|
|
- [bu girinin türkiye ve yazar gerçekleriyle uzaktan yakından alakası yoktur]
bu vatandaş [mal] genelde ben olurdum. zaten durağa gelmeden "inşallah birileri de benimle iner" duasını etmeye başlardım. yalnız bende dayı felan çıkmazdı hep sonraki duraklar nasibimize düşerdi. yalnız o değil de etraftaki herkesin duyması ama şöförün duymaması herkesi geriyor olsa gerek diye düşünüyorum. millet içinden "ya mala bak, sesini duyuramadı hala gidiyor tosba" felan diye düşünüyordur herhalde. yani düşünmeseler bile en azından benim aklıma o gelirdi. ama tabi bu eskidendi, şimdi durağı kaçırınca dışımdan "ya zaten diğer durakta da işim vardı" yollu mırıldanmalar ile kamuoyunu teskin ediyorum. bir de şöför sonradan duyup kapıyı açarsa, inerken bir dirsek hamlesiyle kolumu hareket ettirip, sinirli tripleri girmek de var tabi. güya "o şöför bir açmasaydı kapıyı, görürdü o" havaları.
evet, öyle.
edit: imla
- şu anda otogarda otobüs içinde olan, sabah şöförün gelmesini bekleyen kişidir.
- (bkz: dolmuş efsaneleri/!seth mescaline)
|
