saldırgan kimi yazarcıklar yüzünden kullanıldığını düşündüğüm ifade.
şimdi ben bunu yazdıktan sonra biri çıkıp "arastirmaci gazeteci ugur dundar" kesilip, bu şekil bir nickaltı entrymi gün ışığına çıkarmasın, hem gücenirim, hem bozuşuruz.
insancıklarımız dedikoducu ve fesat olunca, yazarlar bu cümle yoluyla affedilme dilenmektedirler bir nevi.
gereksiz olduğuna kanaat getirdim şimdi. zaten insan dediğimiz şey bir "muamma" iken "tanımıyorum" diye beyanat vermeye ne lüzum var ki? bazen kendimizi bile tanımıyoruz. kötü şeyler söylerken hiç durup düşünmediğimiz, resmen ortalığa püskürdüğümüz halde; dilimizi, kalemimizi olumlu eleştirilerde neden kısıyoruz ki? birkaç basit kelime, biraz yüreklendirme... facebook raki sofrasi'nda sergilediğimiz cömertliğin üçte birini burda göstersek ne olur ki?
"objektif yaklaşıyorum" un nick altı girinin suyla seyreltilmiş halidir. "tanımam etmem" sanki daha bizden gibi dururken, "objektif yaklaşıyorum" un götü kalkmıştır, artizdir, tercih edilmez.
her geçen gün artan oranda gıcık olduğum bir giriş cümlesidir. tanımam etmem ama iyi insandı. ulan tanımdan etmeden (neyi ediyoruz?) nasıl iyi insan olduğunu çözdün. inceden bir mesaj mı vardır bunun altında. tanımadan etmeden iyi insan olduğunu anlıyorum gibi...
en ilginci ise kalıptan sonra mutlaka bir yargının gelmesi. hani tanımam etmem tanımakda istemem desek cümle kıvamına gelecek, amacına ulaşacak. tanımam etmem ama gitmeseydi keşke (peh!).
