terbiye  

bir aile mekanında bikaç genç küfürlü konuşmaktadır...
bizim ağır abinin kafası atar gençlerden birine çıkışır..
-aile var lan y.rr.k terbiyeli ol!
heeyyt abimdeki terbiyeye bak...
işte terbiye budur!

sanırım yoğort* katılinca çorbaya terbiyeli oluyor.

tekstilde kumaşa istenilen özellikleri vermek için yapılan işlemlerin adı.(bkz: kumaşı terbiye etmek)

kesinlikle ailede alınan eğitim.

ruhun çeşitli acılar içinde bir süre yatırılmasıdır.

büyük allah’tan bizler niye terbiye isteriz? çünkü terbiyesizler, allah’ın lütfundan mahrumdurlar. terbiyesiz, yalnız kendine kötülük etmez, bütün utanç ve erdem ufuklarını ateşler.
- mevlana celaleddin-i rumi

çok uzaklara gitmeden şöyle bir bakınırsak etrafa

- memleketin başındaki onu dinlemeye gelen bir vatandaşına "ananı da al git" demiştir.
- onun da başına koyduğumuz zat "15 yaşında" bir genç kızı okulundan edip yatağına almıştır.
- bir genel yayın yönetmeni bir yazarına kapıyı gösterip "bir siktir git" demiştir.
- bir şarkıcı diğer şarkıcıya "bakkalda" söylemesini teklif etmiştir.
-bir komedyen yeni filmine halk sahip çıksın diye adını "orospu çocuğu" koyacaktır.

terbiye sınırının nerelerde olduğu çok açık.bunu tüm dünya da görüyor.

şeytanın avukatı türkiye'de ev almışa ve de süper lüks ofisinde bazılarına danışmanlık yapmaya başlamışa benziyor.eh bu durumda "allah" ne yapsın??

"bu coğrafyayı terbiye edeceği güne hazırlanıyor".......

bazı çorba ve yemekleri koyulaştırıp kıvam vermek ve lezzet arttırmak için yapılan işlemdir.standart 4 kişilik çorba için 2 yumurta sarısı ve 1 limon bir kapta çırpılır.eğer koyulaşmasını da istiyorsak 2 tatlı kaşığı un eklenir.sıcak çorbadan azar azar bu karışıma döküp hızlıca karıştırılır(yumurtanın topaklanmaması için).3-4 kepçe ile aynı işlem yapılınca hazırlanan karışım yemeğe ya da çorbaya eklenir az biraz daha pişirilip servis edilir.afiyet olsundur..

meşhur bir fıkraya göre sana ne ile bana ne'nin kardeşleri.

(bkz: oruç)
allah kimseyi açlıkla terbiye etmesin.

çocuğunun terbiyeli bir insan olmasını istemeyen anne-baba yoktur sanırım. bu düşünce ile ve uygar ülkelerin terbiye ölçüsüne göre yetiştirilen çocuğun ise, elbette mutlu olması, toplumdan saygı görmesi gerekir.

geçenlerde bir arkadaşın tanıdığı bir gün otobüste yanlışlıkla birinin ayağına basmış:

-affedersiniz, demiş.
öteki:
-ne affı be! diye karşılık vermiş. hayvan gibi yürümesene!
-affedersiniz ama, niçin ağzınızı bozuyorsunuz?
-öyle ise hayvan oğlu hayvansın.
-ben sizinle böyle konuşmuyorum, rica ederim...
-rica etmesen ne olur ulan!
-ulan demeniz doğru mu?
-doğru değilse ne yapacaksın yani?

ve böyle diyerek eliyle o tanıdığın omuzundan itmiş.

terbiyeli konuşmak ve terbiyeli davranmanın, her yerde, her zaman, herkese karşı işe yarar olmadığını göstermesi bakımından terbiyelilik, bizim toplumumuzda çoğu zaman kişiyi komik duruma sokmaktadır.

toplum olarak gittikçe kaybettiğimiz bir özelliktir.

terbiye yaşlı amcaların karşısında zoraki bir şekil almak, minibüslerde yaşlı teyzelere zoraki yer vermek gibi şeylerin ötesindedir. terbiye kişinin kendisi ve diğerleri arasındaki ilişkiyi anlayışa, saygıya göre düzenleme alışkanlığı, edinimidir.

tv'lerde, gazetelerde, sesimizin çıktığı şu garip sözlük ortamlarında, insanın olduğu nereye bakarsak bakalım hep bunun gitgide eridiğini söylemek yanlış olmaz. "özgür olalım, kendimizi ifade edelim zaten bu toplumun en büyük bastırılmışlığı yanı sorunu kendini ifade etmek değil midir" tipi bir yaklaşımın bilinçlerimize kazındığını görmekteyim. halbuki bu kontrolsüz bir düşüncedir ve bu kontrolsüzlükle kazanacağımız, kaybettiğimizden daha değerli olamaz.

anlayışın, insani değerlerin kaybolmasıdır ellerimizin arasından yitip giden. bireyselliğin gelişmesinin önünde terbiye bir engel değil ki. kendini ifade et, ortaya koy. düşünceni, fikrini söyle insanlara ama hangi üslupla ? işte mesele budur. işte terbiye burada sözkonusudur.

sağlıksız bir demokrasi ve bireysellik gelişiyor hepimizde. hata yapıyoruz, şahsen kendi adıma bir çok hata yaptım bu konuda. ama sonucunda vardığım nokta, bir birey olarak yaptıklarımızdan çok yapış üslubumuzun bizi bu hayatta var ettiğini idrak etmem oldu.

kitapları hatmedebilirsin, her şeyi bilebilirsin, türk tarihini yalayıp yutmuş ya da sinema konusunda ahkam kesebilecek bilgi birikimin olabilir. ama bunların hepsi, dışardan bir şekilde senin beynine girmiş bilgilerdir, sen adına bir şeyler değildir bunlar. sadece gelip geçici edinimlerdir. sana dair olan, bunların ardından sende arda kalan güzel ahlaktır. yoksa en salak adam bile bir çok şeyi öğrenebilir, en güçsüz adam bile büyük çalışma ve başarıyla ateletizm madalyası alabilir bence. herhangi ortalama bir üniversite öğrencisi kasarsa bir teori ortaya atabilecek bilgi birikimini 10 senede edinebilir... bu gibi örnekler çoğaltılabilir ama bunların hiçbiri marifet değildir. marifet, ne yaptığında değil, neyi nasıl yaptığındadır.

kırıcı konuştun, kötü söz söyledin, küfretmedin belki ama incittin de eline ne geçti. tatlı dilli olmak, güzel konuşmak, incitmeden doğruyu anlatmaktır terbiye. başkaları sana iyiyken onlara iyi davranmanın ötesinde, insanlar sana kötüyken onlara güzel yaklaşabilme marifetidir terbiye...

kültürümüzdeki terbiyeye gelince, o konuda şüphelerim var. "niye oruç tutmuyon lan" diye kafa göz dalan insanların azınlıkta olmadığı bir toplumuz, lakin böyle insanlara rağmen ingilizceye çevrilmesinde zorluk yaşanabilecek terbiye gibi bir güzel kelime yaşamış dilimizde. ders çıkarmak gerek...

terbiye, sadece büyüklere karşı kazık yemiş gibi ayakta durmak ya da suspus oturmak gibi bir şablondan ibaret değildir. terbiye, evrensel bir referansı olmayan, salt kültürle gelişen bir ahlaki kurallar bütünü, ya da sözel kanunlar toplamı ya da ortalamasından ibaret değildir. terbiye, referansı insancıllık olan, ve sadece bu insancıllıkla hayatın acımasızlığı karşısında törpülenerek edinilen bir erdemdir. kabul görme ve beğeni kaygısının ötesinde, insancıllığa olan saygıdan ötürü biçim alan personadır.

memnun kaygısız'ın karısı.

dün akşam yol arkadaşım adlı dizi de duydum.

- terbiye dediğin bir yumurta yarım limon. o da çorbaya konur.

şu dünyadaki yegane güzellik, ayrıca kendine saygı belirtisidir.

küfür edip etmemek gibi ya da sahte bir efendi adam duruşunun çok çok ötesinde bir şey.

karşındakinde gördüğün kötünün (gerçekten kötü olsa bile) senin gözünün çapağı olduğunu idrak etmektir, aynen karşındakinde gördüğün güzelliğin (kötü olsa bile) senin gözünün ferinden kaynaklandığı gibi.

lazım bu, sokakta, sözlük ortamlarındaki mesajlaşmalarda, tartışmalarda, ilişkilerde, her yerde lazım. çünkü her şey gelip geçici bu hayatta, lakin kalıcı olan tek şey, işte bu kendine saygının soyut örneğidir.

terbiye et balık ve kimi yiyeceklerin sos ile acısını alıp tatlandırmak.