tezkere  

şahsen doğumgünümde almak şansına eriştiğim, bir askerin vatani görevini tamamladığını gösteren, genellikle bölük komutanının elinden alınan belge.

lisede okula gitmediğiniz bir gün için ebeveyn tarafından yazılan izin kağıdı. geciktirseniz karneniz verilmez bazı okullarda.

doğrusu tezkere olan, askerlik görevinin bittiğini bildiren belge;

geli geliversen tezkere
gidi gidiversek evlere
dertler yıldızlar kadar
sığmıyor gecelere...

bugün nasıl birşey olduğunu anlama fırsatını yakaladığım fakat hala şokunu üzerimden atamadığım olay. sözlük aç kollarını ben geldim.

askerlik görevinin bittiğini belirten resmi belgeye verilen ad.

bir de ülkem askerlerinin yine ülkem topraklarını age of empires oyunu gibi görmesinden kaynaklı olduğundan olsa gerek, sınırlarını aşıp başka ülke topraklarına girip operasyon yapması için askerlerin tbmm'den aldığı izin. sanki her daim böyle belgeli, imzalı operasyonlar yapıyorlardı ya neyse.

iş bu tezkere; süresinin dolması nedeniyle bir yıl daha üzerinde düşünülmeden dahi meclis tarafından kabul edildi. oh ne ala bulduk çözümü, age of empires oynuyoruz, öne önce düşecek görece zayıf askerleri yollayacağız, şu olursa bu olacak falan filan.

siyasi çözüm? barışçıl çözüm?

1986 tarihli an gelir albümünden bir ahmet kaya eseri. girişi nazım hikmet'in kurtuluş savaşı destanından bir bölüm ile dir. ilginç bir hüzün verir insana. sözleri şiir girişi ile beraber şu şekildedir.


ay'ın altında kağnılar gidiyordu
kağnılar gidiyordu
akşehir üstünden afyon' a doğru.
toprak öyle bitip tükenmez,
dağlar öyle uzakta,
sanki gidenler hiçbir zaman
hiçbir menzile erişmeyecekti.
kağnılar yürüyordu yekpare meşaleden tekerlekleriyle
ve onlar; ayın altında dönen ilk tekerlekti, ilk tekerlekti.

ayın altında öküzler
başka ve çok küçük bir dünyadan gelmişler gibi
ufacık kısacıktılar
ve pırıltılar vardı hasta kırık boynuzlarında
ve ayakları altından akan
toprak, toprak ve topraktı.
gece aydınlık ve sıcak
ve kağnılarda tahta yataklarında
koyu mavi humbaralar çırılçıplaktı.
ve kadınlar, birbirlerinden gizleyerek
bakıyorlardı ayın altında
geçmiş kafilelerden kalan öküz ve tekerlek ölülerine.
ve kadınlar...
bizim kadınlarımız;
korkunç ve mübarek elleri
ince, küçük çeneleri, kocaman gözleriyle
anamız, avradımız, yarimiz
ve sanki hiç yaşanmamış gibi ölen
ve soframızdaki yeri; öküzümüzden sonra gelen
ve dağlara kaçırıp uğrunda hapis yattığımız
ve ekinde, tütünde, odunda ve pazardaki
ve kara sabana koşulan ve ağıllarda
ışıltısında yere saplı bıçakların
oynak, ağır kalçaları ve zilleriyle bizim olan kadınlar,
bizim kadınlarımız.
şimdi ayın altında
kağnıların ve hartuçların peşinde
harman yerine kehribar başlı sap çeker gibi
aynı yürek ferahlığı,
aynı yorgun alışkanlık içindeydiler.
ve onbeşlik şaraplenin çeliğinde
ince boyunlu çocuklar uyuyordu.
ve ayın altında kağnılar yürüyordu
akşehir üzerinden afyon`a doğru."

yürüdü tren de yolda inilmez
derdim çoktur memlekete söylenmez
tükendi cephanem, geriden gelmez
tezkeremden evvel vurdular beni,
sılama hasret koydular beni.

aziz abdal dağı ordugah yeri
bir haftalık hayındır yenmiyor kuru
hasretlik kaldı koca kayseri
tezkeremden evvel vurdular beni,
sılama hasret koydular beni.

ağır makineni de tepeden inmez
tarıyor ırmağı kimse görünmez
verilen parolar aklıma gelmez
gözüm göre göre vurdular beni,
sılama hasret koydular beni.