insanoğlu uçmak için yaratılmamışsa bile, bir gün başarsın ve müthiş keyif alsın diye var olduğunu düşündüğüm eylem.
yerden yükseldikçe, insanlar, yaşadığım yer ve onlarla ilintili sorunlar, mutsuzluklar, çirkinlikler, hayal kırıklıkları, çekişmeler uzaklaşıyor benden.
* aldığım haz o denli yüksek ki, yine onlarla ilgili iyi duyguları, yaşamı, sevinçleri, kazanmaları, aşkları, güzellikleri unutuyorum. hatta kendim bile aklıma gelmiyor.
* tam kendimi herşeyin üzerinde görmeye başlayacakken, benim de üstümde derinleşen gökyüzünün, ufkun, uzakların, çokluğun ve sonsuzluğun farkına varıyor ve bu küstahlıktan vazgeçiyorum.