dünyanın bütün mucizeler ile dolup taştığı bir döneme ait zamandan, insanlığın hafızalarında yer edinmiş en köhne 'sahipler'. bir vakitler dünyaya acıyı ve yıkımı ve korkuyu salanlar.. yeryüzünde hiçbir şey bugüne değin tanrılar ve mikrodalga fırında 1 buçuk dakika ısıtılmış birkaç kuşak sonrasına gidersek bulacağımız tanrı adına savaşmaktan daha acı ve ümitsizlik verici olmamıştır herhalde..
sahneyi dondur; birisi tanrılara meydan okuyor, diğeri alçak gönüllülükle adaklar adıyor, bir diğeri daha ilk nefesinde ya da ilk aşık olduğunda tanrılığını yitirdiğine yemin ediyor, bir diğeri hiçbir şeye inanmıyor.. tarihi, krallar kendi kafalarına göre yazıyor, "kleopatrayı severim, onu öyle çirkin ve tombul değil, güzel betimle tarihe" diyor.. hepimizin kafası daha baştan çok güzel aslında, babil kulesi yıkılırken atalarımızın kafasına da bir iki taş dank ettiğine eminim.
sonrasında ramayana yazılıyor uzakta renkli bir diyarda, gökte gezen ve ağzından kızgın ateşler çıkarıp metalik sesler yayan tanrıların arabasından bahsediyor, sonrasında "neden bu kez gökten değil de denizden geldiniz" diye korkuyla soruyor mayalar, ağzıyla kalpleri kilise ile kokuşmuş ispanyol katil denizcilere, durulmuyor ama, mitoloji gerçekle iç içe geçiyor, kuduz olduğundan dolayı ağzından köpükler saçılan birisi tarihte ilk kez kurt adam korkusunu yayıyor ulusların yüreğine, binbir gece masallarında insanlık neye sahipti ve neleri kaybetmişti sonrasında insanın belleği zayıflıyor, kütüphanesi yakılıyor, iskenderiye'de yüreği yanıyor dünyanın, gerçekler masallara dönüşmüşken 21. yüzyıl ile birlikte, her nasıl oluyorsa oluyor, kurt adamlar, vampirler unutulup ufolar peydahlanıveriyor yeniden dünyada, ya da ilk kez, yoksa yeniden mi?!.. her ne olursa olsun, iş biraz boka sarmış sevgili dostlarım, gerçeğin peşinden gidenlerle, "bunun rengi kırmızı o halde bu tanrıların işi" şeklinde hareket edenleri birbirinden iyi ayırt etmek lazım, burnuma çürük yumurta kokusu getiriyor bu tür işler..
bütün bunların gerisinde, 21. yüzyıl çok büyük bir yıkımı beraberinde getirdi.. bütün bunca zaman boyunca göğe bakarak dua eden insan, gökte yaşayan tanrılara ve tanrıya bakmış olan insan; en sonunda yıldızlara ulaşmasını başardı..
ama orada sonsuz bir hiçlik yatıyordu. şüphesiz ki çok burkuldu insanoğlunun içi, orada sonsuzluğu gördü.. artık yıldızlardaydık biz de, tanrıların geldiği yerde.. ve tanrılar.. onlar çoktan gitmişti...
puf!
"...kaptan thamos'un gemisi ege denizinden geçerken paksos adasından esrarlı bir ses duyulmuş, doğanın yürek paralayıcı bir feryadı olan bu ses,"epeiros'a gidince bildirin: ulu pan öldü!" demiş. epeiros’a varan gemiciler hep bir ağızdan doğanın buyruğunu yerine getirmişler, gemiden kıyılara doğru, "ulu pan öldü, ulu pan öldü!" diye bağırmışlar. o zaman dağlardan, taşlardan, ağaçlardan, bitkilerden ve hayvanlardan iniltiler yükselmiş, bütün doğa yasa bürünmüş. hıristiyanlarca bir mucize sayılan bu öykü, doğanın çeşitli biçimlerde cisimlenişi ve bundan ötürü de bir doğa dini (pan dini) olan çok tanrıcılığın (paganlığın) yerini hıristiyanlığa bıraktığına yorulur."
dünya korkunç güzellikte ağıtsal şeyler anlatıyor hala..
eski yeryüzündeki yolculuğa devam etmek isteyenler için bir başka zıvır; (bkz: @2691627)
