trouble every day filminin bana kattığı tek ve en önemli şey olan, bu filmin müziğini yaratan, solistinin (stuartın) sesinin insanın tüylerini ürperten olgunlukta çıktığı, tanıdıkça çok çok daha çok sevilen bu yüzden tüketimlik olmayan, yetişkin müziği yapan, altı kişiden oluşan, 1993de ilk albümleri çıkan, keman barındıran, acaip renki ama gürültülü olmayan, çok karizmatik müzige sahip, arabesk olmayarak hüznü veren bilinçli müzik..
ben böyle bi tarz daha görmedim, göremem..
beni en derinden etkileyen grup!
bathtime, her, city sickness, rented rooms, another night in, a night in,
jism, dying slowly;
her zevke hitab etmeyecegini bildiğim:
kathleen, my oblivion en en en bayılası parçalarındandır.
favori gruplarımdan olmakla birlikte alkol tüketimi yüzünden konserlere geç çıkmaları moralimi bozmaktadır.tüm albümleri dört dörtlük olan ender gruplardandır.stuart staples benzerine rastlanmayacak bir sese sahiptir.gruptaki favorim dickon hincliffe ise grubun güleryüzüdür ve birçok aleti başarıyla çalar.another night in deki keman solosu da hayatımı mahvetmiştir.
paris konseri sırasında fransız bağımsız yönetmen claire denis de arkadaşının verdiği biletle konsere gelmiştir ve konser bitiminde sıcağı sıcağına gruba birlikte çalışma teklif etmiştir.grup da claire denis'in birkaç filmini izlemiş ve teklife olumlu yaklaşmıştır.nenette et boni ve trouble everydayfilmlerinde birlikte çalışmışlardır.
önümüzdeki aylarda grup olarak değil de solistleri stuart staples ın solo performansına şahit olacağımız grup(bildiğim kadarıyla).kendisinin tindersticks tadında iki adet solo çalışması var.karma bekliyoruz...
bazen beni depresyondan depresyona koşturan, bazı zaman dilimlerinde ise tam bir çiçek çocuk kıvamına getiren, solistinin sesi harika olan, vazgeçilmezler listesine alınacak müzik grubu.
townes van zandt parçası kathleen ile bir dönem duygularımı arşınlamış,until mornings comes ile tünelin sonundaki ışığı temsil eden melankoli gezgini grup.
stuart staples ise biraz diksiyonunu geliştirse hiç fena olmayacak kanımca.dying slowly'ide nedir öyle.sanki kukla söylüyor parçayı.ironi yapmıyorum ha.sanırım sözleriyle dinleyene acı çektirirken diksiyonuyla ingiliz dili ve edebiyatına ters giriyor kendisi.neyse içli portakal yinede...
müzikleri oldukça hatta gereğinden fazla duygu yüklü.keman kullanımı ise parçalara güzel bir hava veriyor.
until the morning comes ile, beni melankoli ile huzur arasında bir yere sıkıştırmış harika gruptur. bir de the walkaboutsile velv isimli bir düetleri vardır ki, hani dinleyip ondan sonra intihar edilirse kimse bir kusur bulamaz.
bu grubun bi konserinde calısmıstım. bu kadar mutevazi ve kendi hallerinde muzik adamları gormedım. bi kac afıs imzalatilacaktı, zar zor utana sıkıla ımzalamıslardı.
