tartışma kültürü  

ne yazık ki çoğu kişi sahip değildir bu kültüre

(bkz: tartışma adabı)

kişinin konuştuğu dilini kullanma ve işleme kabiliyetini ne düzeyde olduğunun göstergesidir. tartışma kültürüne en hakiminden tutun da bu konuda en ufak bir fikri olmayan afallayıp düşenine kadar uyması gereken tek bir nokta vardır ki karşı olduğu görüşü savunanlara karşı suçlamalarda bulunmamaktır.

muhalif taraf aleyhinde konuşmalara yapmak tartışmanın elbette su götürmez bir gerçeğidir ve uygulamada pek sakınca yoktur ancak bunun bize getirisi sadece savunduğumuz konunun kendi aleyhimize dönmesini sağlamak veya bir sonuca bağlamadan tartışmayı bitirmek olacaktır. halbuki karşı tarafın savunduğu konu baz alınarak değil de kendi savunduğumuz konuyu ele alarak ve sadece kendi ideolojik kaygılarımızı düşünerek savunmamızı yaparsak hem kendi bilgi birikimimize karşı bir katkıda bulunmuş olur hem de kurnaz ayaklarına yatmadan ve kimseyi incitmeden konu üzerinde faik olabiliriz. bu da saldırarak kazanılan tartışmadan çok daha büyük haz verecektir kişiye.

tartışmak kazanmak ve kaybetmek üzerine kurulu olduğu sürece; * kendini kanıtlamaya dönüşen kişisel bir tatmin stili olmaktan öteye gidemez.*

bir kültürün oluşması için önce tartışma ne demektir bunu bilmek gerekiyor. ilk adım türk dil kurumu sözlüğü olurken, ikinci adım ise kişinin kendi yorumudur. ama yok ben, "akıllı insan başkalarının aklını kullanan insandır" mantalitesini benimsedim diyorsanız işte o zaman, "umarım iyi bir modeli örnek almışsınızdır" demekten başka elimizden bir şey gelmez.

söz konusu aşamalar geçildikten sonra bireysel yorumun akabinde bir kültürden bahsedebiliriz.

tartışma kültürünü iki farklı noktadan ele alacak olursak,

birincisi şüphesiz en çok kullanılan model olan "kazanmak ve kaybetmek" olacaktır. bu durumda kalırsanız bilin ki, karşınızda insan değil bir ego duvarı vardır. yıkmaya çalışmayın içinde sürekli dolandığı çemberi kesin yeter. sendelemesine aldırış etmeyin dengeyi kısa zamanda bulacaktır. bu durumun hiç mi iyi bir tarafı yok diyecek olursanız elbetteki var, kişi bu sayede beyin jimnastiği yapıyor olacaktır. ne kadar kısıtlı kelimeler ve kısıtlı bir alan olursa olsun sonuçta spor! bir diğer ödülü ise kişisel tatmin, bu durumu hangi kelimelerle anlatmalı, anlatılabilinir mi? kalp ritmini, kan basıncını ayrı ayrı istatiksel olarak vermek gerekeceği için kelimelerin kifayetsiz kaldığı an diyorum ve bu hazzın son noktasını koyuyorum. yoksa üç nokta mı konmalıydı...

tabi iki uç seçenek olduğu için haz ne kadar doruk noktasında olursa, dibe vurmanında o kadar direkt olduğunu atlamamak gerekiyor.

ikincisi ise şahsen benim favorim olan ve kafadan torpilli olan "paylaşım"dır. eğer karşınızda böyle bir insan varsa ve siz birinciyseniz size allahtan bol bol sabır diliyorum. çünkü bu kişi hiç yılmayacaktır. farklı farklı noktalara temas edip, "tartışmayı kaydırıyorsun haklı çıkmak uğruna" gibi... serzenişlere aldırış etmeyecek ve konuyu ne kadar derinleşip genişletme imkanı varsa bunu sonuna kadar kullanacaktır. siz sinirden kızılcıklar içinde kalırken o ise manidar bir şekilde gülümseyecektir. bu kişinin yanlış anlaşılma olasılığı çok yüksek olduğu için bu durumun tek can sıkıcı dezavantajı budur. bunun yanı sıra bu kişi tartışmanın sonunda hep elleri kolları dolu bir şekilde terkedecektir er meydanını, bu durumun da en sıkıcı dezavantajları bile katlanılır hale getirdiğini ayrıyetten dile getirmem gerekiyor mu?

sonuca gelecek olursak bir tarafta kaybeden ya da kazanan olurken, diğer tarafta ise hep kazanan bir kişi profili var.

tabi seçim sizin...

(bkz: retorik)
(bkz: ilmu l belaga)

zor iştir, eğer ki tartışmayı beceremezseniz haklıysanız bile haksız konuma düşersiniz. gerçek bir filozof olan einstein'ın dediği gibi, izafiyettir herşeyin esası, bu zeminde tutunmak sizin kabiliyetinizdedir.

çilek ali'nin hikayelerini anlatmayı unutmayın. onun hayatı ibretlik vesika gibidir.

ülkemiz insanlarında olmasını istediğim en önemli kültürlerden birisi. bir de insaflı olma kültürü var istediğim. daha ne isterim ki.

tartışmada kültür olmaz. baktın konuşmada karşı taraf, dediğim dedik öttürdüğüm düdük diyor, basacaksın sopayı.

tartışma kültüründe en önemli nokta insana saygıdır. karşınızdakinin insan olduğunu unutmayacaksınız.

tartışma kültüründe ikinci en önemli nokta bu saygıyı kimin hak edip kimin etmeyeceğine karar verebilmektir. yaşamın her alanında olduğu gibi sözlükte de normal insanlar ve alt seviye insanlar bulunmakta. alt seviye insanlara embesil demek de mümkün. bu algı kapasitesi az, zaman zaman ironik olan embesillere normal insanlara gösterdiğimiz saygıyı göstermek zorunda değiliz. onlar bunu hak etmiyorlar. işte bu ayrımı hakkıyla yapabildiğimiz gün sözlükte cengaver tartışmacı olarak at koşturabilir, tartışma kültürü üstüne istediğimiz kadar ahkam kesebiliriz.

sabırsızlığı ve burun dikliğini barındıranı yoktur. en azından olmaması gerekir. dinlemekteki önemi bilmeyen, tartışma diye niyet edip harbe doğru yol alır zira ki bu çok kötüdür.

tartıştığınız insana kafa atmanız gereken anı iyi bilmektir. yanlış bir anda atarsanız ayıplarlar. ama doğru anı yakaladığınızda büyük ihtimalle alkışlanacaksınızdır.

her fırsatta rakibi suçlamaktır. özellikle algı kapasitesi ile ilgili suçlamalar işe yarar. rakibiniz sarkastik davranmaya çalışıyorsa ironik embesil külliyatından faydalanın. rakibi kendisi açıklamak zorunda kalacağı durumlara sokun. ve daha önce de söylenmesine rağmen tekrar etmekte fayda görüyorum, kafayı gömeceğiniz anı iyi seçin.

tartışmanın sidik yarışına döndüğü an bakınızını vereceğiniz anı iyi bilmektir. rakibin algı kapasitesi hakkındaki yorumlarınızı zaten paylaşmıştınız, çilek ali'ye yapacağınız göndermelerle tartışmanın bağlamdan koptuğunu hissettiğiniz an yapıştırmalısınız bu bakınızı.

iyi bir kadın, kendisinin yaptıgı her hatasında kocasını affedendir. *

cin ali başlığına yazı yazmanız gereken anı bilmek tartışma kültürünü ne kadar iyi bildiğinizin en büyük göstergelerinden biridir ayrıca.

"parodi yapıyorum." ayağına rakibinize laf sokarken iğnenin ucunu kendinize de dokundurmaktır. "öz eleştirimi yaparım. kendimle dalga geçmekten korkmam." havası yaratıp süper prim yaparsınız.

fedakarlık yapmayı bilmektir.

bu defaki sayılmaz.

tartıştığınız insanı ne zaman hemstıra, ne zaman maymuna, ne zaman köpeğe benzetebileceğinizi de iyi bilmelisiniz. aynı kafa atmak gibi. sadece bir zamanlama sorunu.

tümüyle zamanlamadır. gocunuk kriptolu başlık açma zamanını iyi bilmektir. hemen olmaz, maymunlar biraz şeberdikten sonra uygun bir zamanda açılmalıdır.

(bkz: durmak yok fedakârlığa devam)

altta kalanın canı çıksın yüzeyel yaklaşımından öteye gidilmediği sürece, tutup tutup istenilen noktalara çekiştirilesi/ yorumlanası sonrada seyreylenesi- şahaser yaratıyoruz ya!-, yüzde bir sırıtmayla yoksa sırtarışla mı demeliydim...
güç savaşımıdır, yolunda her türlü türlülüğün mübah olduğu...
en son koca koca insanları bu kültürün içinde boğulurken görmüştüm; bilginin, kültürün içine batırılıp- çıkarılmış ..sözcükler havadaydı ama önemi yoktu, ağzından çıkandı önemli olan.
taktikmiş, zamanmış, kişiymiş..hepsi aynı yola hizmetmiş;kültüre, önünde tartışma da yazan.

karşınızda mantıklı düşünen bir insan var değil mi? bunu kendi fikirlerinizle kündeye oturtamıyorsanız, ne yapmalısınız?

çözümü gayet basit; karşı taraf sizden farklı düşündüğü için sizin yüzde yüz karşınızdadır. ona aslına kendisinde olmayan " darbeci " , " faşist " gibi sıfatları ekleyin. eğer bunun tahrip gücü yetersizse sonuna " yavşak , piç " gibi küfürler de ekleyerek zeytinyağı gibi yüzeye çıkabilirsiniz. yüzde yüz garantisini veriyorum bunun.

eskilerden birinin tembihlediğine göre karşındakinin kafasına bir güvercin tünemiş gibi konuşmamız ve davranmamız gerekirmiş...

tartışılan konuya ve kişilere göre değişir. karşınızda tartışmayı bilmeyen kişiler varsa hemen uzaklaşılmalıdır

ülkemizde oluşmasına önyargı ve egogibi durumların engel olduğu kültürdür. bu kültürün oluşmasına en büyük engel aile yapısıdır. çocuk, anne ya da babasıyla tartışamaz. tartışma başlar ve çocuk haklı ve mantıklı duruma geçtiğinde eğer bu durum anne ya da babanın işine gelmiyorsa "sen sus" gibisinde cümlelerle karşılık verilir ya da direkt olarak konu kapatılır. sinir içinde kalan çocuk bir gün elbet kendisine "sen sus" diyemeyecek kişilerle karşılaşır ve başlar karşısındakini dinlemeden saydırmaya. unuttuğu ise karşısındaki kişi de kendisine "sen sus" diyemeyecek bir kişi bulmuş olmasıdır.