yeniçerilerin kendilerine ödenen altınların içine bakır karıştırıldığını anlamaları sonucu çıkarttıkları isyan sebebiyle isyancıların kıyımıyla son bulun hadise
yeniçerilerin sultan ibrahim'i tahttan indrmelerine sebep olan ayaklanmalarında üzerine kestikleri başları ağaca asmaları sonucu gelişen olay. sultan ahmet meydanında bulunan ve defalarca pek çok insanın dallarına asılarak katledildiği ve kafaları kesilerek üzerinde sergilendiği bu çınar ağacı; kanlı ağaç olarak da bilinir.
çınara ikinci kez kanlı bir olaydan sonra “secere-i vakvakiye” ismi halk tarafından yakıştırılmıştır. istanbullu bir şair de bu olay üzerine bir şiir yazmıştır.
gûşu merihe erüp tantana-i cahü celâl
lerzenâk etti bu kavga gühu âfâkı
oldu mahmur nice mest müdamı devlet
câmı ikbale ne tarh etti bilinmez sâki
bağbanı felek gine güzârı seyret
at meydanına dikti secere-i vakvakı.
sultanahmet meydanı’ndaki bu çınarın yazgısı bununla sona ermemiş, ıı. mahmud, 1826 yılında son yeniçeri isyanını bastırıp, ocağı dağıttığı zaman sultanahmet camisine gizlenen son yeniçeriler de boğdurup cesetlerini yine bu çınarın dallarına astırmıştır.
secere-i vakvakiye’nin (vakvak ağacı) öyküsünü hazırlayıp, şiire çeviren izzet molla da şu dizeleri yazmıştır:
bir zaman ehli fitne camii hanı ahmedde
bigünah asmış iken kullarını hallâkim
şimdi erbabı şekanın dökülüp kelleleri
meyve vaktine yetiştik, secerei vakvakın.
