esasen, anlata anlata bitiremeyeceğim, hayatımın en nadide grubu, pek tabii ilk 3 albümünü baz alarak söylüyorum bunları.
94' yılında çıkardıkları 4 şarkılık theatre of tragedy adlı demodan sonra, çanlar çalmaya başlamış, ve 95' yılında theatre of tragedy adlı albümlerini insanoğluna armağan etmişlerdir. tarif edilmesi zor olan albümlerden bir tanesi, albüm demekte günah sayılabilir zira, çünkü bir şaheser, belki de ötesi... a hamlet for a slothfull'la başlayan masal, önüne herşeyi dizgince katarak, hollow-hearted, heart departed'la ruhun en ücra köşelerine arz-ı endam eder, ve sonra da a distance there is'le, sisli ve kasvetli olan geceyi sonlandırır...ardından gelen sweet art thou, mire, dying-ı only feel apathy ve monotone'de, gecenin diğer yargıçları olarak bize hükmederler... ama özellikle hollow-hearted, heart-departed'a değinmek istiyorum, parmaklarım el verdiği müddetçe, kesinlikle bir şaheser. zira bir insan sesini ancak bu kadar iyi kullanabilir heralde.
aradan geçen bir yılda ise, bu büyücülerimiz boş durmaz, ve bana göre, gotik metal'in en etkileyici, atmosferik, büyüleyici albümlerini yaratırlar; velvet darkness they fear ! intro'sundan tutunda, son şarkısının son kelimesine kadar, tam bir müzik harikası, sadece müzik değil; edebiyat, tiyatro ve bilimum diğer sanatları da içine alan bir şaheser. cidden anlatılacak türden birşey değil bu, zira kendimi zorluyorum bende, dinleyiniz, o zaman anlarsınız. kesinlikle bu albümle, gotik müziğini arş'a ulaştırdıklarını düşünüyorum, ki zaten, grubun sopranosu konumundaki liv kristine'nin sesinin, melekler tarafından bile kıskanıldığını düşünürüm, tabi eğer varsa melekler...bu albüme ayrı bir başlıkta değinmek ümidiyle, geçiyorum şimdi burayı, hazin ve sessiz bir şekilde.
bu albümün ardından, a rose for the dead adlı bir ep yayınlarlar ki, burada inci gibi parlayan bir şarkı vardır; a rose for the dead. şarkının girişi, şu ana kadar dinlediğim şarkılardan yola çıkarak söylüyorum ki, en iyi girişe sahip olan şarkılardan birtanesi. melek sesli vokalimiz, bu harika şarkıda hünerlerini sergiliyor. ya sizce ? diğer şarkılar ise, daha önce yapılmış şarkıların remixlerini barındırıyor içinde.
bu ep'nin ardından, 3. ve bence son theatre of tragedy albümü yayınlanır ki, o da aegis'tir. tamamiyle mitolojik bir albüm diyebiliriz, zira eserlerde mitolojik kahramanlar işlenmiştir. albümün açılışını yapan cassandra adlı harika şarkı, büyük bir hit olur, öyle ki, bu albümün hemen ardından cassandra adlı bir ep çıkarırlar. cassandra dışında, özellikle angelique, lorelei ve siren büyük izler bırakmılşlardır dinleyenlerde. lakin bu albümde, grubun geleceğini bizlere gösteren birtakım şeyler mevcuttur. onlarda, şarkılarda kullandıkları elektronik öğeler ! e demiştim, bu son albüm diye...
2000 yılına gelindiğimizde, belki de milenyum çağına girmemizinde etkisinden olsa gerek, şarkılarında ölüm, yas, tiyatro, mum, şarap, şato,karanlık, resim, gül, sevgi gibi değerli unsurları işleyen bu nadie grubumuz, artık makineleşme, robotlar, şehir hayatı gibi unsurları işlemeye başlarlar, nitekim de musique adlı albümde bunun bir kanıtıdır. elektronik öğelerde doldurulmuş, aralara iyi gitar ritimleri katılmış, bir industrial rock albümü. ama hakkını yemeyelim yine de, güzel şarkılar var, ve liv yine iyi söylemiş şarkıları ama, bu olmamalıydı bence, hiç gerekyoktu oysa ki. gerçi bu albümde, özellikle machine şarkısı büyük sükse yaptı ama, theatre of tragedy, theatre of tragedy'likten çıktı, çok başka birşey oldu. milenyum onlarıda makineleştirdi, teknolojinin hızına yenik düştüler, belki de raymond rohonyi'ye.
bu albüm yine de iyi diyoruz, zira bundan iki yıl sonra çıkan assembly albümü, tam anlamıyla bir felakettir, tabi gotik müzik severler için. theatre of tragedy'nin bittiğinim, noter onaylı resmi belgesi gibidir, biz sevenlere hüsranın en büyüğünü yaşatmıştır. ki albümüde, sırf arşiv eksik olmasın diye almıştım, dinlemeden, öylece duruyor dolabımda, yazık. bu albümü irdelemeye kalkışmayacağım, zira irdenelecek değerde bir albüm değil, bu albümü benim için önemli kılan tek şeyse liv kristine'dir. ve bu albüm, liv kristine'nin, theatre of tragedy'le çıkardığı son albüm olarakta göze çarpar. bu albümden sonra, bu melek seslimiz, bir e-mail aracılığıya gruptan kapı dışarı edilir. aslında theatre of tragedy kapı dışarı edildi gotik sanatından ama, neyse.
bu albümden 4 yıl sonra, 2006 yılında, grubun yeni vokali olan nell sigland'la ''storm'' adlı albümleri yayınlanmıştır. assembly ile karşılaştırırsak daha derli toplu, eli yüzü düzgün bir albüm. hafiften geriye dönüş var gibi ama, sadece ''gibi'' bu yaptıkları onları kurtarmaya yetmez, bu saatten sonra da eskisi olmak; kuzgun'u alıp, evcilleştirip beslemek kadar zor bir iştir. üzgünüz...albümün en öne çıkan parçası -bana göre - ashes and dreams'tir. diğer şarkılarda, elektronik altyapılarla bezeli şarkılardır.
grup eylül ayında da ''forever ıs the world'' adlı yeni albümlerini yayınlayacaktır, o nasıl olacak göreceğiz. ki storm ayarında bir albüm olacağını tahmin ediyorum, belki de daha iyi bir albüm olur, umarım.
ve sonunda da bu tiyatro burada bitermiş...
(bkz:
velvet darkness they fear)
(bkz:
aegis)
(bkz:
a rose for the dead)
(bkz:
theatre of tragedy dinlerken boyut değiştirmek)
