bir olgun arun filmidir. fırat tanış'ın "yüksel yüksel ve yüksel " düsturunu benimsediğini ortaya koyar. çok başarılı bir film olduğunu söylemek insanı vicdanına borçlu çıkarsa da, yakalanan çekici "şeyler"in varlığı da yadsınmamalıdır. mesela, finali; mesela, mekan kullanımı; mesela baştaki babadan dayak sahnesi.
bağımsız sinemanın ülkemiz örneklerinden. başarılı denebilir. her ne kadar, başroldeki karakterin, bir tramvay dolusu insanı esir almasının altında yatan olgu çok inandırıcı ve etkileyici olamasa da, olayların gerçek zamanlı işleyişi ve temponun hiç düşmemesi filmi izlenir kılıyor. yarıda bırakamıyorsunuz, finalini merak ediyor insan. biraz daha güzel bir temele dayansa çok daha güzel olabilecek bir film..
eğer sabah sınava yetişmek zorundaysanız ne kadar kalabalık olduğuna bakmadan bir adımınızı atıverirsiniz içeri, sonra diğeri, en son kıçınızı sağlam bi yere çekebilirseniz eyvallah.. gerisi sabrınıza kalmış.
eğer boyunuz kısaysa ve ortalardaysanız 'ilerlesenize kardeşim orta taraf bomboş!!' diye yeni binmeye çalışanlar bağırdığında parmak uçlarınıza çıkıp baş göstermeniz gerekebilir.koltuk kapmaca oynar gibi koca koca adamlar sizinle yarışır ve kazanırlar.sabaha kadar uyumadan çalıştıysanız,kaşlarınız çatık bir vaziyette sinirleriniz had safhada bir yandan elinizdeki nottan birkaç cümle daha kapmaya çalışır bir yandan da mütemadiyen çantanızı cebinizi ve kıçınızı kollamaya çalışırsınız.yine eger boyunuz kısaysa sizi cevreleyen insanların ya göğüs hizasına ya da maalesef koltukaltı hizasına denk gelirsiniz.
başarılı bir yeni kuşak turk sineması filmi.
vermek istediği duyguyu en anlaşılır şekilde sunuyor önümüze.
ayrıca verdiği toplumsal mesajların netliği ve açıklığı da cabası.
evet klasik bir "çocukluğunda zarar görmüş bedenin, büyüyünce yapabilecekleri" filmi. ama güzel olmuş işte..
bütün bir sene kendisiyle haşır neşir olmak zorunda kaldığım içinde bir çok garip olaya şahit olduğum makinistin anansolarıyla yeri geldiğinde yardıran en azından klimalı olması sevindirici olan fakat gördüğüm en kaynaşık toplu taşıma aracı olma rekorunu elinde bulunduran çilem...
2006da çekilmiş bir türk yapımı gerilim. halit ergenç, athena gökhan ve bir kaç tanıdık oyuncu daha var. filmde iki genç tramvaydaki insanları rehin alır, şiddet eğilimli bu iki gencin tramvaydaki insanlara gerilimli dakikalar yaşatır.
dışarıdan bakıldığında basit bir türk sineması örneği gibi duruyor. ancak durup aldığınız nefesi tutup derinlerine inmeye başladığınız zaman, işte o an aslında herşeyin ne kadar ortada olduğunu aslında her insanın içinde bir yerlerede hamit olduğunu ( yada olabilme ihtimalini), filmin konusunun ve kurgusunun sağlamlığını ve gerçek zamanlılığını görüyorsunuz. yeri gelince duygulanıp yeri gelince psikopata bağlıyorsunuz. ayrıca sanırım elini vicdanına koyarak filmi izleyenlerden birçoğu hamit i haklı bulacaktır. topluma ve onu yaratmış olan insanlara lanet kusacaklardır. belirtmeden edemeyeceğim ben o karakterde çokça kendimi buldum, o tramvay ise zaten topluma tutulmuş bir aynaydı. histerik bir ruh haline sahip olan güzel film ama daha ilk dakikasından kendini sevdirmeyi başarıyor. türk sinemasının gelişimi adına başarılı bir örnek, psikolojik açıdan ise şahsımca bir başyapıt.
beyazıttan uzun çabalar sonucu binmeyi başardıgımız, "hepimiz kardeşiz" sloganına göre samimi bi şekilde hareket etmek zorunda oldugumuz,inince herkesin ooohhh be dünya varmış dediği,oksijen eksikligi çektigimiz eşsiz taşıtımız
