çocuklarını el bebek, gül bebek büyüten ebeveynlerin ailesidir. bu yüzden söz konusu tek çocuğun çoğunlukla bencil olduğu söylenir. ebeveynler çocuğun çok üzerine düştükleri için zaman zaman baskı dozajını abartsalar da yufka yürekliliklerinden dolayı bazı tek çocuklar biraz şımarık büyür, bu çocuklar ergenlik döneminden itibaren aileye kolay isyan etmeye başlar. ebeveynler alttan aldıkça çocuk biraz daha serbestleşir, ama bir yerde patlayan ebeveynler ipleri eline almaya çalışınca ortam kızışır, evde kavgalar eksik olmaz. ama barışmalar da eksik olmaz. çünkü iki taraf da birbiri olmadan yapamaz. ebeveynlerin işi bu dengeyi kurabilme açısından zordur ama başka açılardan da kolaydır. örneğin, diğer evlerdeki bitmez tükenmez kardeş kavgaları, "anne, abim bana vurdu" lafları yoktur. maddi olarak iki çocuğa bölünmek gerekmez. planlar daha sistemli ilerleyebilir çünkü denklem tek bilinmeyenlidir. ancak çocuğun evden ayrılma (okul, evlilik, v.b) vakti geldiğinde, ki çoğunlukla erken yaşlarda bunu yapmazlar ve mümkün olduğunca geciktirirler, ayrılık zor kabullenilir, hatta moralman çöküntüler yaşanabilir. benzer şekilde gelin, damat zor beğenilir. bu da çocukta strese sebebiyet verir...
çocuğun açısından hayat ayrı bir ilginçtir, bu konuda bilgi için:
(bkz:
@291375)
(bkz:
tek çocuk olmak)
