orhan pamuk'un kaynağını işkembesi olarak göstererek verdiği beyanat. oturma organıyla gülünüp geçilmesi gerekirken, yazarla medeni bir biçimde kaynakları ortaya koyarak tartışmak dururken hemen yasakçı zihniyet olaya el atmış, dava açılmış, linç timleri olay yerine intikal etmiş ve ifade özgürlüğü ayaklar altına alınmıştır. (ceza kanunumuzun hali bir başka rakı sofrasının konusudur zaten...) düşünceden korkmak bu çağda bile varmış, ne kötü... -ha voltaire'ın memleketindeki heriflerin yediği bok da aşikar ama...- davayı açan
kemal kerinçsiz'in ve linç timlerinin
orhan pamuk'un nobel almasındaki katkısı yadsınamazdır, onlara teşekkürü bir borç bilirim, bu ödül için katkılarından ötürü...