jude law, kate winslet, jack black ve cameron diaz ın başrollerini paylaştığı romantik komedi türden film. izlediğimde tek bir karesinde bile sıkılmadığım nadir aşk bir filmidir ayrıca...
jude law adı altında vücut bulmuş yakışıklı varlığın * da rol aldığı, insanın içini ısıtan,bana ne bana ne ben de graham gibi bi sevgili istioruummm dedirten,sıcak,güzel romantik bi film kendileri.
bir hollywood ve romantik komedi filmi olmasına rağmen, insanı "öehhh" duygusuna sürüklememe başarısını gösterebilmiş film. kate winslet filme kalite, jude law çekicilik, cameron diaz ise popülite katmış.
bu arada fark ettim ki, cameron diaz yüz olarak hiçbir güzelliğe sahip değil (vücut muhteşem, o ayrı). ayrıyetten jude law'ı kate daha hoş taşırdı, cameron pek yakışmamış gibi. ( bok mu atıyorum ne?)
bu kadar dandik isme sahip bir filmin de güzel olabileceğinin kanıtıdır. gerçekten güzel saatler yaşatıyor insana. bazen kendi hayatınızı düşünüp kafanızı duvarlara vuruyor bazen de film canım ne de olsa diyerek avunuyorsunuz. ama her ne olursa olsun jude law-cameron diaz aşkının görselliğini görmek için bile izlemeye değer. tabii bir de insan filmden sonra 'gece uyurken kapı çalsa, gelen de jude law olsa...' diye hayal kurmadan edemiyor.
romantik komedi çok izledim de bu kadar hiç bişeysizini izlememiştim. fragmanı ve kadrosuyla vaadettiğinin 40da birini bile sunamayan, kaşıkla verdiğini kepçe ile alan, keçiboynuzu misali film. jack black'in oyunculuğu ve jude law'ın şahaneliği olmasa hayatta çekilmezdi ya neyse...
filmdeki tek yaratıcılık pırıltısı amandanın hayatının fragman şeklinde girilen yerleriydi. bir de londradaki evin güzelliği.
10 üzerinden 4 .
izledikten sonra bu ev değiştirme işini bana ciddi ciddi düşündüren,hatta özendiren,sevgilisiz bünyeye kötü etki yaratacağına inandığım, son zamanlarda izlediğim en iyi filmlerden biri.
gereksiz uzatılmış, ortalama bile sayılamayacak, vasat bir ingiliz filmi..cameron diaz'ın aşırı keskin oyunculuğunu bir nebze kate winslet ile rötüşlenmeye çalışsam da boşa giden zamanı bu filme ait hiçbirşeyin geri getiremeyecek olması üzdü beni..3 bile değil ama olsun, 10 üzerinden 3!
sıkıcı mı sıkıcı, klişe ve sıradan bir romantik komedi filmi. ortada bir konu yok , düzensiz aşk ilişkilerinin beklenmedik sürprizlerle örülmesiyle oluşturulmuş olan türünün 1.000.000'uncu örneği senaryo.cameron diaz'ın bacakları ne güzelmiş, jud lav'da ne yakışıklı adammış demek için gidilebilir.
film kendini piyasa romantik komedi olarak sunmuş ama daha çok romantizm unsuru ön planda gibi ve alakasız olacak bir yorum yapmak gerekirse de kesinlikle kate winslet harika. ben bu kadına bu filmde bir kez daha aşık oldum.
filmin bana göre tek rahatsız edici bokluğu filmin sonuna doğru cameron diazın arabadan inip jude law'ın evine doğru arap atı gibi koşmasıydı. gereksiz bir sahneydi bi boka yaramazdı. atmosferin içine etmekle kalmadı resmen baltaladı.
sonuç olarak film bir romantik komediden beklentinizi karşılıyor. her şey bir tarafa sadece kate winslet için bile izlenebilecek bir film olmuş the holiday.
kimin kime aşık olacağı son anda -kısa bir süre için de olsa- merak uyandırabilir.
---spoiler---
zira tam, eski aşklarına dönecekleri kanaati uyandıracak gibiyken, son anda tahminlerimize uyan kişilere aşık olurlar.
---spoiler---
bu filmi izlerken filmin bana sürekli ''önüme gelenle yatarım.''dediğini hissettim.cameron diaz mesela(filmdeki adını şimdi hatırlayamadım) yeni bir çevrede yeni bir ev alıyor. yepyeni bu ortamında kapısını çalan ilk erkekle yatıyor. höh be ablam, az dur. aids'i var, hepatit'i var, bir sürü hastalık var. eli yüzü düzgün, yakışıklı olması bu tür hastalıklara yakalanmayacağı anlamına mı geliyor ?
''ilk defa tanıştığın bir erkekle öpüşmek ne güzelmiş''mişmiş diyor ablamız.( kastettiğim cameron diaz değil, filmde canlandırdığı karakter) hani seks, doğal bir ihtiyaçtır, yemek içmek gibi bir güdüdür denir ya.bir yemeği yemeden önce kontrol edersin değil mi?görüntüsü nasıl, kokusu nasıl, sağlıklı mıdır, hijyenik ortamlarda mı yapılmış falan filan. yemek içmek gibi normal saydığın sekste neden bu tür kontroller yapmıyorsun, direkt..tövbe yarabbim.
ha bunun dışında çıtır çerez bir film işte.
bu arada, cameron diaz'ın yüzünde ciddi ciddi kırışıklıklar gördüm. artık yaşlanmış.
romantik komedinin çok ötesinde. konusu çok iyi bir kere. filmin içinde hissediyorsunuz kendinizi. kızlar için jude law, erkekler için kate winslet konmuş. film çok sade, anlaşılır bir ingilizceyle konuşuluyor, yeni ingilizce öğrenenler için güzel bir kaynak.
bu iki aşık olunan karakter de sinema camiasında gıcık olunan kişilerle çift oluyor. ama uymuyorlar da değil. isteyerek böyle yapılmış belli. bir tarafta kate winslet'le jude law'ı diğer tarafta öbürlerini aşık etmeleri filmi izletmezdi heralde. zaten film boyunca bunların kimyası uyuşmuyor diyorsunuz içinizden ama sonradan kabul ediyorsunuz durumu. zaten genelde de hissettirilmeye çalışılmış akla kara teması. ha bir de jude law her an bir şerefsizlik yapıp kadını aldatacak izlenimi veriyor ama öyle olmuyor, göt olup kalıyorsunuz.
çocukları yine çok tatlı seçmişler, onların olduğu sahnelerde yarılıyorsunuz. yarıldığım diğer sahneler de kızların telefon görüşmesi, peçete adam jude ve fragman girişleri.
yine "ingiltereye gitmek lazım, yaşamın tadına bir de orda bakmak lazım" dedirten bir filmdir.
sadece frou frou dan let go yu soundtrackinde bulundurması yüzünden bile izlenebilir.
uzun zamandır izlediğim en iyi romantik komedi the holiday. filmi beklentisiz izledim, çünkü benim için bir son çare filmiydi. filmde hollywood filmlerinin klasik akışı yok o yüzden biraz sabırsızlanabiliyor insan, geldiğini göremediğiniz şeyler oluyor ve filmin sonuna kadar umutsuzluk içinde seyrediyorsunuz. cameron diaz'ın oynadığı karakterde duygusallık öğeleri çok az ama zaten kate winslet o kontenjanı yeterince dolduruyor. bunun dışında filmde sevdiğimiz karakterler var (bkz: jack black) ve aşk üzerine yorumlar harika.
izlediğim son romantik komedi janrı altındaki because i said so filminden sonra olsa gerek bana bir sanat harikası göründü. biliyorum bu kadar etmiyor değeri ama diğer film o kadar berbat ve o kadar fuzuliydi ki anlatamam.
filmin yazarlığını ve yönetmenliğini nancy meyers yapmış. bir kadın yönetmenin elinden çıktığını film boyunca hissediyorsunuz. çalışan, güçlü kadının aşk ve iş arasında tercih problemleri, kadınların karşılıksız aşkları, her gördüğü duygusal filmde, okuduğu kitapta ve hatta bir doğum günü kartında ağlayan bir erkek ve film müzikleri yapan ve sevdiği kadını melodilerle anlatan bir başka erkek.
hoş, yüzünüzde tebessüm ettiren bir film olmuş ama vaad ettiği yüzünüzde birkaç tebessüm (kahkaha değil) oluşturabilmekten fazlası değil. araya sıkıştırdığı iyi replikler benzerlerinden tamamen sıyrılmasına yetmemiş belki ama klişe sınıfına düşmekten de kurtarmış.
not: my blueberry nights filminden sonra yavaş yavaş gözüme giren jude law, gözümdeki yerini pekiştiriyor ama cameron diaz hâlâ zor tahammül edebildiklerim listesinde. kate winslet canımız ciğerimiz, her haliyle kabul ederiz, jack black'se the jackal filminde bruce willis'in kolunun yarısını uçurduğu sahneyle aklıma kazınmış.
jude law zaten bayanların istatistiksel olarak %99 unun beğendiği -ki %1 lik kısmının bayan olduğu konusunda şüpheler vardır - bir aktör olarak filmde o kemik çerçeveli şişe dibi gözlüklerle bile beni benden almayı başarıp.şu sevgiye hasret bünyemde cameron diaz la yaşadığı aşkla yada adı her ne ise düşünceden düşünceye bir duygudan öbürüne zıp zıp zıplatıp.2 saat sonra bir köşeye fırlatıp atmıştır.
kate ve cameron ev değişimi konusunda profesyönel bir internet sitesi yardımıyla noel arifesinde kısa süreli bir tatile girişirler.kate nişanlı olan eski sevgilisini (ki nişanlısı olduğunu snradan öğrendiği) unutmaya cameron da hayatında başka insanlara da değer vermeye ve ağlamaya (!!?)çalışacaktır.
kate winslet ile eli wallach'ın paylaştığı sahneler dikkatle izlenmelidir.
bir pazar sabahı giyip pijamaları, patlatıp mısırları keyifle izlenilesi film.
kate winslet'ın erkekler için, jude law'ın kadınlar için oynatıldığı düşünülse de (ki normal olan da budur) kız kıza izlerken kate'e de az yavşamadık değil, bir insan bu kadar mı sempatik olabilir?
film bittiğinde "hakkaten böyle ev değiş-tokuş yapabilir miyiz ki yahu?" diye düşündüm, ne güzel olurdu.
çok eğlendik, kah güldük kah hüzünlendik ama bir güzel filmin daha sonuna geldik..
ilk izlediğimde hem jude law etkisi hem hikayeye kendimi kaptırmış olmamdan mıdır, ikinci izleyişimde olayı artık biliyor olduğumdan mıdır bilmem ama bi şey dikkatimi çekti bu kez. filmden bir hatırlatma:
jude law'ın telefonu çalar ve cameron ona uzatırken aratanı görür: sophia. olay tekrar eder ve bu kez de arayan olivia. bu kızlar jude'un kızlarıdır da, bu küçücük miniminnacık çocukların ayrı ayrı cep telefonları mı vardır yahu?!
filmde kate winslet ın çaresiz bir aşığı anlattığı öyle bir sahne vardı ki sanırım daha iyi tarif edilemezdi. şöyle ki;
-bir insanın alçalabileceği en alt seviyede olma hissini çok iyi anlayabiliyorum. bünyende var olduğunu dahi bilmediğin şeylerin bile nasıl acıdığını biliyorum. saçlarını da kestirsen, jimnastik salonuna da yazılsan, kız arkadaşlarınla kadeh kadeh şarap içsen de her gece yatağına yattığında nerde yanlış yaptığına veya nasıl yapmış olabileceğine dair her detayı tek tek gözden geçiriyorsun ve o kısacık zaman diliminde nasıl mutlu olduğunu düşünebildiğini... bazen de ışığının yandığını görüp kapıyı çalabileceğine kendini inandırıyorsun. bütün bu olanlardan sonra -bu olanlar ne kadar sürerse sürsün- yeni bir yere gidebilirsin sonra başka insanlarla tanışırsın ve romanın kırılmış parçaları bir araya gelir ve en sonunda bu yaşadıklarını, boşa harcadığın o yılları unutmaya başlarsın... ve umarım günün birinde unutursun!
