1. klasik romanda ve sinemada sıklıkla kullanılan öyküyü ele alma biçimi. karakterlerden herhangi birini merkez noktası yapmayıp tüm karakterlere eşit ağırlık vermek anlamına gelir.

    tanrı gibi her şeyi bilmekten gelir. karakterlerle ilgili her şeyi biliyormuş gibi ele alırsınız öyküyü . tüm karakterlere belirli bir ağırlık verirsiniz . yalnız bu açıdan anlatırsanız tek bir karakteri merkeze koymakla yaratılacak derinliği yaratamayabilirsiniz. oysa öznel bakış açısı ile dramatik derinlik açısından zengin sahneler çekip seyirciyi etkileyebilirsiniz.

    tabii ki hangi yöntemi kullanacağınızı kimse size söyleyemez. nasıl bir sahnenin ne kadar uzun olması gerektiğini söyleyemeyecekleri gibi. "bir buçuk dakikayı geçmesin" diyenlere beş dakikalık bir sahne ile cevap verebilirsiniz. malum , bu sizin eseriniz...
  2. şöyle çok da güzel bir örneği bize öğretilmiş bakış açısı:

    kamera kadından yavaşça telefona kayar ve kadrajda sadece telefon olduğu an telefon çalar. anlatıcı olacakları bilmektedir yani.