türk edebiyatında batılı anlamdaki ilk öyküler
tanzimat döneminde yazıldı. ilk öykü yazarları,
ahmed midhat,
emin nihat,
samipaşazade sezai ve
nabizade nazım'dı. türk öykücülüğünü yetkinliğe kavuşturan yazar ise
halit ziya uşaklıgil oldu.
edebiyat-ı cedide döneminde yalın diliyle dikkat çeken uşaklıgil, titiz gözlemciliğiyle gerçekçi öykü geleneğini başlatan yazardır. bu dönemin diğer yazarları
hüseyin rahmi gürpınar,
mehmet rauf,
hüseyin cahit yalçın,
ahmet hikmet müftüoğluve
saffeti ziya idi.
2. meşrutiyet'in ilanından sonra gelişen yeni edebiyat akımıyla birlikte öyküde toplumsal ve siyasi sorunlar işlenmeye başladı. türkçe'de yabancı sözcüklerin temizlenmesi, yazımda konuşma dilinin hakim olması, taşra yaşamının gerçekçi bir üslupla edebiyata taşınması gibi özelliklerle bilinen bu dönemde
ömer seyfettin, türk öykücülüğünde yeri bir çığır açtı. onu
halide edip adıvar,
reşat nuri güntekin,
refik halit karay izledi. f. celaleddin,
selahattin enis,
sadri ertem,
cemal kaygılı,
sabahattin ali,
kenan hulusi koray,
nahit sırrı örik,
bekir sıtkı kunt,
mahmut şevket esendalcumhuriyet dönemi öykücülüğünü hazırlayan isimlerdir.
cumhuriyet dönemi 1930'lar sonrasını kapsar. bu dönemde alışılmışın dışında bir öykü dünyası kuran
sait faik abasıyanık,
cevat şakir kabaağaç*, diyalogların usta yazarı
orhan kemal,
mehmet seyda,
samet ağaoğlu,
sabahattin kudret aksal,
kemal bilbaşar,
kemal tahirve
ahmet hamdi tanpınar öykü yazarları olarak ön plana çıktı. günümüzde türk öykücülüğü geniş bir konu ve üslup zenginliğiyle sürmektedir. bunlar arasında
muzaffer buyrukçu ve
osman çeviksoy üslupçuluklarıyla ön plana çıkarken,
islam gemici (kalbimi dağlarda bıraktım, truva yayınları),
necati tosuner (çıkmazda, neden kitap) gibi isimler de çalışmalarına aralıksız olarak devam etmektedirler.
(kaynak: türk edebiyatı notları)
