taha'nın kitabı / sezai karakoç
-kav 2- 34
günaydın bana geri gelen şiir
bana geri gelen anıt
bana geri gelen kalbim
bana geri gelen kalbimin ayışığı
gözleriyle iyileştiren yaralarımı
kalbim güneşim efendim
günaydın yüreğimin kuşluğu
sürekli kuşluğu
günaydın alacakaranlık
ama nasıl alacakaranlık
bizi yataklardan koparan
dağlara yaklaştıran
dağlara doğru fırlatan
grevlerden grevlere koşturan
yanardağ
alacasıyla anne karanlığıyla baba
loşluğuyla kardeş aydınlıyla abla
kırmızı kırmızı bir karasevda
siyah siyah bir kuş lamba
hız kazanmış kristal camlarla
gelen ve giden
içimizde ve dışımızda
son durak istanbul
ilk durak ankara
(...)
-taha kapının önünde- 37
(...)
ne bahardan bir gül ne yazdan bir yemiş
ne kıştan bir imdat ne sonbahardan sada
bir ara dinlendiriyor yüreğini beethoven
dört duvardan yavaş yavaş gelen
gözlerden bir çılgınlık akıyor geriye geriye doğru
van goghun elleriyle kırılan bir başak mı bu
cermen baltalarıyla frenk sopalarıyla iskandinav buzullarıyla geçti wagner
bir ses ki asur kabartmalarından beter
beklenen muştunun heykeli mi kırıldı battı
sona mı erdi eleğimsağmaların saltanatı
akşam akşam dar sokaklar ağzında kayboldu bir bir
hayallerimizin icadı putlar düşten yoğrulmuş tanrılar
ergenin şeytan aldatmacaları
insanın ilk karşılaştığı denizlerin
önünde yaktığı kireç alevlerinde hisar
her hastalık bir putun kırılması mı demek
putların toptan kırılması mı demek ölmek
(...)
-yanardağ kıyısında yaşama- 51
yukarda bir yanardağ
kızgın küllerini savuruyor
bu ölü şehrin üstüne
işte bu şehre alıştı taha
kırağı çalmış evlerine
kahvelerinde dayanılmaz bir çağrıyla
çağıran gecelerine alıştı taha
geceye bir alkol gibi alıştı
kışlarında terlediği üşüdüğü yazlarında
bu şehre alıştı taha
gül açmayan baharlara
yaprak düşmez sonbahara
kurbansız bayramlara
öğle öten horozlara
ancak geceleri rastlanılan köpeklere
tütün kokan kedilere
kesin kesin alıştı
yalnız sahaflarında grev yok
işçiler lağımları akar bırakmış
kurumuş kitabelerdir artık çeşmeler
bir semtine yerleşti
özler durur öbür semtini
o nerdeyse cehennem orası sanki
-çile- 55
(...)
kaleye hücum ettiği an zülküfül
kılıcı uzatan tahaydı
bir kere daha kayalık leylaklarında
zülküfülden bir tad aradı taha
halkın söylediğine göre onun kanıydı bir çiçek
ki açmazdı gerçekten o dağdan başka hiçbir dağda
ağzı yakan bir çiçek özel bir çiçek
gerçekten bu çiçekten süt umar
sütü kesilen kadın
su umar
suyu kesilen bahçe
soy umar soyu kesilen erkek
yahyanın başı da bu çiçekte
kalbe bir mızrak gibi inen bu çiçekti
secdeden secdeye sıçrayarak taha
selam sana zülküfül
selam sana yahya
selam sana isa
selam sana ibrahim
selam sana musa
selam sana süleyman
selam sana davut
selam sana yuşa
selam sana ahmed
selam sana muhammed
selam sana mustafa
mustafa selam sana
ey seçilmiş seçilmiş
mustafa selam sana
ey öğülmüş öğülmüş
muhammed selam sana
ateşi gördü kurbanı yarılan denizi
yahyanın kesilmiş başını altın tepsiyi
ikiye biçilen zeytini
karadan korkup da çekilen denizi
bedirde bir toz toprak içinde
zaferi tattı dişleri aydınlandı sevinçle
güneş batarken çölde
taha da peygamberle birlikte
zafer sevinci içinde
baş geriye gitmiş taşı eritmiş gitmiş
vücut incir gövdelerinin arasında terk edilmiş
-taha'nın ölümü- 59
ölen şehirlerdir taha değil
kuruyan nehirlerdir
lambadır sönen kış dökülmüş içine
sonbahar yaprağı ırmağı emmiş
asfalttır çekilen sıva bereket toprağının
bu tahanın ölümü değiş yürüyüşü mezarların
kabirlerin şamarıdır çağın yüzüne
geceye batışıdır taş bakışlarının
tarihle öpüşme bitmiş demektir
güneşten aya
aydan geceye inmiş demektir masal
fal
kadın ellerine ısmarlanmış olan
fincanlardan fincanlara armağan
sabahların bakırı zehir özleminde
ekmek rafların en gerisinde
ev eskimiş yıpranmış depreme gebe
taşlar birer birer mineralerden düşmede
kubbenin kurşununu kesmiş bir elmas
cam kesmeye mahsus olan
her gece kalbimize musallat olan
cami kubbelerini eriten şimşek
kalbimizin özünü kemiren akşam
ağaç yutmuş kabrin taşını yazısını
ölüler kalmamış haykırdı taha ne de babalardan bir anı
sur yıkıntıları ölüme açılmış
ölü kalmamış ama ölüm tutuyor güneşi toprağı
ölü kalmamış ama ölüm hayat halini almış
içine girdiğimiz yılan turşulu ölümle
değişe değişe bozulmuş ölüm bile
nerde ölümün o ak o yeşil
o siyah kırmızı keskin rengi
artık ölüm ne gri ne kahverengi
ne gök rengi ne yer rengi
ölüm bir grev gibi kaplamış ülkemizi
ta can evimize kast eden bir grev gibi
batı bu karanlık grevin gözcüleri
doğu sonsuz bir grevin
çocuk düşüren bir anne gibi
güneşi düşürmüş son seheri
taşlar birer birer minarelerden düşmede
geceler bir inme gibi inmede
bir felç geldi gökten ve topraktan
doğudan ve batıdan
kollara bir zincir gibi yapışan
ayakları ateşin gıcırtısıyla yakan
kalb yakup ve yusuf öyküsünden boş
kafa bütün karıncalarla sarhoş
dudağı kessen bir şarap gibi
felç inmiş ağzımıza yakan bir kireç gibi
ağız mermerle örülmüş
kapatılmış yedi uyuyanlar maparası
develer çöle dağılmış
ateş sönmüş kervan batmış
kervana yol gösteren yıldız yanmış
saksılarda kömürü soluya soluya can vermiş çiçek
sevgiliye uzatılmış ama sevgili ölmüş
baba demiş hasta çocuk ama baba gitmiş
kapı çalınmış ama kimse yok önünde
belki bir yabancılık belki bir rüzgar çalmış
dağ çingenelerine ısmarlanan fallardan
bir daha bir haber alınamamış
bu yıl baharda menekşeler biile açmamış
anneler kirazları beklerken
bir bardak suda ölüm kaynamış
ölen şehirlerdir taha değil
taşlarını fırlatan minareler
veriyor son felç hıncından bir haber
felç öfkesinden bir sayfadır önümüze açılan
oku okuyabildiğin kadar ölüm dersinden
taha birkaç kelime kaldı söylenmedik
felçten önce birkaç kelime söyle
son birkaç kelimeyi de söyle
öleceksen bari öyle öl öyle
uğursuzluk akşamı çökmeden
kısa süren
kutsal bir öğle gibi
son birkaç kelimeyi söyle
arkadaş aynalar kırılmış
gerdeklerin şiddetinden değil
savaştan dönen yiğitin
sevinç mızrağından değil
aynalar farelerin tıkırtısından bezmiş
kırılmış kırılmış aynalar bezmiş
kırılmış kırılmış aynalar kırılmış
kırılmış yarasaların soluğundan
baharı kalmamış ondan kırılmış
ortasından çatlayan bir zamandan kırılmış
aynalar kırılmış tahanın yatağına bir adım ırakta
taha ırakta aynalar ırakta
yatak bir karantina kazanı gibi kaynamakta
felç bir kar şehri gibi şehri gömmekte beyaza
dağların beyazına değil ölümlerin beyazına
köpük ölünün sarasının tükrüğü
duvar yanmış bir kur'an sağlam kalmış duvarda
fırlayacak kuvvet yok kol yastığa dayandığında
ayakları şimşek yakmış
ezmiş bir gök gürültüsü kaburgaları
yatak yapışmış vücuda nasıl koşacaksın taha
nasıl koşacaksın taş araya girmiş kur'ana
-taha'nın dirilişi- 63
dört melek ve kur'anla
dirildi taha
onulmaz bir ölümle
kavuran bir felçle
öldüğü halde
dört melek ve kur'anla
dirildi taha
cebraille mikâille
üç sûr ve israfille
azraille bile
dirildi taha
yatağında bozulmuş bir bağ gibi
kavrulmuş yapraklar gibi
dağılmış ve kendi kıyametini
ve kendi onulmaz mahşerini yaşamışken
nemrudun ateşinde yanmışken
firavun suyunda boğulmuşken
dört melek ve kur'anla
peygamber soluğuyla
dirildi taha
açtı sofrasını mikâil
nimetler sofrasını
bal zeytin ve nardan
su getirdi dağlardan pınarlardan
ilkin dudağını ıslattı bengisuyla tahanın
geçti bir eleğimsağma omuzlardan
taşıyan o gülümsemesini hızırın
hızır güldü
kur'anı cebrail açtı
sofrayı mikâil açtı
ölümü öldürdü azrail
sûrunu üfledi israfil
dirildi taha
işte böyle dirildi taha
durun anlatayım size melekler
tahayı nasıl dirilttiler
anarak isanın doğumunu
anarak muhammed mustafanın doğumunu
melekler
tahayı dirilttiler
içinde şu mısralar geçen kitaptır:
sen samanyolunu öğdüm sanıyorsun aslında samanı öğüyorsun
ay burçlarında gezeyim derken gecenin sarnıcına düşüyorsun
kadehleri içip şarabı kırıyorsun
doğuştan askersin savaşı kınıyorsun
bir karınca kadar sabrın yok velilik taslıyorsun
duvar mısın sur musun
köprü müsün han mısın yıkılıyorsun
rolün sembolleri biziz ama aktörlüğünü sen yapıyorsun
biz eser verdik sen tuluat yapıyorsun
