tanrının unutulduğu bir dünya  

tanrıya inanan insanların yaşadığı dünyadan daha kötü olacak bir dünyadır.

tanrıya inanmak, insan üzerinde sorumluluk yaratan duygudur. kişi, inandığı tanrıya sadakatini, bağlılığını göstermek için, onun verdiği kurallarla yaşamını sürdürmeye çabalar, ona layık bir kul olduğunu göstermeye çalışır. hak din olarak kabul edilen büyük dinlerin hepsinde amaç insanı iyiye, doğruya, güzele götürmek, kişilerin mutluluğundan çok dünya üzerindeki mutluluğu sağlamaktır. dünya üzerinde mutluluk vuku bulduğunda inanan insanların mutluluğu da sağlanmış olacaktır. hangi tanrıya inanılırsa inanılsın kuralları katıdır, kesindir, korkutucudur ve uymayanlar cezalandırılır. din temelinde iyiliği emreder, bunu yapması için insana baskı uygular, yanlış yapmaması için korkutur, nefsine hakim olmasını aksi taktirde cezalandırılacağını söyler.

dünya üzerinde kabul gören büyük inanışlardan üçü olan musevilik, hristiyanlık ve müslümanlık -sıralama kronolojiktir- temelinde dünyada huzur için gereken kuralları kendi dillerince vermektedir. getirdikleri kurallar, bahsedilen olaylar incelendiğinde en basit tabiriyle kötülük yapmayın iyilik yapın; şu iyidir şu kötüdür diyen ve insanın toplum içindeki yaşantısını belirleyen kurallardır. günümüzde yaşayan insanların büyük çoğunluğu bu üç dinin mensubu oldukları halde dünya üzerinde bir huzur ortamı yoktur. sebebi insanların inandıkları tanrının buyruklarına uygun hareket etmemeleridir. diğer bir deyişle tanrı unutulmaya başlanmıştır. dünyanın daha da kötüye gitmesine engel olan ise her şeye rağmen insanların içerisinde az da olsa kalan gerçek inanç, tanrının gazabından korkmaları ya da beyinlerinde dönüp duran 'ya tanrı varsa?' düşüncesidir.

insan doğası gereği, ihtirasları olan, aç gözlü, elindekiyle yetinmeyen ve düşünen bir varlıktır. onu doğru yola getirmek için her şeyden büyük ve üstün olan, her şeye gücü yeten, her şeyden haberi olan ve insanları gözetleyen bir varlığa inandırmak gerekmektedir.

çocukluğunuzu düşünün : anneleriniz yaramazlık yaptığınızda sizi ne ile tehdit ederlerdi? 'uslu durmazsan iğneci amcayı çağırırım'. tanrı yetişkinin iğneci amcasıdır ve onu uslu durmaya zorlar.

tanrının tamamen unutulduğu bir dünyada huzur ve mutluluk sadece insanların vicdanına kalacaktır. günümüzde tanrıya inandığı halde dünyayı yaşanmaz hale getiren insanların vicdanına... yaptıklarını, insanlığın iyiye gitmesi için yaptıklarını söyleyen insanların vicdanına... insanlıkları, inançları hırslarına yenik düşmüş insanların vicdanına...

ahlak, iyilik gibi erdem içerir kavramların dinsel bir zorlama olmaksızın insan olmaktan kaynaklanacağı için daha dürüst bir dünya olur kanımca.

tanrı unutmadığı sürece hala umudu olan dünyadır.

insanoğlu kendi sonunu getirmiş olmazsa en fazla 1000 yıl içinde ortaya çıkacak dünyadır.dünya insan populasyonunun çoktan dengeye ulaşmış olduğu, herkesin insan olmanın bilincine vardığı sınıfsız, devletsiz bir dünya olacaktır bu.insanlar her türlü sömürü aracından kurtulmuş ve onları tarihin tozlu sayfalarına kaldırmış olacaktır.
nasıl bugün eski arabistandaki topraktan putlara ya da ateşe tapanları hatırlıyorsak ancak öyle hatırlanacaktır tanrı...

(bkz: tanrının unutulduğu bir dünya özlemi içindeyim)

dua'ların sustuğu bir dünyadır.

kıyamet alametlerinden biridir.

baskılardan uzak bir yaşama bir adım daha yaklaşmış olan bir halkın dünyasıdır. "unutturulmak" yerine "unutmak" gerçekleştiği için, bu yeni düzene geçiş insanların kendi kendilerine yaşadığı -başlattığı ve sonlandırdığı- bir süreç olacaktır. bu yüzden de insanlar iyiliği, güzelliği, sevgiyi, saygıyı unutmayacaktır; tam tersine toplum, bu kavramları, daha sağlam bir şekilde benimseyecek ve birbirine yakınlaşacaktır. nasıl inananlar "yaratıcıdan korkuyorum, hırsızlık yapmayayım." demiyorsa bugün, o gün geldiğinde de kimse "yaratıcıdan korkmuyorum, hırsızlık yapayım." demeyecektir. küresel çapta olabilecek en büyük devrimlerden olacak ve zorla dayatılan bir sistem değil de gönüllü olarak toplumun oluşturduğu bir düzen olduğu için temeli gayet sağlam oturtulacaktır.

ejderha mızrağı'nda böyle bir dünyadan bahsedilir.

tanrının unuttuğu bir dünyadan daha iyi olsa gerek.

(bkz: ebesinin amını tersten görmek)

niçe diye adamın düşündüğü hakkında kitaplar yazdığı bir dünyadır.

(bkz: orta dünya)