cristiano ronaldo: sıradan bir gündü. yatağıma yatmış uyumaya çalışıyordum ama uyuyamıyordum sebebini bilmediğim bir şekilde. birşeyler olacağını anlamış gibiydim. gecenin ilerleyen saatlerinde birden odanın perdesinde bir gölge olduğunu farkettim. ne olduğunu anlayamadığım bir gölge. gittikçe büyüyordu. büyüdü, büyüdü ve bir süre sonra bütün pencereyi kapladı.
oda artık kapkaranlıktı. çok korkmuştum. lambayı yakmak için bir hamle yaptım ama o da ne lamba yanmıyordu. lambada ya da elektrikte bir sorun olduğunu düşünsemde biraz dikkatli baktığımda lambanın önünde bir nesne olduğunu ve onun gölgesinde kaldığımı farkettim. evet az önce dışarıda perdeye gölgesini yansıtan nesne şimdi içerideydi. daha da korkmuştum. hemen evden dışarıya attım kendimi. sokak lambalarının aydınlattığı ama önümü belli belirsiz görebildiğim sokaklarda şuursuzca koşuyordum. çünkü bu nesne evde ya da dışarda nekadar ışık kaynağı varsa önüne geçiyor beni karanlıkta bırakmak istiyordu. ben hala koşuyordum. bir süre sonra dermanım kalmamıştı. bir kaldırımın kenarına bırakıvermişim kendimi.
sabah gözlerimi açtım, hastanedeydim. ama kabus bitmemişti. her yer hala karanlıktı. tanıdıklarım haber alıp hemen hastaneye koşmuşlar. onlar geldi yanıma ama tanıyamadım hiçbirisini. daha sonra seslerinden çıkardım. olanları anlattım onlara ve malum gerçeği öğrendim.
beşiktaş yönetimine seslenmek istiyorum. artık sokağa çıkamaz oldum. heryer kapkaranlık, bir ama gibi yaşıyorum. ne olur nereden aldıysanız geri verin onu. ben gelicem oynucam beşiktaşta bir sene. hem de 5 kuruş para almadan. söz veriyorum. geleceğim sizin elinizde ne olur.
