asıl amacının, yaşadığımız dünyanın da bu stüdyo gibi sınırlı şeylerden ve alandan oluştuğu gerçeğini yansıtmak olduğunu düşündüğüm film.yaşadığı adadan her kaçmak isteyişinde, programı yaratan kişi bir şekilde onu engelliyor, adaya dönmesini zorunlu kılıyor.hayat ise hergün tekdüze, çevresindeki insanlar (annesi, babası,karısı dahil) birer oyuncu.yaşadıkları fake hayatın içine bir takım reklamlar giriyor, truman'ın hayatından insanlar para kazanıyor. yapımcılar ise, onun hayatına ve psikolojisine hiç aldırış etmeden, onun o stüdyoda yaşamasını istiyor.
aynı durumun bu dünyada da geçerli olmadığını nasıl bilebiliriz.insanlar yıllardır dünyanın dışına çıkmak istiyor, atmosferi geçmek istiyor.ancak yaşamamız için gereken koşulları sadece üzerinde yaşadığımız dünya sağlıyor diye biliyoruz. yeryüzünün dışına çıkmak istediğimizde, binbir türlü fiziksel engelle karşılaşıyor, nefes bile alamıyoruz.belki de dünya üzerinden çıkmamız bu tip yollarla engelleniyor.yani aslında, hepimizin hayatı, truman'ınkinden çok da farklı değil.
jim carrey'in kariyerinin en iyi oyunculuğunu yaptığı, mükemmel bir görsel şölen ancak jim carrey'e oscar kazandırmaması yadırganmış film. bunun yanında ed harris'in de yönetmen rölünü mükemmele yakın oynadığı ve de insanın tanrı rolüne soyunursa neler olabileceği konusunda da bizlere fikir veren bir film.
dead poets society den tanıdığımız avustralyalı ünlü yönetmen peter weir dan muhteşem bir film
hele hayatta hiçbirşeyin var olmadığına inananlar için (bkz: sfeny)şiddetle tavsiye ederim...
takip edilme paranoyasını had safhaya çıkaran, aynaların arkalarına baktıran film. yüzlerce jim carrey fotoğrafından elde edilmiş afişi de çok başarılıdır, şöyle ki:
bir insanın hayatındaki herşeyin sahte olmasının trajedisini anlatan bir film. her adımınız, her anınız milyonlar tarafından izleniyor. anneniz, babanız, en yakın dostunuz, eşiniz dahi yapmacık. bir şeylerden şüphelenmeye başlayan truman ın, onu engellemeye çalışan herkese karşın gerçek dünyaya ulaşması ince bir mesaj içermektedir aslında: bize biçilmiş, farketmeden bizi sindiren bir yaşamı kabul etmek zorunda değiliz. eğlenceli ve düşündürücü bir film...
insan hayatının tamamen bir kandırmacadan oluşabileceğini bize anlatan,bunu anlatırken de derin sosyal mesajlar veren,jim carrey'in kariyerinin en iyi oyunculuklarından birini sergilediği muhteşem film. film vizyona girdikten sonra insanlarda ciddi bir kıllanma duygusu başgöstermiştir.
belki de bugüne kadar yapılmış en güzel filmlerden biri the truman show.tv dünyasına,hayata bir eleştiri.zaten muhtemelen bu yönüyle de kendiyle çelişen bir yapıt.hollywood un bir günah çıkarma sahnesi,insanların tv bağımlılığına(ki bunları yazmama karşın banada geliyor bu) bir eleştiri.
yazacaklarım film içeriği içerdiği için spoiler olabilir aman dikkat.
film aslında ana temasıyla başlıyor.gözlüklü ,şapkalı bir adam,ki kendisi yönetmeni truman show un,"oyuncuların televizyonda bizlere sahte duygular vermesinden sıkıldık artık" diyor.işte böyle bir temayla başlıyor film.gitgide efektlere,kurmaca şeylere dayanan televizyonda,doğallığı aradığını söylüyor.trumanın hayatında ne bir senaryo,ne bir replik kartı var...etrafındaki yerler set,çevresinde olan insanlar oyuncu da olsa,o saf ve bir programda olduğunu bilmiyor.
ve sonra o gözüküyor ekranda,banyo camına bakarak kendisiyle konuşuyor.hani hemen hemen herkesi her sabah yaptığı gibi.tüm doğallığıyla.
işte böyle başlıyor film.dünyanın en büyük setinde,ki uzaydan görülebilen bir yapı,5000 kamera tarafından izlenen bir adam,etrafında rol yapan,karısı,arkadaşları,çöpçü adam,otobüs şoförü...her sabah aynı rutin,hayatınızın arasına giren reklamlar,yıllar önce yıldırım aşkıyla tutulduğunuz kadının ilginç bir şekilde ortadan yok oluşu giderken söyledikleri,dergilerden kestikleri resimlerle onu arayışı,elde kalan bir hırka..."nasıl sona erecek?"
sırf kaşif olma hayallerini budamak için,babası sandığı adamın bir deniz kazasında öldümesinin sağlanmasından tutun da,sırf biryerlere gidemesin diye onlarca yere borç yaptırmışlar bu adama,karısı bir de çocuk istiyor.oh en az 30 sene daha burada artık.
bir yerlerden tanıdık geldi değil mi?
filmin bundan sonrası,trumanın bu oyunu keşfetmesi ve burdan kurtulması üzerine kurulu zaten.tüm herşeyi geride bırakıp hayallerinin peşinden koşmasına,sevdiği kadına gitmesine,korkularını yenmesine dayalı.sonunda izliyecilerini selamlıyarak ayrılmasıyla getiriyor "son"u.onu oraya tıkanların istediği doğallığı o da bulmak istiyor dışarda.dışardaki hayatın tüm tehlikelerine,orda da olan yalanlara karşın.hayatını birilerinin yönlendirmesini istemiyor.
hayatımda bir şeyler gereğinden fazla iyi gittiğinde(ne demekse artık) aklıma gelen, resmen paranayoklaştıran film. bu filmi izledikten sonra daha az güvenir olur insan çevresindekilere, bir açık arar durur.
sabah işe gelmek için durakta beklerken, sırayla aynı minibüsler arka arkaya geçtiğinde, sürekli aynı yerlerden servise binen insanları gördüğümde, her sabah aynı insanlarla toplu taşıma araçlarına bindiğimde ve bunun gibi sayacağım bir sürü şey ile karşılaştığımda "doğru olabilir mi?" diye düşünmeme sebep olan, izlenmesi gereken çok iyi, bir film.
matrix üçlemesi temalı ama çok daha duygusal bir 'her şey yalan mı?' filmi.
çevremizde varlığını bilip de aldırmadığımız yalanları, bu yalanları kabullenişimizi, bir şeylere bağımlı olup bırakıp gidemeyişimizi, belki bırakmaya korktuğumuzu yüzümüze çarpıyor. seçtiğimizi değil, bizim için seçileni yaşıyoruz belki de evet.
dikkat! "spoiler"
truman* tekneyle açıldıktan sonra ordan burdan birleştirip sevdiği kıza benzetmeye çalıştığı resme baktığında -belki de- her şeyi bırakıp da peşinden gidebileceğim bir tutkum olmadığı için gözlerim doldu.
--/spoiler--
izlediğim en güzel filmler arasındaüst sıralara yer alan, jim carey'nin harika oynadığı, özgürlüğün ve sevginin para ile satın alınamayacağını gösteren harika bir film.
filmi izlerken tam anlamıyla gerçekten böyle bir şeyin yaşanmadığına şükrettiğim, insan haklarına aykırı bulduğum bir hayat kurgusu. film içerik olarak çok ciddi eleştiriler ve göndermeler içermesine karşın bir hollywood yapımı olduğu düşünüldüğünde "bir çelişki var sanırım" dememek zor oluyor. izlenilmesi ve ders alınması gerekli bence. medyanın kendini aşan çılgınlıkları dışında da düşünüldüğünde aslında bireysel olarak da başka insanların hayatlarına ne kadar müdahale ettiğimizi, kontrol etmeye meyilli olduğumuzu , gözetlediğimizi ve kendimizi gözetlenen olarak bulduğumuzda neler hissedeceğimizi düşündürmek açısından da önemli bulduğum filmdir.
harika film müzikleri/soundtrack'lere sahip filmdir ayrıca. belli başlı sahnelerde derinden giren bu müzikler o sahnelerin kafanızda daha da belirgin kalmasını sağlar.
bir uçağa binip başka bir şehire gidene kadar kendi hayatımdan şüphe duymama sebep olmuş filmdir. komedi unsurları taşımasına rağmen aslında en alasından bir dramdır.
jım carrey'in en iyi filmlerinden biri olduğuna inandığım, izledikten sonra gerçekten hayatı sorgulamama ,"acaba?" diye düşünmeme neden olmuş ender filmlerden biri.
truman ın nasıl olup da daha erken yaşlarda darlanıp bunalmadığını ve çevresindeki çemberi fark etmediğini anlayamadığım film.
bu kadar uzun süren yalan mı olur? bir çeşit yalan dünya denmiş işte zorlayınca.
