dinlersiniz arada bir martılara simit atsanız yeter..

(bkz. whopper)

kadıköy-eminönü, beşiktaş-üsküdar, adalar-bostancı... arasında çalışan en az 45 yıllık gemiler.

çoğu seksenli yıllarda yapılmış bir kısmı ise 40 lı yıllardan kalma genelde şehit adları verilen eskiden adalara gidip gelirken binmek zorunda kaldığım ve yavaşlığından dolayı nefret ettiğim ulaşım aracı.hayatımın binlerce saatini yedi bunlar...
(bkz: deniz otobüsü)

istanbul'da metronun yerine gelişmiş olan ulaşım sisteminin temel aracı.

(bkz: vapur ve ince belli işlemeli bardaktan çay)

en son bindiğimde büfesindeki herşeyin fiyatının yarıya indiğini görüp mutlu olduğum, en çok çayın fiyatının yarıya(500bin) indiğine sevindiğim güzel deniz vasıtası.

istanbul siluetine çok yakışan ulaşım araçları. özellikle daha ince ve uzun yapılı olanları (mesela fahri korutürk ya da fenerbahçe vapuru, ya da her ikisi de) bakımlıdır, arka üst güvertesinde çay içip boğaz manzarasının tadı çıkarılır.

bu vapurlar kullanımdan kaldırlırsa eğer istanbul özünden bir takım şeyleri kaybetmiş olacaktır, bence...

5 yıldır bıkmadan bindiğim istanbul'u istanbul gibi anlatan, rüzgarla birlikte savrulan, sis olunca çalışmayan, sıkış tıkış olan, dışarısında martıların artık balık yerine simite muhtaç oldukları, ama güneşin yüzünüze yansıması ve istanbul silueti ile birlikte içilen sigara ve bunların bütünleşmesi vapur.

alışkanlık yapabilen, özlenebilen birşey..insanın böyle en arkasına geçip kadıköy-beşiktaş hattında bir kaç sefer yapası geliyor ki bilen bilir süfer birşeydir..

hayat ne garip..vapurlar falan..

istanbul'un o mistik atmosferinde insanı bu çirkin dünyadan soyutlayan bir tat verir. vapur iskeleye yanaşıken bir hüzün sarar, inmek istemez insan...

mükemmel bir nazım hikmet şiiri. zülfü livaneli zor yıllar albümünde bu sözler üzerine bestelenmiş şarkısını unutulmaz bir şekilde seslendirmiştir.

vapur

yürek değil be, çarıkmış bu, manda gönünden,
teper ha babam teper
paralanmaz
teper taşlı yolları.
bir vapur geçer varna önünden,
uy karadeniz'in gümüş telleri,
bir vapur geçer bogaz'a doğru.
nazım usulcacik okşar vapuru,
yanar elleri..

(bkz: hayat ne tuhaf vapurlar filan)

vapur dünyanın en rahat ulaşım aracıdır. insanlar otobüslerde sürünmeyi neden bu şahane toplu taşıma aracına tercih ederler anlamam. püfür püfür eser, çay&simit tüketilir, manzaranın tadı çıkartılır..

aylardan ekim ise ve sabahın erken saatinde bindiyseniz vapura tüm oturaklar çiyden sırılsıklam olmuş olsa bile elleriniz üşümüş, içiniz titrerken yüreğiniz sımsıcacıktır. vapurla seyahat etmek şehri solumaktır. denizin eşsiz kokusunu içine çekmek, galata kulesi'ne selam etmek, balıkçılara el sallamaktır vapura binmek. yaşamaya devam etmek, yaşadığının farkına varmaktır vapura binmek.

(bkz: istanbul istanbul)

istanbul silüetinin tartışmasız tamamlayıcısı... boğazın beyaz gelinleri.

bazen sadece özlediğimden, sırf binmek için bindiğim taşıt. hava nasıl olursa olsun dışarı otururum, başka türlü hissedemem çünkü vapurda olduğumu. kimi zaman akşamın karanlığında, kimi zaman da sımsıcak güneş tepedeyken izlerim istanbul'u. öylesine beşiktaş'a geçip aynı vapurla geri dönmek bile muhteşem bir keyiftir benim için. istanbul'da yapılabilecek en güzel şeydir vapura binmek. vazgeçemem.

hele de vapurda gitar çalıp güzel şarkılar söyleyen birilerine denk gelmişsem iyice geçerim kendimden...

daha sonra zülfü livaneli tarafından beştelenmiş nazım hikmet şiiridir
yürek değil be, çarıkmış bu, manda gönünden,
teper ha babam teper
paralanmaz
teper taşlı yolları.
bir vapur geçer varna önünden,
uy karadenizin gümüş telleri,
bir vapur geçer boğaza doğru.
nazım usulcacık okşar vapuru,
yanar elleri..