|
|
- bilumum şiddet unsuru içeren yeşilçam yapıtlarında sıklıkla görülen, genelde iyi adamı birkaç kötü adamın ortaya alması sonucu, linç kültürüne de dokunduran serbest dövüş stilidir efendim.
kanımca en iyi teknik "paslaşma" tekniğidir. şöyle ki, kurban olan iyi adamımız[ jönler genelde fazla dayak yememiştir, yardımcı roldeki süleyman turan, sümer tilmaç gibi isimlerden bahsediyorum] ortada futbol topu gibi genelde süheyl eğriboz, çetin başaran, yadigar ejder tarafından kurulmuş, mafyatik ve bir o kadar gizemli bir oluşum tarafından bir kontrol bir pas şeklinde bir güzel dövülür. burada işin odak noktası, paylaşımcı bir sürecin işlenmesi, adamı döverken alınan hazdan herkesin eşit olarak nemalanmasıdır. eleman birkaç tur dövüldükten sonra, ibret-i alem için yerinde bırakılır, ve alınan haz sonrası erol taş kahkahası şeklinde özel bir seremoni düzenlenir.
paslaşma tekniğinden sonra dikkatimi çeken diğer teknik ise, şarap şişesinin kırılarak kesici bir alet dönüştürülmesidir. yalnız bazı filmlerde oyuncu şişeyi kırana kadar karşısındaki şişeyi elinde alıyor ve müsait bir yerine monteliyor.
bunların dışında bahsedilmesi gereken diğer teknik ise "iki eli birleştirme tekniği "olabilir. az çok sporla ilgilendiğimden bu hareketi yapmaya çalışssam da hiçbir zaman muvaffak olamadım. hareketi açıklarsak; iki elin birbirine kenetlenerek, rakibin sırtına okkalı bir darbe ile safdışı bırakılması hatta ense tarafındaki omurilik dolaylarına etkili bir darbe ile bayıtılması amaçlansa da reel olarak uygulanmasında sakıncalar vardır. türk filmlerinden aşina olduğumuz verimi alamamakla beraber, kavgaya daha başında büyük bir dezavantajla başlarsınız.
türk sinemasında kavga sahneleri reel olmadığı için kesinlikle bu hareketleri bir dövüş esnasında denemeyiniz, sonuçlar hiç içaçıcı olmayabilir.
- (bkz: eski türk filmlerindeki kavga adabı)
|
