2006 çıkışlı
pure reason revolution albümü;
pure reason revolution'ın ilk albümü. içinde şunlar var:
1)
aeropause
2)
goshen's remains
3)
apprentice of the universe
4)
the bright ambassadors of morning
5)
nimos and tambos
6)
voices in winter /
in the realms of the divine
7)
bullitts dominæ*
8)
arrival /
the intention craft
9)
he tried to show them magic! /
ambassadors return
10)
asleep under eiderdown
(albümün a.b.d., birleşik krallık ve avrupa'da ayrı ayrı yayınlanan versiyonlarında farklı şarkı isimleriyle ve farklı
bonus şarkılarla karşılaşmak mümkün. üstteki şarkı listesi a.b.d. versiyonunun listesi olsa gerek.)
"nedir bu albüm?"
bu albüm (özellikle
syd barrett dönemindeki haliyle)
pink floyd'dan fazlasıyla etkilenmiş, yaptığı müzik de
porcupine tree'nin
on the sunday of life ve
up the downstair dönemlerindeki müziğine benzeyen bir grubun elinden çıkmış bir şey. işin içine
yes'ten
marillion'a,
king crimson'dan
radiohead'e kadar uzanan bir etkileşim listesinin girdiğini de söylersek albümün ciddiyeti daha iyi anlaşılabilir. "öyle söyleyince de anlamadık biz hocum?" diyorsanız şöyle söyleyeyim:
psychedelia olgusunu en üst noktasındayken alın, 70'lerin
progressive rock süzgecinden geçirin; sonucu günümüze, hatta geleceğe uyarlayın. bence bu albüm budur.
"nasıl yapmışlar bunu?"
enstrüman ve vokal zenginliği, tüm enstrümanlarda doğru ton seçimleri; buğulu bir rüya atmosferini yansıtan, zamandan ve mekandan uzak, pink floyd'a göndermelerle süslü şarkı sözleri... albümü başarılı kılan birçok etmen var. şunu da belirmek lazım ki, ikisi
** ön planda olmak üzere dört farklı vokalistin, kemanın,
synthesizer'ın standart enstrümanlarla içiçe olması albümdeki şarkılarda bir ses karmaşası yaratmıyor. 32 yıldır bu işin içinde olan
paul northfield**** albümün prodüksiyonunda görev almış olmasa böyle söyleyemezdim belki de. (paul bizim amcaoğlu sanki anasını satayım. hıncal uluç tonuyla albüm eleştirisi yapmak böyle bir şey olsa gerek. aslında benim gibi bir iki tanesini taksim'de sallandıracaksın, ince çorabın içine sıçıp ağzına ağzına vuracaksın
*, bak bir daha konuşuyorlar mı?)
"ne anlatıyor bu albüm?"
standart bir yetişkin, standart bir günün ortalama 8 saatini standart bir yatakta uyuyarak geçirir. yani, hayatın üçte biri
küçük ölüm denilen uykuya ayrılmış durumdadır. ["the dark
third"] bu albümü kısmen de olsa bir
konsept albüm* yapan şey--albümün adından da anlaşıldığı üzere--şarkıların,
uykunun karanlık olduğu kadar karmaşık da olan doğasını ve
rüyaları irdeliyor olmasıdır. amma velakin, rüyalar dikenli tellerle çevrilmiş keskin sınır çizgilerine sahip değildir, dolayısıyla albümün konsepti o kadar da belirgin değil. (yine de uygun bir zamanda albümün genel teması ve şarkıların konuları güzel güzel incelenmeli tabii ki.)
"çamaşır makinesi üreticileri hangi şarkıları tavsiye ediyor?"
the bright ambassadors of morning, pink floyd'un
echoes şaheserine gönderme yapıyor; dolayısıyla ilk olarak dinlenmesi gereken şarkı kesinlikle budur diyebilirim. şahsen albümdeki favori şarkım bu. pink floyd referansı kafa karıştırmasın; gitarın, davulun ve vokallerde çok sesliliğin kullanımı "porcupine tree lan bu?" dedirtebiliyor insana.
goshen's remains,
bullits dominae,
apprentice of the universe,
voices in winter /
in the realms of the divine ve
nimos and tambos da kireç tutmayan şarkılar arasında. diğer şarkılar da fena değil aslında.
işin özeti şu: güzel grup, çok güzel albüm. böyleyken böyle.
not: ukteydi.
*
