itaat etmekte biraz zorlanırım... belki kendimce büyüdüğümden ya da bir şeyi yapmam için illa ki birinin söylemesine gerek görmediğimden... itaat edemediğim için de çoğu zaman bana ne söylendiğini dinlemem, hani derler ya "anlayıp dinlemeden hareket ediyorsun" diye, işte biraz buna benziyor benimkisi... teslimiyet, arınma gerektiren bir durumdur; çünkü teslimiyeti engelleyen içteki boşlukların yanlış kullanılması olduğu için, o boşluklara yerleşmiş ya da yerleştirilmeye çalışılan yanlışlıklardan uzaklaşma/arınma/ temizlenme/ nefis terbiyesi v.s bireyi teslimeyete daha da yaklaştıracaktır... öyle zamanlar oluyor ki belli bir ayrımda olduğumu şiddetli bir şekilde hissediyorum, o an vazgeçmem gereken şeyden vazgeçsem, önümdeki kapıların açılacağını hissediyorum; ama aklımdan ya da içimden şunlar geçiyor: "niçin? ne elde edeceksin? ya bıraktıkların sadece bir hiç içinse..." ve fakat biliyorum bırakmalıyım, çünkü bu durum her zaman karşıma çıkmayacak ve ben o/bu treni kaçırırsam uzunca bir zaman daha bu istasyonda beklemek zorunda kalacağım ve beklerken de mevsimin değişmeyeceğini garanti edemiyorum... bazan, o keskin noktalar/kapılar için vazgeçtiğim oluyor ve vazgeçtikçe bir şeylere yaklaştığımın da farkındayım; lakin bu öyle bir durum ki bir adım atıp, 3 adım uzaklaşabiliyorsun, bu da sadece benim gerçekten bırakmaya/ vazgeçmeye hazır ol(a)mamamdan kaynalanıyor... peki bir hazırlık kampına mı girmeliyim ya da bu hazırlık nasıl yapılır?... bu okullarda öğretilmediğine ya da çevredeki insanlardan(çoğunluktan) aşırılmadığına göre nasıl tedarik edilebilir?... ve yollar arıyorum... çıkış yolları...
teslimiyet bir lahzada oluveren bir şey değil, kanaatimce iç içe geçmiş yükselen halkalardan oluşuyor... aynı bir ağacın yaş halkaları gibi, her bıraktığın seni bir halka içeriye atıyor, yani ilk halkaya/(t)öze dönüyorsun... bir nevi ağırlıklarından kurtulmak gibi... peki gerçekten öze kadar insan her şeyden vazgeçebilir mi?... buna cevabım "hayır" olacaktır; çünkü her halka seni öze biraz yaklaştıracağı için, her halkada o özden alınan ışık/güç/nur/ya da başka bir şey katlanarak artacaktır -ki zaten sen ondan kaç halka uzakta olduğunu da bilmemektesin-... fakat bir durum var... o da teslimiyetin seni içine alması; yani sen, bıraktığın halkada teslimiyet örtüsüne biraz daha sarınıyorsun, işte kat be kat etrafında sarılıyor, aynı bir tırtıl gibi... zaten belli bir noktaya kadar ilerliyebiliyorsun -tabii bu herkes için geçerli bir durum değil-...
bu sebeplerden -benim sandığım- dolayı her şeyden vazgeçmek olanaksızdır... bunu ancak hiçbir şeye ihtiyacı olmayan biri yapabilir ki, zaten böyle biri de yaratılan sıfatına haiz olamaz... belli noktalara kadar vazgeçilebilir; bu da seni teslimiyet örtüsüne bürümeye yetecektir; tabii farklı halkalardakilerin teslimiyetleri de farklı olacaktır... o yüzden; umud edilen son belki uzak görülebilir; ama bizim için uzak ya da yakın olması onun umud edilen olmasını değiştirmeyeceği gibi, bizim "gelişme bölümü"nü yazmamızı da engellemez...
hamiş: "son" için çok beklememek gerek... "gelişmeyi" yazmak için de, teslimiyet her daim farklı örtülerle karşımıza çıkıyor... umarım görür ve sarınırız...
