tanışma  

tdk sözlüğünde tanışmak "birbirini tanır hale gelmek", tanışma da "tanışmak işi" olarak tanımlanıyor.

tanışmaktan olumsuz emir.

kimi zaman yaparken enteresan diyaloglar gerçekleştirilen eylem.
şöyle ki; 2 türk, 1 brezilyalı(b), 1 arnavut(a), 1 de faslı(f) tanışmak üzere birbirlerine isimlerini söylemeye başlarlar. türkler birbirini, diğer 3 şahıs da birbirini önceden tanımaktadır. diyaloga gelirsek de*;

türk1: merhaba, ness ben..
b,a,f: ness, memnun olduk..(tokalaşmalar)
türk 2: ben de hüseyin..
b,a: ne?zor geldi, tekrarlar mısın?
türk 2: hü-se-yin, tıpkı saddam hüseyin gibi..
(gülüşmeler)
a: ben sannis..memnun oldum..
f: ben de usama..
türk 1: bu kez ben anlamadım?
f: usama, tıpkı usama bin laden gibi..
(daha yüksek gülüşmeler)
türk 1 ve 2 (brezilyalıya): senin ismin neydi?
b: ıııı, gey.. --- yazarın notu: nasıl yazılır bilmiyorum ama böyle telaffuz etti kendisi ---
türk 1 ve 2: nasıl yani??!
b: gey, nasıl anlatsam, transseksüel gibi..
(kopulur)

edit: şizofren ev kedisi'nin söylediğine göre gey kardeşimizin ismi "gaile" şeklinde yazılıyor olabilirmiş, "geyl" şeklinde de okunurmuş. doğruluk ihtimali de yüksek. belirteyim dedim.

2005 yılı ekim ayı. güzel ay ekim, hele hele sonbaharı seven birisi iseniz tam güzel ay. izmir'de daha bir güzel. pazar günüydü, çocuk çalıştığı restorandan erken saatte çıktı. her zaman oyalanırdı. sahile inerdi, arkadaşlarıyla sohbet ederdi ama o gün erkenden eve dönmek istedi. öğrencilik hali arabası olacak değil ya, otobüs durağında otobüs bekliyordu.

malum haftasonu dershaneler yoğun oluyor. öğrenci yoğun bir otobüs geldi. tıklım tıkış. zar zor bindi. körükte ayakta dikiliyordu. karşısında da o duruyordu, körükte yer alan panele yaslanmış şekilde.

+affedersiniz, çantamı arkanızdaki brandanın üzerine koyabilir miyim?
-ama benim orada kitaplarım var.
+tamam benim çantamı alta koyun sizin kitaplar üstte kalsın olur mu?

utangaç bir insandı en azından ilk kez konuştuğu insanlara karşı o yüzden kızlara laf atmazdı sevmezdi de zaten. bir bakışta da kız tavlayabilecek yetenekte veya yakışılıklılıkta bir adam değildi. bunu bildiğinden gayet sakin şekilde ayakta dikilmiş müzik dinliyordu. otobüs hareket etmeye başladı. kız sallanıyordu, uyuklar gibiydi. günü yoğun geçmişti anlaşılan...

sonra birden kızın kafası elinin üzerine düştü. kız elinin üzerinde uyumaya başladı. bir an şaşırıp kalmıştı. hani etli butlu elleri olsa belki ama yastık olarak kullanılabilecek belki de en kötü ellere sahipti. gayet kemikli. bir süre şaşkınlıkla kızı izledi. daha sonra dayanamayarak omzuna dokundu, uyandırdı.

+gün yorucu geçti galiba?
-ya evet çok yorucuydu.
+hangi bölüm fen matematik?
-hayır ben dil bölümündeyim.
+hangi lisede okuyorsun?
-ial.
+aa ben de oradan mezunum!
-hadi ya gerçekten mi?

gibi gayet geyik bir muhabbet başladı daha sonra. bildiğiniz okul geyiği işte. yolun sonuna doğru birden kız erken ineceğini hatırladı.

-ya ben bu durakta inmeliyim.
+peki. tanıştığıma memnun oldum. sonra görüşürüz.
-nasıl olacak peki o?
+ne nasıl olacak?!
-görüşmemiz.
+bilmem belki yine otobüste karşılaşırız?
-gel istersen işi şansa bırakmayalım ne dersin?
+nasıl yani?
(defterinin sayfasından bir parça kağıt koparıp telefon numarasını yazar kız)
-bu benim numaram. ararsın beni tamam mı?
+peki ararım. o zaman gerçekten sonra görüşürüz...

o akşam muhabbet başladı. gittikçe derinleşti. birlikte geçirilen zamanlar uzadı. her şey güzeldi hoştu da eksik bir şeyler vardı. daha doğrusu yanlış olan bir şeyler vardı, yürümedi ilişki.

bugün üzerinden onca zaman geçmiş olmasına rağmen halen hatrında çocuğun o kız. o tıpkı tanışma sırasında gösterdiği vurdumduymazlığı gösterse de, oğlan aşıktı kıza. kız onun ezber bozanı olmuştu. bildiği herkesten farklıydı kız, standart kalıplar onu açıklamıyordu. sürekli yeni kalandı o. asla eskimeyen, geride kalmayan. ne zaman karşılaşsa, konuşsa yeni bir şeyler buluyor, sürekli bir şeyler keşfediyordu onunlayken. ezberini bu yüzden bozmuştu belki de. şöyle tanımlıyordu hadiseyi: "hani insan bir şeyi ilk kez yaparken kontrol beyninde sonra alışkanlık haline gelince de omurilik tarafından kontrol edilir ya işler. sende hiç böyle olmuyor, kontrol sürekli beynimde, alışkanlık halini almıyorsun bende. alma da zaten...". ama her güzel şey gibi bitti. aşk hiç biter mi diye sormayın, hayatlar bitiyor, neler neler bitiyor aşk da pek ala biter.

hayatta bazen büyük keşkeler vardır ya hani. bu da onlardan birisiydi çocuk için...

bazen çok ilginç olabiliyor...

yağmurlu bir günde ıslandıktan sonra binilen sıkış tepiş otobüste uzun süre yan yana kaçamak bakışlarla geçirilen zamandan sonra boşalan bir koltukta yan yana oturdular.

erkek kişisi ne yapsam ne yapsam diye düşünürken telefonunu çıkardı, döndürüp duruyordu... mesaj kısmını açtı kapadı arka arkaya. sonra birşeyler yazıp silmeye başladı #becereme..(sil), ee şey ben.. (sil), biliyor mus.. (sil)# o ara bağyan kişilik naapmaya çalışıyor bu diye göz ucu ile bakıyordu. ve sonra şunu yazdı erkek kişisi #biliyor musun evimin durağını geçeli çok oldu#
kız gülümsedi birden tutamadı kendisini... hemen çantasından telefonunu çıkardı, mesaj bölümüne girdi. erkek kişisi lan bana mı yazacak yoksa başka birisine mi mesaj yazacak diye aklından geçirdi. ama bağyan kişisi ona cevap yazıyordu; #nerde inecektinki?# eleman cevap verdi: #4 durak önce :)# kız gülümsedi gene #adın ne?# diye sordu akabinde ve eleman adını yazdı... sonra da kız adını yazdı ve ekledi #biliyo musun çok komiksin# eleman cevapladı #saol, farkındayım# ve karşılıklı gülüştüler... inilecek durak geldi, kız toparlandı... erkek kişisi inecek misiniz diye sordu, kız "evet" dedi. eleman ben de ineyim artık dedi... indiler. tekrar tanıştılar sözlü olarak, sonra bir şeyler içtiler oturup muhabbet ettiler... ne hoş...