dakikalarca beklersin seni arasın diye. onun sesini birkez daha duyabilmek için beklersin. yanında olmadığında öyle çok özlersin ki sesini duymak.bir anda tüm özlemlerini unutturabilir.
telefondaki beklenen ses...
telefona defalarca bakmana sebep olur. 'sesi mi kısık,kapandı mı,çaldı da duymadım mı' şeklindeki sorularla insanı paranoyaya sürükler. zordur beklemek.
telefonunu bulamadığın anlarda arkadaşın "dur bi arayayım nerde olduğunu anlarız" deyince en çok hissedilen arzu.
(sidar, 22.03.2005 21:29) "hep ben mi arayacağım insanları. şimdi sıra onlarda. benim de ilgiye ihtiyacım var" tarzı cümlelerin temel odağı. bazen birinin çaldırması bile bu yaraya merhem olur küçük bir gülümseme belirip dudak kenarında, bir ışıltı geçer gözlerden, bazen alakasız bir nedenden arayan arkadaşa kadar sürer gider. insan insandır ya ondandır yanlız kalınca tutunacak birşey araması, bazen çalacak bir telefon
*, gelecek bi mektup
* yada hiç umulmayan bir yerden çıkan değerli bir eşya olabilir. özlemdendir...
önemsendiğini duymak istemektir.
biraz duyarsız ve görgüsüz isek; yeni yüklenmiş polimelodili zil sesinin etrafa duyulabilmesi, milletin dinleyebilmesi için olması istenilen durum..
telefonunun çalması için çıldırırsın, arasın diye dua edersin. telefon çalar uzun uzun çaldırı sen onun aradığını görürsün ama açmazsın. 3. yada 4. çalıştan sonra açarsın ki onu beklediğini anlamasın diye..
bir yıl önce bir gün boyunca yaptığım bekleyiş.özellikle gece sesini kapatıp o yeşil ışığın yanıp sönmesini nasıl bir umutla beklemiştim en sonunda yandıda o ışık bir kaç saniye kısa ve sade bir veda mesajı için çevremdeki tüm ışıkları söndürerek...
(lapsus, 28.03.2005 15:35 ~ 15:44) bazen çok istersin çalmasını.. allah'ım noolur çalsın die içinden dua ederken birden çalar telefonun.. birden gözlerinin içi parlar, kalbin hızla çarpaya başlar.. telefona uzanırsın.. bibakarsın ki annen arıyo.. feci...
eğer sevgilin son görüşmenizden beri aramadıysa isteyeceğin şey.
(idiot, 26.04.2005 20:44) telefonun sesinin kısık kaldığı düşüncesiyle durup durup sesini açmak için telefona el edilen ruh hali. hayatta hiç bi şeyi çok fazla istememek lazım halbuki, di mi?
onu aramamak için belli sebepler olduğu fakat yine de delicesine sesini duymak isteği içinde olduğunda gerçekleşen durumdur.koltukta,yerdeki minderde ya da herhangi bir yerde oturuyorsundur,belki de sırtüstü uzanmış tavana bakıyorsundur ve sigara üstüne sigara yanmaktadır parmaklarının arasında.belirli bir süre sonra evin içinde volta atmak eylemine doğru bir geçiş olur.ondan da sıkılırsın,önce gidip müzik açarsın fakat şarkılar sana onu hatırlatmaktadır çünkü sen ister istemez onu hatırlatacak şarkıları çalıyorsundur.onu da kapatırsın,kendini oyalamak için mutfağa gidersin dolabı açarsın ama dolap boştur,sadece bira vardır.bu saatte de içilmezki diye düşünürsün.odaya dönersin televizyonu açıp saçma sapan bir türk filmi karşısında ağlayabilirsin böyle durumlarda.bu ve benzeri eylemlerle devam eden hayatının gidişatı birkaç olasılığa tabidir:
1)telefonun çalar,bir arkadaşın arıyordur,havadan sudan konuşursun yüzeysel bir muhabbet olur ve kısa kesmek için elinden geleni yaparsın.
2)telefonun çalar,bir dostun arıyordur,daha ilk anda sesinden anlar iyi olmadığını sana geliyorum der.gelme boşver dersin.yinede gelir,oturup içersiniz beraber.
3)telefon çalar,annen arıyordur,o da daha ilk anda iyi olmadığını anlar,kısa kesmeye uğraşırsın.elinde olsa o da sana gelmek ister ama arada 450 kilometre vardır.telefonu kapatırsın ve onu da üzdüğün için üzülürsün.
4)telefonun çalar,o arıyordur,afallarsın önce.oysa deminden beri beklediğin telefondur bu.iyi olmadığını anlar,sen de onun iyi olmadığını anlarsın.zor bir konuşmadır ama konuşursunuz bir şekilde.telefonu kapattığında birşeyin değişmediğini görürsün ama en azından sesini duymuşsundur.düşünebilmen için daha elverişli bir ortamdır.düşünürsün,düşünürsün,düşünürsün...sonra konuşmak istediklerini konuşamadığını farkeder bu sefer sen onu ararsın.daha iyi bir konuşmadır,ama bir daha görüşene kadar hiçbirşey seni tatmin etmez.
5)telefonun çalmaz,hiçkimse aramaz,paranoyalardan paranoyalara sürüklenirsin,yarım saat bir saat sonra falan artık içebileceğin bir saatin geldiğine karar verirsin.içmeye başlarsın.seni kemiren duyguyla başedemez onu ararsın.ikinizin de sesi kötüdür.üstüne üstlük sen sarhoşsundur.verimli bir konuşma olmaz.'alkollüsün sonra konuşalım' der.'peki' dersin.telefonu kapattığında bunun da paranoyasını yapıp içmeye devam edersin.ertsei gün daha mantıklı bir konuşma yapmak için ararsın.fakat yine görüşene dek için rahat etmez.
6)telefonun çalmaz,sen de aramazsın kimseyi sadece içip sızarsın.görüşene dek için rahat etmez.
aramaya cesaret edemediğin birinin aramasını dört gözle beklemek
acaba iletişim işini çok mu abartıyoruz diye düşünmeden edemediğim ama telefon 20 dakika sessiz kalınca içimi daraltan,beni korkulara boğan arzu
hergün defalarca sesini duymaktan bıkma raddesine geldiğin insanın 6 gündür - evet tam 6 gündür- bi telefon açmaması durumunda yapabilinecek tek şeydir.
oysa kendine minik heyecanlar yaratma adına sen ona ton bile atamamışsındır, hani "hayat, herşey yolunda akıyo" diye kendini kandırıcaksın ya..
çok iyi geçmiş iş görüşmesinden çıkılmışsa sonunda da
sizi bi kaç gün içinde ararız denilmişse gözünü telefona dikmene sebep olay
(albina, 02.08.2006 11:05 ~ 11:14) sessize alırsın telefonunu.böylece bir umudun olur.belki biri aramıştır diye 2 dakikada bir bakarsın telefona.belki biri aramıştır da sen görmemişsindir diye.illa ki özel biri olmasına da gerek yoktur.fakat o inatla çalmadıkça anlarsın ki olmasa da olurlardanmışsın...
sevgiliyle gerçekleşen ''tamam o zaman ayrılalım, bitti'' cümlesinin çok sık tekrarlandığı büyük bir tartışma sonrasında olayın belirsizliğinden kaynaklanan, insanın ''ne yani gerçekten bitti mi şimdi'' diyerek kendini yiyip bitirmesi akabinde bir umutla telefona odaklanması hatta farkında olmadan telefon çalsın diye kendini dua ederken bulmasıdır.
patronla katıldığım toplantılarda istediğim tek şey, bol bol telefonun çalması ve benim ordan mümkün olduğunca uzaklaşmam
(huzbe, 10.08.2006 10:36)
