çocukken en sevdiğim şeydi. bi elimden babam diğer elimden annem tutar beni havaya kaldırır, kaldırıma çıkarken ya da karşıdan karşıya geçerken uçtu uçtuu diye koştururlardı. bi de babam alıp havaya atardı beni. uçtu uçtuuu diyip eğlendirirdi hepimizi. bi gün kafam tavana çarpcak beyin kanamasından küt diye gitçem diye korktuğu olurmuş annemin. şimdi ne babam bu dünyada ne de annemim beni kaldırcak gücü kaldı.
uçmadı uçmadı yapıyorum kendi kendime artık..
